Φαινόμενα

Εικόνες που «κουκουλώνουν»

Πλάνο που προκάλεσε αμηχανία του 1 1χρονου «κουκουλοφόρου», αποδείχθηκε το πιο αποκαλυπτικό της αθέατης πλευράς του τρόμου
Τ α πλάνα έδειχναν επεισόδια στη Θεσσαλονίκη. Ο φακός είχε κάνει ζουμ σε μια παιδική φιγούρα. Πιτσιρικάς φορούσε κουκούλα και πετούσε πέτρες με δύναμη. Στα δελτία ειδήσεων οι εθνικοί σχολιαστές απομονώνουν τη σκηνή, άλλοι μιλούν για αδιαφορία των γονιών, άλλοι για το πόσο επικίνδυνο είναι με τα χημικά που εξαπολύουν τα ΜΑΤ και όλοι αφήνουν να εννοηθεί ότι η αδιαφορία των κηδεμόνων και η αμυαλιά του πιτσιρικά, δηλαδή μια οικογενειακή υπόθεση, θα μπορούσε να προκαλέσει εθνική κρίση.

Προφανώς όλοι σκέπτονταν ότι ένα τέτοιο γεγονός θα ήταν ιδανικό για τηλεπαραθυράτη εκμετάλλευση, θα ξεσηκωνόταν η συνήθης θύελλα μιντιακών καταγγελιών, μπορεί να προκαλούνταν και παραιτήσεις- και όλα αυτά «άνευ λόγου». Έτσι έμοιαζε τότε.

Η εικόνα όμως άλλαξε. Ο πιτσιρικάς δεν ήταν άγνωστος στους υπερδραστήριους αστυνομικούς, οι οποίοι υπερηφάνως είχαν πιάσει με τις κάμερες τον «λαγό». Κατόπιν ανέλαβε αυτοπροσώπως ο υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Πολύδωρας να θέσει τα ζητήματα των αξιών μιας υγιούς κοινωνίας, όπως αρμόζει σε έναν οραματιστή της πολιτικής. Και με το σύνηθες θάρρος της γνώμης που τον χαρακτηρίζει, δηλώνει ότι «οι γονείς παιδιών που επιδεικνύουν τέτοια συμπεριφορά πρέπει να φυλακίζονται».

Δηλώσεις που συντονίζονται με το πνεύμα της εποχή μας, η οποία εμφανίζεται ιδιαιτέρως προστατευτική για τα παιδιά, βουρκώνει με τη δυστυχία τους, κάνει τηλεμαραθώνιους για τη σωτηρία τους. Και αλίμονο, κάθε φορά- όπως και αυτή με τον λιλιπούτειο «κουκουλοφόρο»- αποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα χρειάζεται την εικόνα των απροστάτευτων πλασμάτων για να προβάλει μια δική της εικόνα, ευαισθησίας και υψηλής ποιότητας της δημοκρατίας της.

Η εικόνα της λιλιπούτειας φιγούρας σε ξέσπασμα οργής αποτέλεσε τότε, τη στιγμή της προβολής της, και τώρα με τις δηλώσεις του υπουργού την ίδια ακριβώς οθόνη για να προβληθεί επάνω της με τον μιντιακό αυτοματισμό η εικόνα μας ως κοινωνίας δημοκρατικά ευαίσθητης. Βολικό και πολύ ανακουφιστικό το παιχνίδι των εικόνων μας, όσο παραμένουν δισδιάστατες.

Η πραγματικότητα της ζωής του πιτσιρικά κουκουλοφόρου, όμως, ξεδιπλώθηκε πιο βίαιη και απαιτητική από την κοινωνία των ευαίσθητων, καθώς ήλθε στο φως χάρη στους υπερδραστήριους αστυνομικούς του κ. Πολύδωρα που διόλου άγνωστος δεν τους ήταν, ούτε ο ίδιος ούτε η οικογένειά του. Και φυσικά, έσπευσαν υπερηφάνως να επιδείξουν την ικανότητά τους να «τσακώνουν» τους γνωστούς-αγνώστους. Ο πατέρας αγωνίζεται χρόνια να πάρει άδεια για να πουλάει κουλούρια και δεν του τη δίνουν. Τα πουλάει παράνομα με αποτέλεσμα να δέχεται διαρκώς κλήσεις και η Αστυνομία να τον επισκέπτεται συχνά. Παράλληλα η οικογένεια έχει 10 παιδιά, δύο από τα οποία έχουν οδηγηθεί στη φυλακή. Ο ένας εξ αυτών βγήκε με άδεια και δεν επέστρεψε.

Ο «δικός μας» 10χρονος έχει διαμορφώσει τις δικές του εικόνες για μας, για τον κόσμο γύρω του και αυτές θέλουν τους «μπάτσους», μορφές απειλητικές για τον πατέρα που προσπαθεί χωρίς να τα καταφέρνει, να προστατεύουν εκείνο το κομμάτι του κόσμου, στο οποίο ο ίδιος και οι δικοί του άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση για λόγους που του φαίνονται ακατανόητοι. Πρόσφερε στα μίντια την εικόνα που αυτά κατανοούν, της οργής , και στον εαυτό του το ξέσπασμα θυμού κατά του κόσμου που τον αποκλείει.


Ζήτημα δημοκρατικής συνείδησης

Η αποκάλυψη της πραγματικότητας, όχι μόνο της ζωής του 10χρονου, αλλά και ότι ο υπουργός κ. Πολύδωρας τη γνώριζε όταν δήλωνε ότι θα πρέπει να οδηγηθούν στη φυλακή για πλημμελή επιμέλεια ανηλίκου οι γονείς, θέτει κορυφαίο ζήτημα δημοκρατικής συνείδησης. Ο υπουργός επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την εικόνα μιας πολιτικής εξουσίας που τηρεί τους κανόνες προστασίας των πολιτών και δη των παιδιών, για να καλύψει την εικόνα του ελλείμματος δημοκρατίας.

Αυτός ο μικρούλης «κουκουλοφόρος» της οργής γίνεται η πιο καθαρή εικόνα της δημοκρατικής μας σύγχυσης. Όσο για το άγριο πετροβόλημα των μπάτσων τη στιγμή της «κουκουλοφόρου» ελευθερίας του, αλίμονο, θέτει άμεσα ένα από τα σοβαρότερα ερωτήματα στις αναστατωμένες εποχές μας (το έθεσαν και οι νεαροί «άγριοι» του Παρισιού με τις εξεγέρσεις τους), αν τα παιδιά που μεγαλώνουν στις ρωγμές της φαντεζί δημοκρατίας των μιντιακών ευαισθησιών, η οποία ουδόλως τα αφορά, θα μπορέσουν να βρουν λόγους να τη σεβαστούν.