«Το μέλλον της τέχνης είναι ο ακτιβισμός»

ΓΕΝΝΗΜΑ- ΘΡΕΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ, Η
ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ,
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ, ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟ ΘΕΑΤΡΟ,
ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΔΥΝΑΜΙΚΗ, ΑΚΤΙΒΙΣΤΙΚΗ
ΔΡΑΣΗ
Τριάντα χρόνια μετράει στο Θέατρο Τέχνης. Μπήκε στη Δραματική Σχολή του (19761979) και έμεινε. Η αγαπημένη μαθήτρια του Λαζάνη, πρωταγωνίστρια των παραστάσεών του, δασκάλα αργότερα στη Σχολή, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και βασικό στέλεχος για το οποίο ο Λαζάνης είχε δημόσια εκφράσει την επιθυμία του να συνεχίσει, μαζί με τη Ρένη Πιττακή, τη λειτουργία του Θεάτρου Τέχνης, φέτος, στην πιο κρίσιμη φάση του, βρίσκεται εκτός. Τα Δευτερότριτα παίζει στο αναρχικό καμπαρέ «Του Δρόμου» του Κυριάκου Κατζουράκη και τις υπόλοιπες μέρες στις ένοχες «Πέντε σιωπές» της Σύλας Στίβενσον.

Η απουσία σας από ένα θέατρο που σας διαμόρφωσε και του αφοσιωθήκατε μοιάζει…αφύσικη.

info

● «Του Δρόμου»: Βooze cooperativa (Κολοκοτρώνη 57, τηλ 21 0-3240.994) ● «Πέντε σιωπές»: Νέα Σκηνή Εθνικού Θεάτρου- «Χώρα» (Αμοργού 20, τηλ 2 1 0- 8673.945)

Είναι όμως τόσο φυσική όσο η επιβίωση. Από το 2000 και μετά, όσοι από τους σταθερούς συνεργάτες μείναμε, αμειβόμασταν μόνο για το διάστημα που δουλεύαμε. Δηλαδή, για ένα έργο, κάθε δεύτερη σεζόν. Δεν έψαξα για δουλειά αλλού- όχι πως σίγουρα θα εύρισκα- αλλά πάντως δεν έψαξα, για να μη θεωρηθεί ότι φεύγει κι ο τελευταίος εναπομείνας από τους παλιούς. Επανειλημμένως βγήκα στην ανεργία, για το επίδομα του ΟΑΕΔ. Ήταν τόσα πολλά τα ταρακουνήματα που υπέστη το Θέατρο Τέχνης, οι εποχές δύσκολες, οι οικονομικές δυσκολίες ανυπέρβλητες, που χρειάστηκε να γίνουν πολλών ειδών μανούβρες. Αποφασίσαμε, εφόσον το θέατρο χρωστάει δεδουλευμένα, να δοθούν τα «χρέη τιμής» και να έρθει η σειρά μας, όταν όλοι αποπληρωθούν. Φέτος όμως που οι συνθήκες της οικογενειακής μου ζωής ήταν πιεστικές, ήρθε η πρόταση της Άσπας Τομπούλη να παίξω τη μάνα στις «Πέντε σιωπές», που σκηνοθετούσε στο Εθνικό. Όταν κάτι σοβαρό αλλάζει στη ζωή σου, γίνονται αναγκαστικά κάποιες μετακινήσεις. Με καλοδέχτηκαν, συνεργάστηκα με αυτή τη σπουδαία γυναίκα, συμμετέχω σε μια καλή παράσταση. Ήταν η πιο καλή μετακίνηση. Παράλληλα, το καμπαρέ «Του δρόμου», που παρουσιάσαμε στην Πάτρα, είχε τόσο θερμή ανταπόκριση, ώστε αποφασίσαμε να το παρουσιάσουμε και στην Αθήνα. Αλλά εν τω μεταξύ το Θέατρο Τέχνης είχε κάνει τον προγραμματισμό όλης της σεζόν. Κι έτσι πήγαμε στο Βooze. Όλα αυτά δεν είναι ούτε αφύσικα ούτε ύποπτα. Είναι υγεία. Η δουλειά είναι υγεία, όταν μάλιστα γίνεται σύμφωνα με αυτά που επιδιώκεις.

Τι επιδιώκετε; Την ανταλλαγή ενέργειας. Γι΄ αυτό δεν ξιπάζομαι με την τέχνη, όπως ένας παθιασμένος ηθοποιός. Η ανταλλαγή, μέσα από την επικοινωνία, την επαφή, είναι η δική μου θρησκεία. Το να βγαίνεις έξω, να προκαλείς ανταλλαγές καλλιτεχνών, πολιτισμών, εμπειριών, είναι αυτό που λαχταρώ. Αγαπώ τους εναλλακτικούς χώρους και ονειρεύομαι η δουλειά μου να πηγαίνει σε γειτονιές που οι κάτοικοί της δεν μετακινούνται από μόνοι τους. Το μέλλον της τέχνης είναι να κάνει ακτιβιστική δουλειά με κομμάτια της κοινωνίας που θα πάει αυτή να συναντήσει. Το τοπίο γύρω μας αλλάζει πάρα πολύ γρήγορα. Όπως έλεγε ο Πατρίς Σερό, οι ηθοποιοί ζούμε δίπλα σε ηθοποιούς και χάνουμε

Δεν ξιπάζομαι με την τέχνη, όπως ένας παθιασμένος ηθοποιός

την αίσθηση του πραγματικού. Εγκλωβισμένοι στην ενασχόλησή μας με τη φόρμα, το ύφος, γινόμαστε ακόμα πιο ηθοποιοί. Μου έχει συμβεί. Δουλεύοντας στα προγράμματα του Κυριάκου, βγαίνω έξω και ξαναγυρίζω κανονικός άνθρωπος. Αυτό με παρηγορεί κάπως για το σύντομο της ζωής και το αναπόφευκτο τέλος.

Ποια είναι τα θέματα που σας κινητοποιούν δημιουργικά;

Η διάλυση της κοινότητας είναι το πρώτο θέμα. Δεν υπάρχει η κοινότητα των πολυμελών οικογενειών, των πανεπιστημίων με τις συζητήσεις, της ιδεολογίας που κατέβαινε στον δρόμο. Αναπτύχθηκε ο ρατσισμός της τρίτης ηλικίας, της αρρώστιας, της αναπηρίας, της φτώχειας, η ντροπή της μοναξιάς. Γι΄ αυτό και καταλαβαίνω αυτούς που τα σπάνε στο γήπεδο- απεχθές, αλλά το καταλαβαίνω. Πάνε στο γήπεδο και κάνουν την ομάδα οικογένεια και θρησκεία τους, με τέτοιο φανατισμό, που οι αντίπαλοι γίνονται εχθροί. Κατανοώ και την ύπαρξη των γραμμών 090… Δεν πιστεύω ότι ξαφνικά γίναμε όλοι σεξομανείς. Η μοναξιά φταίει. Απ΄ την άλλη, ζούμε σε μια χώρα, ευτυχώς ειρηνική, όπου όμως η ψαλίδα πλούτου και φτώχειας μεγαλώνει. Άνθρωποι που δούλεψαν μια ζωή, λίγο πριν φτάσουν στη σύνταξη, τα χάνουν όλα, διαλύονται. Να τα θέματα, για να ασχοληθούν οι καλλιτέχνες, να γράψουν κείμενα, να κάνουν μουσική, τραγούδια.