«Όταν έχεις “φωνή” δεν το βουλώνεις!»

Η συζήτηση έρχεται στη δική του κινηματογραφική γενιά και στις προηγούμενες, στις ομοιότητες και στις διαφορές… «Χρειάζεται το σινεμά να γίνει ανάγκη για τους σκηνοθέτες σε τέτοιο βαθμό που να απαιτήσουν από την κοινωνία αυτά που χρειάζονται για να κάνουν ταινίες και αν ακόμα δεν τους δοθούν να βρουν τρόπο να υπάρξουν καλλιτεχνικά.

Είναι μεγάλη υπόθεση να προσαρμόζεσαι στις καταστάσεις», λέει και διαπιστώνει:

«Είναι πολύ λυπηρό που με τόσα προβλήματα τα τελευταία χρόνια δεν είδαμε καμία ουσιαστική κίνηση από τους νέους να αλλάξουν τα πράγματα στον κινηματογράφο. Αυτό αποδεικνύει ότι κανείς δεν περιμένει να ζήσει από το σινεμά, οπότε δεν επαναστατεί και γι΄ αυτό και κανείς δεν έχει να πει κάτι ουσιαστικό. Γιατί οι άνθρωποι που έχουν “φωνή” δεν το βουλώνουνε περιμένοντας τις επιχορηήσεις».

Το ελληνικό σινεμά φαίνεται να ανακαλύπτει, πάλι, τον εαυτό του τα τελευταία χρόνια… Εσείς τι λέτε, πώς το βλέπετε;

«Μου φαίνεται ότι έχει πάρει μια πολύ συντηρητική μορφή προσπαθώντας λανθασμένα να συγκριθεί με κινηματογραφίες άλλων χωρών. Οι κρατικοί φορείς μάς υπενθυμίζουν με κάθε τους κίνηση ότι εδώ και χρόνια περνάμε δικτατορία. Οι θεατές, οι κινηματογραφιστές και οι κριτικοί μπερδεύουν τις ταινίες με τα αποβλακώματα.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε ελληνική ταινία κάνει εισιτήρια είναι καλό για το ελληνικό σινεμά. Το ελληνικό σινεμά που αγαπάω δεν έχει καμία σχέση με αυτές τις ταινίες που κάνουν τα εισιτήρια και με τον τρόπο που γίνονται. Η λογοκρισία ζει και βασιλεύει στο ότι κάποια ταινία θα βγει σε εκατό κόπιες και κάποια άλλη σε μία. Πολλοί λένε για αναγέννηση στο ελληνικό σινεμά. Εγώ τα τελευταία δέκα χρόνια κρατάω μόνο τις ταινίες του Γραμματικού. Ο Κόπολα έλεγε ότι με το βίντεο το σινεμά θα γίνει μορφή τέχνης. Όταν τα υλικά του γίνουν τόσο φτηνά όσο το μολύβι και το χαρτί. Αναμένουμε να δούμε τι θα προκύψει από αυτή τη μη αναστρέψιμη κατάσταση».