Σαμουράι στο Βερολίνο

Βαρύ πυροβολικό τριάδας Αμερικανών ηθοποιών (αλλά και σκηνοθετών) στην Μπερλινάλε από αύριο Πέμπτη. Ό,τι όμως και να κάνουν ο Ντε Νίρο και ο Σόντερμπεργκ με τον Κλούνι, η ουσία είναι μία. Όπως σχεδόν όλη η κινηματογραφική οικουμένη, άπαντες κλαρίνο μπροστά στον Κλιντ Ίστγουντ! Τρομερή δύναμη πυρός. Απόδειξη; Και οι τρεις συνωστίζονται μέσα στο πρώτο τριήμερο του φεστιβάλ στο Βερολίνο. Επικεφαλής- χρονικάτα «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα» και Κλιντ Ίστγουντ, που προβάλλονται την πρώτη ημέρα. Ακολουθούν «Good German» («Ο καλός Γερμανός») του Στίβεν Σόντερμπεργκ με Τζορτζ Κλούνι και «Καθοδηγητής» («Τhe good shepherd») του Ρόμπερτ Ντε Νίρο διάρκειας 170 λεπτών, με πλήθος ονομάτων- από Ματ Ντέιμον και Άλεκ Μπόλντουιν, μέχρι Αντζελίνα Ζολί και Ουίλιαμ Χαρτ. Και οι τρεις με ταινίες πολιτικής ή αντιπολεμικής «κοπής». Και οι τρεις με ιστορίες επιστροφής. Κάπου λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι την πανωλεθρία

ΙΝFΟ

Σπεύσατε Κυριακή 1 3.00 στον «Απόλλωνα» (Σταδίου), στην αβάν πρεμιέρ της πιο ολοκληρωμένης φετινής αμερικανικής παραγωγής «Γράμματα από το Ίβο Τ ζίμα» του Κλιντ Ίστγουντ . Οι προσκλήσεις θα ανταλλάσσονται με κουπόνιπου δημοσιεύεται στην σελίδα 10/52

της Αμερικής στον Κόλπο των Χοίρων («Καθοδηγητής»).

Ένα από τα ελάχιστα καλά της πολιτικής του Τζορτζ Μπους . Εξωφρενικό, αλλά αληθινό. Όσο, δηλαδή, σκληραίνει η εξουσία τόσο περισσότερη κριτική από τους σκεπτόμενους καλλιτέχνες. Γ ιατί νομίζετε, δηλαδή, ο «δεξιός» Ίστγουντ κατανάλωσε τόσο χρόνο και επένδυσε τόσο ρίσκο γυρίζοντας δύο πολεμικές περιπέτειες πάνω στο ίδιο μοτίβο; Μα, είναι ηλίου φαεινότερο. Πλαγίως, «Οι σημαίες των προγόνων μας» γδύνουν την αμερικανική-πολεμική-μηχανή. Και τα «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα» αποκαλύπτουν τον μέγιστο ηρωισμό των αντιπάλων, δηλαδή των «κιτρινιάρηδων». Που πά΄ να πει: χειρότεροι εμείς, καλύτεροι οι Ιρακινοί. Εμείς πολεμάμε για πλιάτσικο, σόου και λεφτά. Εκείνοι για την πίστη τους. Έστω σ΄ έναν ανόητο αυτοκράτορα!

Δυνατές, λοιπόν , οι πρώτες ημέρες στο Βερολίνο, δυνατή- συντόμωςκαι η Αθήνα. Αφού από 15 Φεβρουαρίου θα προβάλλονται «Τα γράμματα από το Ίβο Τζίμα» και από 1ης Μαρτίου «Ο καθοδηγητής» του Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Για τον «Καλό Γερμανό» δεν βάζω το χέρι μου στο Ευαγγέλιο. Η εταιρεία- λόγω αρνητικών σχολίων στις ΗΠΑ- δεν αποφάσισε πότε και φυσικά «αν» θα επιτρέψει την προβολή του στην Ελλάδα.

Φανταστείτε- παρεμπιπτόντωςτην εξάρτηση των ελληνικών γραφείων από το αμερικανικό κέντρο… Ακόμα και η «Μαρία Αντουανέτα» της Σοφίας Κόπολα, λόγω χαμηλών επιδόσεων στα ταμεία, αποσύρθηκε από τις αίθουσες και θα κυκλοφορήσει μόνο σε D VD!


Ποιος θα γελάσει τελευταίος

Πλανάται όποιος βιαστικά πιστέψει ότι κάποιος Αμερικανός θα κερδίσει τη Χρυσή Αρκούδα από τα αποδυτήρια. Πρώτον, οι περισσότερες προβάλλονται για διαφημιστικό μπούγιο. Δεύτερον, ο πρόεδρος, ο Πολ Σρέιντερ (σεναριογράφος και σκηνοθέτης), μισεί το κύκλωμα παραγωγής και λατρεύει την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Και τρίτον, ο γαλλο-γερμανικός άξονας παραμονεύει στη γωνία. Ως εκ τούτου, βαρύ πυροβολικό η εναρκτήρια, γαλλική βιογραφία της Εντίθ Πιάφ «La vie en rose» με Μαριόν Κοτιγιάρ. Επομένως αυτός που θα γελάσει τελευταίος είναι συνήθως τελευταίος. Των media και των ταμείων. Κάποιος δηλαδή από Ασία, Λ. Αμερική και ιδίως Αργεντινή και φυσικά η Ευρώπη με Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Τσεχία, Σουηδία. Και η Ελλάδα η φτωχή; Ποια; Η αρχαία ή η νεοελληνική; Η πρώτη με τους «300» του Λεωνίδα, σε παραγωγή αμερικανική. Ε, αυτή θα γονατίσει τα κανάλια και το κόκκινο χαλί. Όσο για τη νέα, τη σημερινή, αυτή έχει εξαφανιστεί. Η Αγγελική Αντωνίου με το «Έντουαρτ» χτύπησε την πόρτα, αλλά λίγο πριν από τα Χριστούγεννα ένα τηλεγράφημα από τη διεύθυνση της Μπερλινάλε την «έσφαξε» με το μπαμπάκι. Sorry , αλλά δεν κάνει γιατί έχει πάρει πολλά βραβεία. Μα πού, ρε παιδιά;

Στη Θεσσαλονίκη; Παρακαλώ μην κλαίτε. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!