Δύο κόσμοι απέναντι

Γιατί ο Πέτερ Στάιν επέλεξε την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή κι όχι του Ευριπίδη, έναν ποιητή που αγαπάει ιδιαίτερα; «Διότι είναι η πιο τυπική αρχαία ελληνική τραγωδία», απαντά.

«Εξαίρετα δομημένη αναπτύσσεται με συνεχή ένταση. Ενώ στη Μήδεια βλέπεις το κίνητρο που την οδηγεί στον φόνο, στην Ηλέκτρα αντιμετωπίζεις το πάθος και μία απίστευτη εμμονή εκδίκησης που δεν είναι ανθρώπινη.

Είναι κάθετη, ριζοσπαστική, πραγματικά ηρωική, όχι για τα μάτια των άλλων αλλά για τα μάτια των θεών. Είναι μια ανυπότακτη ηρωίδα που δεν συμβιβάζεται και δεν παραιτείται. Αυτό θα προσπαθήσω να δείξω».

Πού επικεντρώνετε το ενδιαφέρον σας;

Παντού. Μια θεατρική παράσταση είναι σαν ένα συμβόλαιο στο οποίο πρέπει να βάλεις όλα τα στοιχεία. Η διαφορά είναι πως αυτό το συμβόλαιο, ενώ οφείλει να είναι καθαρό και ολοκληρωμένο, πρέπει να δημιουργεί στους αποδέκτες εποικοδομητική σύγχυση. Δεν πρέπει οι θεατές να βγαίνουν σίγουροι ότι τους έχουν απαντηθεί όλα τα ερωτήματα. Για μένα η κορυφαία στιγμή της Ηλέκτρας δεν είναι η σκηνή της αναγνώρισης με τον Ορέστη, αλλά η σύγκρουσή της με τη μητέρα της. Είναι η νέα γενιά εναντίον της παλιάς που φεύγει. Δύο κόσμοι απέναντι. Από τη μια οι μονόλογοι της Κλυταιμνήστρας, της γυναίκας με την τρομερή εμπειρία και από την άλλη της Ηλέκτρας στην ηλικία της απόλυτης δικαιοσύνης, που λέει πράγματα πρωτόγνωρα. Αυτή η σκηνή θέλω να είναι η πιο σημαντική της παράστασης. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.