«Όλα είναι αλληγορικά…»

ΜΕ ΣΠΟΥΔΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΙΣ
ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ ΤΟΥ, ΜΕ ΜΙΑ ΝΟΥΒΕΛΑ, ΤΡΙΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ
ΕΡΓΟ ΣΤΟ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ ΤΟΥ, ΜΕ ΕΠΙΔΟΣΗ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ
ΜΕ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ, Ο 39ΧΡΟΝΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΡΗΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΝΕΣΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ.
ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ ΤΟΝ ΧΑΒΑΛΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ
ΚΥΝΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΛΑΪΦ ΣΤΑΪΛ
Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να είμαι σχετικά χορτάτος, σχετικά στα ζεστά, σχετικά χαρούμενος, σχετικά μεθυσμένος και σχετικά ερωτευμένος. Το ίδιο και όλοι οι άλλοι.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Ο ήλιος. Τα παιδιά μου. Οι ήχοι της πόλης που ξυπνάει. Η ουροδόχος κύστη που πονάει. Η περιέργεια. Η πείνα. Η συνήθεια. Η λαχτάρα για ζωή. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Συνέχεια ξεσπάω σε γέλια, ακόμη και δι΄ ασήμαντον αφορμήν. Π.χ. λίγες μέρες πριν, ερχόμενος στο γραφείο μου, είδα στις προθήκες μεγάλου βιβλιοπωλείου το πόνημα του Νικήτα Κακλαμάνη που έχει τίτλο Αθήνα, Αιώνια Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Σχεδόν αυθόρμητα, έριξα μια ματιά γύρω μου, στη Σταδίου. Χωρίς να ξέρω γιατί, ένιωσα τέτοια ευφορία, που αμέσως ξέσπασα σε ακατάσχετα γέλια. Είναι υπέροχη η ζωή στη μεγαλούπολη!

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σαςείναι; Το πείσμα, υποθέτω. Το βασικό ελάττωμά σας; Το πείσμα, σίγουρα. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα ανθρώπινα, ανεξαιρέτως.

Η τελευταία φορά που κλάψατε;

Πριν από κάμποσα χρόνια, στο τελευταίο τέταρτο της ταινίας Σιρανό ντε Μπερζεράκ, με τον Ντεπαρντιέ. Ο Σιρανό, γέρος πια, έχοντας επιβιώσει από δεκάδες τρομερές μάχες, χτυπιέται σ΄ ενέδρα από κάποιον ποταπό λακέ. Δεν πτοείται όμως, και καταφέρνει να πάει στην αγαπημένη του εξαδέλφη Ρωξάνη, την οποία επισκέπτεται κάθε βδομάδα την ίδια ώρα, στο μοναστήρι, όπου έχει καταφύγει. Εκεί, αποκρύπτοντάς της ότι είναι θανάσιμα χτυπημένος, της αποκαλύπτει με υπέροχα έμμεσο τρόπο τον μεγάλο του έρωτα γι΄ αυτήν, έναν έρωτα κρυφό για δεκαετίες. Τότε, απαλλαγμένος από το βάρος του μυστικού του, μες στην παραζάλη του τέλους που πλησιάζει, αρχίζει να μάχεται διάφορους αόρατους αντιπάλους, τους εχθρούς μιας ζωής ολόκληρης. Με το σπαθί στο χέρι, τους επιτίθεται, τους κατατροπώνει, μέχρι που δεν έχει πια άλλες δυνάμεις, σωριάζεται κάτω και ψυχορραγεί.

