Δεν τον άφηναν «να δημιουργήση και να ζήση»

Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Εγγονόπουλου. Τα πρώτα δείγματα της ζωγραφικής του φιλοξενήθηκαν στο σημαντικό περιοδικό του Μεσοπολέμου «Ελληνικά Γράμματα». Εικονογραφούσε διάφορα διηγήματα με εφιαλτικές βινιέτες και παράξενες συνθέσεις. Για τη μαθητεία του στον Παρθένη έλεγε αργότερα: «Με δίδαξε ζωγραφική. Όχι σαχλαμάρες…

Τον θυμάμαι αυστηρό, ευγενή, χαριτωμένο και δυνατό. Ο Κόντογλου ήταν βέβαια Αϊβαλιώτης, πιο παλικαράς, τραγουδούσε περιπαθώς καπνίζοντας ένα μακρύ τσιμπούκι και ήξερε τη ρωμαίικη πλευρά της ζωγραφικής».

Κι ενώ το εικαστικό έργο του προσέχθηκε από την αρχή και έφτασε στην καθολική αναγνώριση αντιπροσωπεύοντας την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1954, η ποίηση του Εγγονόπουλου συνάντησε μεγάλα εμπόδια και παρανοήσεις. Στο αυτοβιογραφικό ποίημά του «Βελισάριος» δίνει το κλίμα γύρω του όταν ξεκινούσε νεώτατος παρέα με τον Ανδρέα Εμπειρίκο «να δημιουργήση και να ζήση… έτσι στους τελευταίους ακριβώς χρόνους της φθίνουσας/ περιόδου του «30» αναμεσίς/ στους φιλόδοξους με τ΄ ακαθόριστα σχέδια / τους άγρια λυσσαγμένους- παρ΄ όλο το/ ισχνότατο των εφοδίων τους-/ για μιαν όσο μπορούσαν πλατύτερη επικράτηση/ τους άγουρους- σαλιάρηδες- διακονιαρέους και/ κλέφτες της δόξας…».

Η κακομεταχείριση του ποιητικού του έργου φαίνεται να σταμάτησε οριστικά μετά την έκδοση του «Μπολιβάρ», κορυφαίου λυρικού επιτεύγματος της δεκαετίας του ΄40.

Γ.Ζ.