«Θα ήθελα να κάνω ξόρκια»

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΗΣ «ΚΑΤΣΑΡΙΔΑΣ»
ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ, ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ.
ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ
ΜΑΥΡΟΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΑΖΗΤΕΙ «ΜΟΝΟ ΤΗΝ
ΑΛΗΘΕΙΑ»
Υπό το βάρος του απόλυτου τίτλου «Μόνο την αλήθεια», το έργο αντιστέκεται. Είναι απλό και μαγικό σαν παραμύθι. Ένας μαθητευόμενος μάγος, ο οποίος δουλεύει σ΄ ένα μύλο που αλέθει μυστικά και ξόρκια, θα ψάξει για το βιβλίο της αλήθειας. Μόνο που αν το διαβάσει θα πετρώσει. «Γιατί η αλήθεια σκοτώνει».

Το ενδιαφέρον έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι με το καινούργιο του έργο ο Μαυρογεωργίου προτείνει ένα καινούργιο είδος. Όπως συνέβη με την «Κατσαρίδα», την πιο καλτ παράσταση της πόλης. Μια δίκοπη αλληγορία κινηματογραφικής δράσης και αφηγηματικής δομής, που ακόμα κι αν αμφισβητείται από ορισμένους ως σημαντικό έργο της σύγχρονης δραματουργίας, συνέβαλε ώστε να πνεύσει στο θέατρο φρέσκο αεράκι. Από στόμα σε στόμα η επιτυχία της διαδόθηκε και οι θεατές επί τρία χρόνια συνωστίζονταν στις λίστες αναμονής για μια θέση στη μικρή αίθουσα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Ο συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός στη διάρκεια αυτών των τριών ετών σκηνοθέτησε τα παιδικά «Μια νύχτα του Φλεβάρη», «Ακούς τη βροχή», έγραψε και σκηνοθέτησε «Το βέλος που δεν σκοτώνει», που παίζεται στα νοσοκομεία, συνεργάστηκε με τον Αργύρη Ξάφη στη συγγραφή του «Φι» και τώρα έχει έτοιμη μια εξωπραγματική ιστορία η οποία αναζητεί «Μόνο την αλήθεια», μέσα από τη μαγεία. Επομένως, ο νεαρός Μαυρογεωργίου δεν είναι ένας διάττων στον χώρο, αλλά…

«Καραγκιόζης. Αυτός δεν τα κάνει όλα; Η αλήθεια είναι ότι θα τα παρατούσα όλα, όσα έχω κι όσα θα έκανα, αν μπορούσα να γίνω μάγος. Για να ζήσω την περιπέτεια, να μάθω τα μυστικά των ανθρώπων, να ανακαλύψω την αλήθεια, να μάθω γιατί είμαι εδώ, να δω τη δομή του κόσμου. Να πετάω θα ΄θελα. Να είμαι μορφωμένος και να κάνω ξόρκια».

Ευτυχώς,η παιδικότητά σου βρίσκει διέξοδο στη δημιουργία.

«Αυτό που κάνω μ΄ αρέσει. Συνειδητοποιώ ότι η η τέχνη είναι όπως η γνώση, που την αποκτάς χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αντιδράς και η γνώση κάθεται επάνω σου. Δεν ψάχνω προς την τέχνη. Την τέχνη την εξελίσσεις ψάχνοντας προς τα έξω, στη ζωή». Ξέρεις γιατί ασχολήθηκες με το θέατρο; «Ήθελα να δουλεύω χωρίς να κουράζομαι. Λάθος (γελάει). Τώρα ξέρω πως η χαρά με την οποία δουλεύεις κάτι απορροφά την κούραση. Ξεκίνησα από τα κόμικς- φοίτησα στη Σχολή του Ορνεράκη- όπου έγραφα και το σενάριο. Μετά πήγα στη Δραματική Σχολή της Νέλης Καρά. Εκεί είδαν τα μάτια μου πολλά και από ΄κει ξεκίνησε η σκέψη μιας ελευθερίας- να μη σταματήσω τον εαυτό μου. Όλοι γράφαμε, παίζαμε, αυτοσχεδιάζαμε κάτι δικό μας. Εκεί έκανα την “Κατσαρίδα” στην πρώτη της μορφή. Μετά, γράφοντας και σκηνοθετώντας βρήκα έναν τρόπο να δουλεύουμε ομαδικά, μέσα από αυτοσχεδιασμούς, που είναι οργανωμένοι από πριν κι έχουν πάντα έναν στόχο. Είναι ένας τρόπος έρευνας, ένα μέσο αναζήτησης, αλλά πρέπει να ξέρεις τι ψάχνεις. Έτσι αισθάνομαι ότι δεν κάνω μια δουλειά, που οι άλλοι θα πρέπει να κόψουν τον λαιμό τους να την υπηρετήσουν. Κι εγώ νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια όταν τη μοιράζομαι και οι άλλοι περνάνε καλύτερα».

info

Πρεμιέρα:
Τ ετάρτη 7 Φεβρουαρίου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 , τηλ. 21 0921
2.900)