«Προτεραιότητα το Μουσείο»

«Το Θέατρο Τέχνης το βλέπω σήμερα σαν αυτά τα υπέροχα, παλιά, ερημικά βυζαντινά εκκλησάκια χωρίς σκεπή που μπαίνει το νερό και χαλάει τις τοιχογραφίες του», λέει η Κάτια Γέρου. «Τα βλέπεις παντού στην Ελλάδα και νιώθεις το κρίμα. Αν ήταν στην Ιταλία, ή αλλού, θα είχαν σωθεί. Γιατί οι άλλοι λαοί παίρνουν το τίποτα και το προστατεύουν, το αναδεικνύουν. Παλιά, όταν ήμουν νεώτερη έλεγα, το Θέατρο Τέχνης θα είναι για πάντα. Τώρα και υπό το βάρος μιας μεγάλης ψυχικής κούρασης της προσωπικής μου ζωής (μέσα σε λίγους μήνες έχασε τους γονείς της και τον δάσκαλό της) ξέρω πως θα είμαι εκεί να το στηρίζω με τις μικρές μου δυνάμεις. Κι όταν τα επιχειρήματά μου τελειώνουν, σκέφτομαι: τι θα προσφέρει στον τόπο το κλείσιμο του Θεάτρου Τέχνης; Αλλά ακόμα κι αν αυτό συμβεί, πρέπει οπωσδήποτε να δημιουργηθεί το Μουσείο του. Να μη χαθεί το αρχείο, η ιστορία του».