Στο βάθος κήπος

Έχει περίτρανα αποδειχτεί πως η κατάλληλη μαύρη σκιά στα μάτια και το περίτεχνο αϊ-λάινερ μόνο καλό μπορεί να κάνουν στην καριέρα ενός ροκ γκρουπ, που έχει βάλει πλώρη για ψηλά. Ακόμη πιο σίγουρο είναι πως αν μπροστά στέκεται ένα υπέροχο θηλυκό, που με ευαισθησία και αυταπάρνηση είναι πρόθυμο να σηκώσει τις ροκ αμαρτίες του κόσμου (ή έστω του γκρουπ), οι μουσικές αντιστέκονται στη φθορά με σθένος. Κακή κουβέντα για την Έιμι Λι δεν πρόκειται να πω (γιατί δεν σκοπεύω να στρέψω εναντίον μου τα αγόρια που διαβάζουν). Αντιθέτως και παρά τις μόνιμες «γκοθ» επιφυλάξεις μου, η επιστροφή των Εvanescence από την Ατλάντα, με το «Οpen Door», ανοικτό σε πολλές διαφορετικές ερμηνείες, είναι ξεκάθαρα περισσότερο μουσικά σταθερή και λιγότερο «λαϊφστάιλ». Στα πιο σκοτεινά και απειλητικά τους κομμάτια πετυχαίνουν να φτιάξουν ατμόσφαιρα και κάπου εκεί στο άνοιγμα – κλείσιμο της πόρτας, να προλάβουν να ρίξουν μέσα μερικά από τα παραδοσιακά συστατικά της τραγουδοποιίας και να δείξουν πως στο βάθος υπάρχει κήπος. Οι φαν θα νιώσουν δικαιωμένοι. Ας είναι λοιπόν.