το πνεύμα του τόνου

Ένας ασκητής

Ο Βασίλης Φωτόπουλος κοιμήθηκε και ξεκουράστηκε δίπλα στον τάφο του Μάνου Χατζιδάκι στο ήρεμο τοπίο του κοιμητηρίου της Παιανίας. Τον αποχαιρέτησαν πληθώρα φίλων και κυρίως όλοι οι συνάδελφοί του, γιατί ο Βασίλης δεν είχε εχθρούς, ούτε αντιπάλους. Είχε θαυμαστές και άμεσους ή έμμεσους μαθητές. Δεν τον είχα ακούσει ποτέ να πει πικρό λόγο για κανέναν. Με εκείνο το χαμόγελο κούρου που έσκαγε στο χείλος του αντιμετώπιζε όλα τα ανθρώπινα στωικά, με κατανόηση. Βαθιά κι όχι τυπικά ορθόδοξος, ήξερε πως ο άνθρωπος είναι αποτυχία (αυτό σημαίνει η λέξη αμαρτία) και αγαπούσε τον πλησίον του όταν έπεφτε. Γι΄ αυτό δεν λογάριαζε τιμές, επαίνους και τον θόρυβο της αγοράς. Έχω αλλού και εκτεταμένα ασχοληθεί και με τη θεατρική του εικαστική προσφορά και με την τερατώδη ζωγραφική του. Σπάνια ζωγράφος αποτύπωσε στον μουσαμά τους εφιάλτες του όπως ο Φωτόπουλος, ώστε γι΄ αυτόν η ζωγραφική να είναι δημόσια εξομολόγηση, μετάνοια και λύτρωση. Ασκητής στο άστυ, ασκητής συχνά στα μοναστήρια που εικονογράφησε, πέρασε κάποτε έξω από το ανακαινιζόμενο Βυζαντινό Μουσείο, στο γιαπί μπήκε από περιέργεια και βγήκε ύστερα από πέντε χρόνια, δουλεύοντας ως αρχιτέκτων, χτίστης, ιστορικός της τέχνης και μουσειολόγος.

Τώρα θα εινονογραφήσει τις αιώνιες Μονές.