Εδώ είναι τέχνη, όχι εκλογές!

Πώς γίνεται το «Dreamgirls» να μη θεωρείται άξιο για καλύτερη ταινία, αλλά να σαρώνει οκτώ υποψηφιότητες, δηλαδή περισσότερες και από κάθε άλλη χρυσή ταινία; Γιατί έτσι βγήκαν τα κουκιά. Δημοκρατία έχουμε, επομένως ψηφίζουμε. Ό,τι βγάλει η κάλπη ανακηρύσσεται αυτομάτως το καλύτερο στην κατηγορία του. Μα εδώ είναι Τέχνη, όχι εκλογές για να βγάλουμε δημοτικό σύμβουλο! Έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι; Ντόρος να γίνεται. Να κάνουν την πλάκα τους τα κανάλια, να μετράμε τουαλέτες και χρυσά σανδάλια. Αμ δεν είναι έτσι! Όποιος εκλαμβάνει τα Όσκαρ και την τελετή ως σόου ταυτόσημο περίπου με το «Όλα» του Αναστασιάδη, πλανάται πλάνην δυσθεόρητη και αξεπέραστη. Κάθε αγαλματίδιο προσθέτει μερικές χιλιάδες θεατές στις βραβευμένες ταινίες. Κι αυτοί με τη σειρά τους χώνουν άλλα τόσα εκατομμύρια δολάρια στους παραγωγούς. Τα φράγκα, η οικονομία, το Χρηματιστήριο είναι το κάρο που σέρνει από τη μύτη όλη την παγκόσμια Αγορά. Η παγκοσμιοποίηση με τις λίστες υποψηφίων από Ισπανία, Μεξικό και Αγγλία, πιστοποιεί με τον πιο κραυγαλέο τρόπο τον συγχρονισμό του Χόλιγουντ με την παγκοσμιοποίηση της Οικονομίας. Έτσι τους γουστάρει, δηλαδή. Τι να κάνω κι εγώ; Αναγκασμένος να τους ακολουθώ ακόμα και στον γκρεμό!