Όταν ο Λουξ Ιντίριορ χόρευε με γόβες

ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΧΑΟΣ ΠΟΥ ΧΑΣΚΕΙ ΣΤΗΝ ΟΔΟ
ΜΑΡΝΗ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΠΩΣ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΠΡΙΝ
ΒΓΕΙΣ ΣΤΗΝ 3ηςΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ
24, ΛΕΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΩΣ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΜΙΑ
ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΡΓΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Μερικές φορές επίσης, ακούγονται τσιριχτοί μικροφωνισμοί ή μια φωνή που να λέει check, check, sound check και να κάνει τους περίοικους να τεντώνουν τα αυτιά τους Χώροι που έχουν «ζήσει» έντονα και μέσα στους οποίους έχουν ελευθερωθεί μεγάλα ποσά συγκίνησης συνηθίζεται να αφήνουν πίσω τους μια κάποια ενέργεια που εκδηλώνεται με πολλές μορφές. Έτσι περίπου μπορεί να εξηγήσει κανείς τα «φαινόμενα» που παρατηρούνται στον τόπο από τότε που το πιο ιστορικό ροκ κλαμπ της Αθήνας, το «Ρόδον», έκλεισε τις πύλες του για πάντα, καθώς οι ανάγκες της πόλης (λένε) είναι για πάρκινγκ, για σούπερ μάρκετ, για καταστήματα κινητής τηλεφωνίας- ούτε λόγος για πάρκα (έστω πάρκα με sound check).

Όλα αυτά βέβαια μετά το λουκέτο, ή την «απομάκρυνση από το ταμείο», το οποίο κρατούσε με αυταπάρνηση η Μαίρη Cooper τις 18 σεζόν που λειτουργούσε το κλαμπ- από τη σκηνή του πέρασαν φίρμες της ροκ-τζαζ-ποπ-σοουλ και βάλε του πλανήτη-, μπορεί να είναι ένας ακόμη urban legend, από τους αστικούς μύθους δηλαδή που διαδίδονται για να περάσει η ώρα.

Στη διαχωριστική γραμμή μύθου και πραγματικότητας στέκεται ανοιγμένο διάπλατα και το λεύκωμα-ντοκουμέντο για όσα συνέβησαν από τον Νοέμβριο του 1987 έως τον Μάιο του 2005, που έπεσαν για το κλαμπ οι τίτλοι τέλους. Κατά μία καρμική συγκυρία περίπου την ίδια εποχή έκλεινε και το CΒGΒ, η ροκ εν ρόλ εστία της Νέας Υόρκης, όπου γεννήθηκε και ανδρώθηκε το πανκ. Οι Ramones πάντως με την αγέρωχη ροκενρολίστικη στάση ζωής και τα πιο στέρεα ακόρντα είναι ο αναμφισβήτητος κρίκος που ενώνει τα δύο σημεία του χάρτη.

ΡΟΔΟΝ: LΙVΕ! 1987-2005

ΣΕΛ. 256, ΤΙΜΗ: 40 ΕΥΡΩ

Στη ροκ ιστορία της πόλης, το Ρόδον- Live (πρώην σινεμά και αποθήκη εταιρείας ηλεκτρικών ειδών) έχει θέση κεντρική. Τo μόνο που λείπει από τούτες τις σελίδες είναι η μουσική, αλλά το λέω με κάθε επιφύλαξη γιατί οι φωτογραφίες από τα λάιβ «τραγουδάνε» από μόνες τους: εκείνες με τους φαντεζί διασκεδαστικούς τύπους των Gong, τους Οsibisa με τις παραδοσιακές ενδυμασίες, τους Sonic Υouth με το επιμελές κάζουαλ λουκ ή τον κ. Γιώργο Μαργαρίτη με επίσημο ένδυμα, που έλαμψαν στη σκηνή ανάμεσα σε άλλους που επίσης έλαμψαν ανάμεσα στα 1.728

λάιβ. Δεν θα ξεχάσω τον Λουξ Ιντίριορ να χορεύει πάνω στις γόβες του ενώ κατέστρεφε με υποδειγματική χάρη το κλαμπ, τον Ίγκι Ποπ να κυλιέται στα σανίδια, τους Delinquent Ηabits να έχουν μετατρέψει τη σκηνή σε ένα τεράστιο μπαρ και να κερνάνε τον κόσμο τεκίλα- φωτογραφικό υλικό πλούσιο για να θυμηθεί κανείς ή για να μάθει. Επ΄ αυτού, μάλιστα, το λεύκωμα διαθέτει την πλήρη λίστα των συναυλιών, έναν τόπο σπαρμένο από «ήμουν και εγώ εκεί» ή «τι; Έπαιξαν οι Gun Club; Κι εγώ πού ήμουν;»- όπου στη θέση των «G.C.» μπορεί κανείς να βάλει οποιονδήποτε εκτός των James Τaylor Quartet και των Ρorcupine Τree που αποκλείεται, κάποια από τις πολλές φορές που έχουν έρθει, να μην είχε πετύχει. Εντυπώσεις, γεγονότα και ακόμη περισσότερες εικόνες με αυτό το χαρακτηριστικό κόκκινο φως που αποτυπωνόταν στο σκοτεινό κλαμπ βγάζουν από τις σελίδες τον «ήχο του Ρόδον» έως την επόμενη συναυλία. Πάντα η μουσική εμπνέεται από τις αναμνήσεις της.