Το παιχνίδι της μπερλίνας

Για την κραυγαλέα αυτή ασυνέπεια έγραφα, ασυνέπεια που δυναμιτίζει ολόκληρο το ορθογραφικό οικοδόμημα του κ. Μπαμπινιώτη, και τι απάντησε ο κ. Μπαμπινιώτης; Τίποτα απολύτως. Έστειλε όμως μισή σελίδα διαφήμιση του τριπλού ή τριπολικού εγχειρήματός του (!), βασισμένη εξολοκλήρου σε μια πρόταση που δεν την έγραψα εγώ ποτέ, ούτε στις δύο επιφυλλίδες στις οποίες υποτίθεται πως απαντά ο κ. Μπ., ούτε σε καμιάν άλλη, αφού εξάλλου έχει να κάνει με θέμα με το οποίο δεν ασχολήθηκα ποτέ: τον εμφανίζω, λέει, ότι «αποκρύπτει, παρασιωπά ή εκθέτει στο λεξικό του τη σχολική ορθογραφία»!

Τέτοια παρανόηση; Ή τάχα τι; Αναγνωστική δυσχέρεια; Ή τότε ψέμα; ένα κοινό, ανερυθρίαστο ψέμα; Και σε επιστολή που ξεκινάει γράφοντας για «γλωσσική ψύχωση» που έχω εγώ «εναντίον του»;

Να επιστραφεί λοιπόν η κατηγορία;

Ή να υποθέσω απλώς ότι μάλλον δεν μου κάνει την τιμή να με διαβάζει ο κ. Μπαμπινιώτης; Να δει μάλιστα πόσες φορές προβάλλω ορισμένες απόψεις του, όταν ακριβώς μιλώ για τη σύγχυση που ανέφερα πιο πάνω, ή πάλι όταν προβάλλω ορισμένες υποφωτισμένες θέσεις του, λ.χ. κατά του πολυτονικού ή κατά της άποψης περί λεξιπενίας (θέσεις του όμως που, αν ακουστούν ευρύτερα, μπορεί να του στερήσουν μεγάλο μέρος του ακροατηρίου του)! Αλλά, αν δεν με διαβάζει, τότε σε τι απαντά; Σε ό,τι ίσως πήγαν και (του) είπαν κι έλεγαν πως πήγα κι είπα κι έλεγα; Με «σπασμένο τηλέφωνο», το γνωστό παιδικό παιχνίδι, δουλεύει ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος;

Αλλά με την ευκαιρία, προσοχή:να μην την προσπεράσουμε έτσι αυτή την καινοφανή θεωρία περί «ψυχώσεως»: από πότε λοιπόν συνιστά ψύχωση η συστηματική (μακάρι! προσωπικά δεν το ΄χω καταφέρει…) κριτική ενός δημοσίου προσώπου, με το εκτόπισμα μάλιστα,την πολυπραγμοσύνη και την προβολή του κ. Μπ.;

Δηλαδή ο επί των εξωτερικών συντάκτης μιας εφημερίδας, που-οφείλει να- ασχολείται καθημερινά με το έργο της Ντόρας Μπακογιάννη, έχει ψύχωση μαζί της; (Ή, απ΄ την άλλη,θα ΄πρεπε να ΄ναι ο ίδιος υπουργός ή διπλωμάτης για να ασχοληθεί μαζί της;)

Μακάρι να ΄χα επιλέξει πιο ευέλικτο τύπο σελίδας, που θα μου επέτρεπε να ασχολούμαι τακτικότερα- όσο μάλιστα περνούν τα χρόνια και θολώνουν τα νερά και η μνήμη – με τα έργα και κυρίως την πολιτεία του κ. Μπ., για την οποία αρκετά έχω ήδη γράψει, όπως εξάλλου και πολλοί άλλοι, και μάλιστα «ειδικοί».

Για το λεξικό όμως, και αφού για δεύτερη φορά προκαλούμαι ότι «ψωμίζομαι» από αυτό και «φτύνω εκεί που τρώω», μετά χαράς θα επανέλθω, σουμάροντας τα παλιά και δίνοντας ελάχιστο δείγμα από τα όσα ανακαλύπτει κανείς κάθε φορά που απλώς το ξεφυλλίζει.