Το ρετάλι της γιορτής…

– Τώρα των Φώτων θα πάτε πουθενά να κάνετε τίποτα;

– Ναι! Ακριβώς όπως το λες: Θα πάμε πουθενά και θα κάνουμε τίποτα!

– Καμιά εκδρομή;

– Καμία!

– Γιατί;

– Πας καλά, παιδί μου; Ξέρεις κανέναν να κάνει το οτιδήποτε των Φώτων;

– Μην το λες…

– Το λέω! Όλοι απλώς καθόμαστε, κοιτάμε τα ταβάνια να δούμε αν φύγαν απ΄ τη θέση τους και περιμένουμε πότε θα περάσουνε τα Φώτα και οι Φωτισμοί!

– Έχεις κάτι εναντίον τους; Κάποια προσωπικά; Κάποια προηγούμενα;

– Απλώς, δεν τα θεωρώ γιορτή. Και δεν τα θεωρώ γιορτή γιατί δεν είναι γιορτή. Είναι στις παρυφές. Στο τσακ, αλλά δεν τους κάθεται. Δεν ξέρω, πες με τρελή…

– Σε λέω: «Τρελή»!

– Αλλά τα Φώτα είναι σαν την Κυριακή του Θωμά ένα πράμα!

– Πού κολλάει τώρα η Κυριακή του Θωμά;

– Ρε παιδί μου, πάρε το Πάσχα! Έχουμε κοτζάμ Σταύρωση, τον Επιτάφιο, την Ανάσταση, τη Λαμπρή! Ωραία πράγματα!

Μεγαλοπρεπή, γκλαμουράτα!

Και μετά έρχεται αυτή η σάχλα. Η Κυριακή του Θωμά. Όπου τι γιορτάζουμε εμείς τώρα;

Ότι ο άπιστος Θωμάς ακούμπησε το δάχτυλο στις πληγές. Όχι μόνο ήταν άπιστος και στριμμένο άντερο, θα σου τον γιορτάσω κι από πάνω; Και στην τελική, με τι έχουμε συνδυάσει, παιδιόθεν, την Κυριακή του Θωμά;

– Με το άνοιγμα των σχολείων!

– Με τι έχουμε συνδυάσει, παιδιόθεν, τα Φώτα; – Βάλε και του Αϊ-Γιαννιού… με το άνοιγμα των σχολείων!

– Βλέπεις; Στα λόγια μου έρχεσαι. Τα Φώτα είναι μια αθλιότητα όπου καθόμαστε όλοι και περιμένουμε να ανοίξουν τα σχολεία. Ένα πράγμα ενδιάμεσο. Ντεμί σεζόν, ντεμί πανσιόν, μια γιορτή ντεμί τέλος πάντων! Ένας αγιασμός των υδάτων κι όξω απ΄ την πόρτα! Και τα παιδιά να αρχίζουν σιγά σιγά (αλλά πολύ σιγά σιγά, λέμε) να φτιάχνουν σάκες και να ξεπετάνε σχολικές εργασίες. Να μετράνε τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα… και να νιώθουν πως μόλις πριν από μισή ώρα άρχισαν οι διακοπές. – Και μισή ώρα μετά, τελειώνουνε.

– Κι εμείς μαζεύουμε κάτι θλιμμένα μελομακάρονα που τα αγοράσαμε «για το καλό» και δεν τα ΄φαγε κανένας. Οι κουραμπιέδες σε κατατονία και το έλατο να μετράει συντάξιμα. Άσε με, σε παρακαλώ, με τα Φώτα! Άσε με μ΄ αυτή τη μίζερη αποκαθήλωση των εορτών! Άντε γιατί πολύ τα ΄χω στην μπούκα!

– Κανένα Φώτη δεν ξέρεις;

– Ναι. Τον Φώτη απ΄ το «Παρά πέντε». Εγώ τον ξέρω, αυτός δεν με ξέρει!

– Καμιά Φωτούλα;

– Πας καθόλου καλά, κορίτσι μου; Γνωρίζεις εσύ άνθρωπο ανά την επικράτεια που να τον λένε πλέον Φωτούλα; Πού ζεις; Σε βουκολικό δράμα ή σε φουστανελάτο μελό; Ότι και καλά, θα βγω εγώ τώρα στην Πανεπιστημίου, θα φωνάξω «Φωτούλα» και θα γυρίσουν τριάντα ξανθιές;

– Φωτεινή;

– Πιπιλή! Χρόνια πολλά, Φωτεινή Πιπιλή! Άντε το κάναμε κι αυτό! Παρακάτω;

– Σε διακρίνει ένας πεσιμισμός;

– Όχι, αγάπη μου! Εσύ διακρίνεις πάνω μου έναν πεσιμισμό! Εμένα με διακρίνουν δύο πεσιμισμοί! Είμαι φύσει και θέσει άτομο μανιοκαταθλιπτικό και μουρόχαβλο!

– Τουλάχιστον, ένα «Χρόνια πολλά» θα το πούμε;

– Να σ΄ το πάρω αλλιώς το τιμόνι;

– Πώς αλλιώς;

– Χρόνια καλά, ψυχή μου! Χρόνια καλά! Αν είναι και πολλά, ακόμα καλύτερα!