για μένα η Επίδαυρος»
Φιλόσοφος, φιλόλογος, αρχαιολόγος, καλλιτέχνης με ευρύτατη παιδεία ο Πέτερ Στάιν θεωρείται πρωτοπόρος και βασικός μεταρρυθμιστής της σύγχρονης σκηνής, προτείνοντας την ακρίβεια που φωτίζει τα πλούσια νοήματα των κειμένων και εκφραστικούς τρόπους αφήγησης, όπου το θεαματικό μεταγγίζεται με διαύγεια ύφους
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Ο ΠΕΤΕΡ ΣΤΑΪΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΤΗΝ «ΗΛΕΚΤΡΑ» ΤΟΥ
ΣΟΦΟΚΛΗ ΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΠΡΟΙΚΙΖΕΙ
ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΗΣ
ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΙ ΤΟΥ
ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΗ ΑΓΟΡΑ
Ο «μάγος της σκηνής με την κλασική παιδεία» ήρθε στην Αθήνα για να οργανώσει την πρώτη φάση της «Ηλέκτρας», προερχόμενος από τη Λυών, όπου σκηνοθέτησε την όπερα του Τσαϊκόφσκι «Ευγένιος Ονιέγκιν». Τον συνάντησα πριν από την αναχώρησή του για Βερολίνο για το ανέβασμα της δεκάωρης παράστασης του έργου του Σίλερ «Η τριλογία του Βαλενστάιν». Παρά τον φόρτο και την ένταση της δουλειάς που έγινε μέσα σε ένα χωρίς ανάσα τετραήμερο, ο Γερμανός σκηνοθέτης βρήκε τον χρόνο και τη διάθεση για την πρώτη ενημέρωση γύρω από την πολυαναμενόμενη παράσταση του καλοκαιριού. «Η ιδέα ήταν του Διονύση Φωτόπουλου με τον οποίο έχουμε πάντα ανοιχτή τη συζήτηση για συνεργασία πάνω σε κείμενα που μας ενδιαφέρουν. Ο Γιώργος Λούκος και ο Νίκος Κούρκουλος έκαναν την πρόταση συγκεκριμένη. Μια παράσταση τραγωδίας στην Επίδαυρο, στο ωραιότερο θέατρο του κόσμου, είναι για μένα δώρο. Και είναι πρόκληση να δουλέψω με Έλληνες ηθοποιούς. Αφού δέχτηκαν
Σεβόμενος τα κείμενα μπορείς να επικοινωνήσεις με τους συγγραφείς, που είναι νεκροί εδώ και 100 μέρες, 100 χρόνια, 25 αιώνες
την προϋπόθεση που έθεσα, ένα μεγάλο μέρος των δοκιμών να γίνει στο Σαν Παγκράτσιο (το κτήμα του έξω από τη Ρώμη, όπου έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο στούντιο εργασίας και φιλοξενίας ηθοποιών), συναντήθηκα με τον Λούκο και τον Διονύση στη Λυών, όπου φτιάξαμε ένα πλάνο εργασίας. Η πρώτη φάση είναι αυτή. Δυστυχώς συνέπεσε με τον θάνατο του Νίκου Κούρκουλου. Έπρεπε όμως οι ακροάσεις να γίνουν, ώστε να προχωρήσω στο ξεκαθάρισμα του Χορού και των ρόλων».
Εν τω μεταξύ είχαν προηγηθεί στην Αθήνα συσκέψεις με Κούρκουλο, Φωτόπουλο και Λούκο, προτάθηκαν ηθοποιοί βάσει των προδιαγραφών που είχε δώσει ο Στάιν, στάλθηκε οπτικοακουστικό υλικό κι έτσι, όταν έφθασε στην Αθήνα οι ακροάσεις για τους ρόλους έγιναν με ραντεβού. Αντίθετα με τις ακροάσεις για τον χορό, που έγιναν με ανακοίνωση του Εθνικού Θεάτρου στην οποία ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες νεαρές ηθοποιοί, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εντάσεις επειδή δεν πρόλαβε να τις δει όλες.
«Έδωσα 10΄ σε κάθε ηθοποιό, ώστε να έχει τη μίνιμουμ ευκαιρία να δείξει τις δυνατότητές της. Έβλεπα έξι κοπέλες κάθε μία ώρα, 60 σε 10 ώρες, συνολικά 220 σε τρεις μέρες. Έκανα και ακροάσεις ηθοποιών για τους ρόλους και άλλους τους είδα σε παραστάσεις που παίζουν (Πελεκάνος, Ερρίκος Δ΄, Σκηνές από έναν Γάμο). Φεύγω με σημειώσεις και φωτογραφίες και σύντομα θα καταλήξω ποιες και πόσες θα είναι οι κοπέλες, από τις 23 που έχω ώς τώρα επιλέξει για τον Χορό και ποιοι θα παίξουν τον Ορέστη, τον Αίγισθο, τον παιδαγωγό, τον Πυλάδη» Είναι πρόθεσή σας ο νεανικός θίασος; Ο Χορός θα απαρτίζεται από πολύ νεαρά κορίτσια, της ίδιας γενιάς και ηλικίας με την Ηλέκτρα, η οποία είναι ταλαιπωρημένη, όχι ωραία και πολύ νέα- 20 έως 23 ετών. Ίσως λίγο μεγαλύτερή της είναι η Χρυσόθεμιςθα το τσεκάρω με τους φιλολόγους. Η Κλυταιμνήστρα είναι τουλάχιστον 20 χρόνια μεγαλύτερη από την Ηλέκτρα, μια γυναίκα ακόμα ερωτική. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη έχει τη λάμψη και το κύρος αυτής της ηρωίδας. Η Στεφανία Γουλιώτη, την οποία είχα στον Χορό της «Πενθεσίλειας», είδα ότι μπορεί να παίξει την Ηλέκτρα (έπαιζε τον Τειρεσία, καθώς και στον Χορό της «Αντιγόνης» του Λευτέρη Βογιατζή) και η Κόρα Καρβούνη, που όπως έμαθα ήταν συμφοιτήτριες στη Δραματική Σχολή, την αδελφή της, Χρυσόθεμις. Για τον Ορέστη δεν ξέρω ακόμα (υποψήφιοι είναι ο Αποστόλης Τότσικας, ο Αργύρης Ξάφης, ο Γιάννος Περλέγκας). Πρέπει να είναι πολύ νέος. Γιατί είναι ένα παιδί 16 ετών και σίγουρα όχι ο τύπος που θα σκότωνε τη μητέρα του. Το ενδιαφέρον είναι ότι η φαντασία του Σοφοκλή είναι αυτή που «ελευθερώνει» τον δολοφόνο.











