ΓΝΩΜΗ Πολύ αργά για δάκρυα

Ερμητικά κλειστές πόρτες συναντούν οι εκπρόσωποι της Σούπερ Λίγκας, όταν απευθύνονται σε μεγάλες εταιρείες προκειμένου να τις πείσουν ώστε να προχωρήσουν σε συνεργασία στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου με χορηγικά προγράμματα.

Και τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Η αρχή έγινε με τον ΟΠΑΠ.

Όταν η Λίγκα αναγκάσθηκε εκ των πραγμάτων να περιορίσει τις απαιτήσεις της στα 6.000.000 ευρώ, όταν οι αρχικές επιδιώξεις της ήταν για χορηγία του πρωταθλήματος από τον Οργανισμό 20.000.000

ευρώ και βάλε. Δεν θα ήταν υπερβολή όμως αν κάποιος υποστήριζε πως ούτε τα 6 εκατ. ευρώ θα εξασφάλιζε η Σούπερ Λίγκα, αν ο ΟΠΑΠ δεν είχε τη συγκεκριμένη νομική υπόσταση.

Εδώ λοιπόν ταιριάζει γάντι η λαϊκή ρήση «έσπειραν ανέμους και θερίζουν θύελλες». Γιατί χρόνια τώρα, οι παράγοντες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου κάνουν ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να απαξιώσουν το προϊόν που έχουν στα χέρια τους. Και η απαξίωση δεν είναι μόνο οι δικές τους κινήσεις στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο. Είναι και οι σχέσεις αλληλεξάρτησης που δημιούργησαν με τους οπαδούς. Είναι και οι μέτριοικακοί παίκτες και προπονητές που επιλέγουν. Είναι το άθλιο θέαμα που συνήθως παρακολουθούμε κάθε αγωνιστική στα γήπεδα. Όλα αυτά είναι δικά τους έργα, και είναι καιρός να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Κ άτω λοιπόν από αυτές τις συνθήκες, ποιοςτρελός- θα θελήσει να διαφημιστεί στον χώρο του ποδοσφαίρου; Σκεφθείτε πίσω από τους συμπλεκομένους στο ματς Ιωνικού- Ηρακλή να υπήρχε η αφίσα του ΟΠΑΠ. Αυτό θα ήταν διαφήμιση; Μάλλον δυσφήμηση θα ήταν για τον ΟΠΑΠ.