Όσο συνέβαιναν όλα αυτά στην οθόνη, εγώ έκλαιγα από συγκίνηση. Το ίδιο τη δεύτερη, το ίδιο και την τρίτη φορά που είδα την ταινία.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με τον συνθέτη Αντόνιο Σαλιέρι. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα; Όλοι όσοι κάνουν καλά τη δουλειά τους (και δεν το διατυμπανίζουν). Το αγαπημένο σας ταξίδι; Πειραιάς- Αίγινα. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; Ντοστογιέφσκι, Τζ. Μ. Κούτσι, Θερβάντες, Βιζυηνός, Μπαλζάκ, Τ. Σ. Έλιοτ, Φρόυντ, Κούντερα, Καμύ, Πέρσιβαλ Έβερετ, Ρολάν Μπαρτ, Καβάφης, Φίλιπ Ροθ, Μοντιανό, Άλι Σμιθ, Μπέκετ, Άρης Αλεξάνδρου, Ισιγκούρο, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, κ.ά.

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Τη συνέπεια. Και σε μια γυναίκα; Την αυταπάρνηση. Ο αγαπημένος σας συνθέτης; Ο Λέοναρντ Κόεν. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Αυτή την εποχή, το «Κοκοράκι» (Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι… κ.ο.κ)

Το βιβλίο που σας σημάδεψε; Τελευταία, το Ελίζαμπεθ Κοστέλο του Τζ. Μ. Κούτσι. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος; Βερμέρ, Έντουαρτ Χόπερ, Μόραλης, Λούσιαν Φρόιντ, Χατζηκυριάκος- Γκίκας, Σεζάν κ.ά.

Το αγαπημένο σας χρώμα; Η ώχρα, το πορτοκαλί, το σκούρο πράσινο, το καφέ της καστανιάς.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Που είμαι ζωντανός. Που έχω γίνει πατέρας (δις). Που ξυπνάω το πρωί. Που κοιμάμαι τις νύχτες.

Το αγαπημένο σας ποτό; Κόκκινο κρασί τον χειμώνα, τζιν τόνικ το καλοκαίρι.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Που περιμένω κάθε τόσο να συμβεί το χειρότερο. Το να κάνεις φρικτές υποθέσεις για το μέλλον είναι ό,τι πιο βλακώδες, αφού ακόμη κι αν πέσεις μέσα πάλι χαμένος είσαι.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ΄ όλα;

Τον χαβαλέ, την απάθεια μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Τους διάφορους κυνικούς του λάιφ στάιλ που κονομάνε χλευάζοντας τους πάντες και τα πάντα. Τους εξυπνάκηδες που νομίζουν ότι όλα είναι ζήτημα σωστής ατάκας. Την αποχαυνωμένη μεσαία τάξη που τους θαυμάζει.

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Να καταστρώνω σχέδια για το μέλλον μαζί με τη γυναίκα μου.

Ο μεγαλύτερος φόβος σας; Οι φόβοι μου πια επιστρέφουν σ΄ εμένα μέσα από τα παιδιά μου, εξ αντανακλάσεως. Φοβάμαι ακόμη και να τους εκφράσω.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Κάθε φορά που η αλήθεια είναι κατώτερη των περιστάσεων.

Ποιο είναι το μότο σας; Όλα είναι αλληγορικά. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε ;

Όπως ο ήρωας της ταινίας Περιμένοντας τους βαρβάρους. Για όσους δεν την έχουν δει, ο ήρωας, ένας μεσήλικας που έχει καρκίνο, πεθαίνει με ευθανασία που του κάνει ο γιος του με μια ένεση, κι αφού γύρω του έχουν συγκεντρωθεί τις τελευταίες εβδομάδες πολλά αγαπημένα πρόσωπα απ΄ όλη του τη διαδρομή στη ζωή, σ΄ ένα όμορφο και συγκινητικό πάρτι αποχαιρετισμού.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό,τι θα θέλατε να σας πει;

Ύστερα από τόσους και τόσους αιώνες, γιατί δεν κάνει μια προσπάθεια να τα βρούνε με τον έκπτωτο άγγελο, δηλαδή τον διάβολο;

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Απόλυτη διαύγεια, ελαφρά μέθη, σύγχυση, delirium tremens, οξύνοια, οργή, χαλαρότητα, δυστροπία, έπαρση, κυκλοθυμία, εγκαρτέρηση, μεγαλοψυχία, άφατη χαρά.