Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

«Οι υποστηρικτές της ανταρσίας, όταν δεν εκτελούνταν επί τόπου, σύρονταν ενώπιον αυτών των δικαστηρίων» γράφει ο Μπίβορ (σελ. 153-157) επιχειρώντας να δώσει μια ανάγλυφη εικόνα του κλίματος της εποχής. «Όταν κηρύσσονταν ένοχοι, οι κρατούμενοι κατέληγαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τα πτώματά τους αφήνονταν συχνά σε δημόσια θέα με πινακίδες που δήλωναν ότι τα θύματα ήταν φασίστες… Συνολικά, τα θύματα της κόκκινης τρομοκρατίας στη δημοκρατική ζώνη κατά τη διάρκεια του εμφυλίου ανήλθαν περίπου στα 38.000. Η πλειονότητα των δημοκρατικών αισθανόταν αηδιασμένη από όσα είχαν συμβεί. Η αναρχική διανοούμενη Federica Μontseny αναφέρθηκε στη “δίψα για αίμα, η οποία μέχρι πρότινος ήταν αδιανόητη για έντιμους ανθρώπους”. Λέγεται ότι ο πρεσβευτής του Στάλιν είχε σχολιάσει, σηκώνοντας τους ώμους του, ότι σε μια τέτοια περίοδο όλα τα αποβράσματα αναδύονται στην επιφάνεια. Η διφορούμενη λογική ότι οι ωμότητες υπήρξαν πολύ χειρότερες από την άλλη πλευρά χρησιμοποιήθηκε μόνον αφ΄ ότου η προπαγάνδα της Δημοκρατίας έγινε αποτελεσματική το 1937» (σελ. 153-157).

«Το βασικό συστατικό της ακραίας βίας προήλθε από τον φόβο», εξηγεί ο Βρετανός ιστορικός. «Ο κύκλος του φόβου που άρχισε πριν από τον εμφύλιο ήταν το βασικό βήμα προς τον πόλεμο καθώς και το γεγονός ότι ο Στάλιν και ο Γκέμπελς αισθάνονταν ότι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί η απόλυτη βία ήταν μέσα από τον συνδυασμό φόβου και μίσους. Το μίσος είναι το εκρηκτικό και ο φόβος ο πυροκροτητής. Ο φόβος του εχθρού. Δεν γνωρίζεις ποιος είναι ο εχθρός σε έναν εμφύλιο. Σε γενικές γραμμές, η βία της Αριστεράς προκλήθηκε από τον φόβο. Η βία της Δεξιάς ήταν πιο μοχθηρή, γιατί οι Εθνικιστές ήξεραν ότι σε κάποιες περιοχές ήταν μειονότητα, οπότε σκόπιμα χρησιμοποιούσαν πρωτόγονες μεθόδους για να τρομοκρατήσουν».