Φαινόμενα Σε σχολεία- «πάρκινγκ»

Πίσω από τις στιγμιαίες εξάρσεις τηλε-καλοσύνης κρύβεται η εικόνα της πραγματικότητας των παιδιών με ειδικές ανάγκες, που παραμένουν χωρίς ειδική εκπαίδευση
Ήρθε και πάλι η στιγμή. Εκείνη η μία και μοναδική τον χρόνο που θυμόμαστε ότι γύρω μας υπάρχουν παιδιά που έχουν ανάγκη και παιδιά που έχουν «ειδικές ανάγκες», παιδιά που μόνο μία φορά τον χρόνο αποκτούν εικόνα, για να ξεχαστούν αμέσως μετά, αφού σαν πολιτισμός σύγχρονος και φιλάνθρωπος κάνουμε το «χρέος» μας. Με τον τρόπο της τηλεόρασης. Με αυτές τις φαντασμαγορικές εξεγέρσεις καλοσύνης, τους τηλεμαραθώνιους. Αλλά τα διαφορετικά παιδιά και οι ανάγκες τους δεν είναι η ευκαιρία μας για ασκήσεις φιλανθρωπικής ετοιμότητας. Το θολό τοπίο αυτής της άλλης ζωής αποκάλυψε το ντοκιμαντέρ «Γκρίζακρίζα περιοχή- ειδικές ανάγκες»(από τη σειρά «Παθήματα- μαθήματα») που πρόβαλε η ΕΤ1 προχθές. Μιας ζωής που απαιτεί την ένταξη και που γι΄ αυτήν χρειάζεται όλα όσα η δημοκρατία οφείλει στους πολίτες της και πάνω απ΄ όλα την εκπαίδευση να αντιμετωπίσουν με αξιοπρέπεια και αυτάρκεια το μεγάλωμα. Το ντοκιμαντέρ, όπως και τα υπόλοιπα της σειράς, επικεντρωμένο στα προβλήματα του συστήματος εκπαίδευσης, αποκάλυψε την εικόνα πίσω από τα πανηγύρια της «καλοσύνης σε απ΄ ευθείας μετάδοση», εκεί που η πραγματικότητα αποκαλύπτει τη νοοτροπία του πολιτισμού μας για το «διαφορετικό παιδί», ενός πολιτισμού που εξαντλεί την ευαισθησία του στις καραμέλες της «πολίτικαλι κορέκτ» ορολογίας για τους ενοχικούς ουρανίσκους.

Για τον Δημήτρη, έναν όμορφο μελαχρινό έφηβο που τελειώνει το ειδικό σχολείο, το οποίο με κόπους βρήκαν οι δικοί του, μικρή σημασία έχει αν γνωρίζουν «οι άλλοι» τον σωστό όρο για την κατάστασή του, τη νοητική υστέρηση, αλλά τεράστια αν τον υπολογίζουν ως άνθρωπο, αν τον θέλουν μέλος της κοινωνίας και όχι ως βαρίδι της. Είναι ο πρωταγωνιστής του μικρού ντοκιμαντέρ, που αναδεικνύει την καθημερινότητα ενός κόσμου με θολή εικόνα.

Χωρίς να εκβιάζει τη συγκίνηση, χωρίς να μεγεθύνει προβλήματα για να προκαλέσει ενοχικό πάγωμα του θεατή, η κάμερα παρακολουθεί τον Δημήτρη στο σπίτι του, όταν επιστρέφει από το σχολείο, πεινασμένος, όπως όλα τα παιδιά εκείνη την στιγμή, η μητέρα του τού μιλάει καθώς τον σερβίρει, τον ρωτάει πώς πέρασε στο σχολείο, εκείνος απαντάει, όπως τα περισσότερα ατίθασα αγόρια, «βαρέθηκα», και εκείνη αρχίζει τη νουθεσία για τη χρησιμότητα του σχολείου, όπως όλες σχεδόν οι μανάδες που ακούν το «βαριέμαι» από τα παιδιά τους. Η σκηνή μοιάζει τόσο καθημερινή, συνηθισμένη, οικεία. Δεν είναι.

Ο Δημήτρης χρειάζεται ειδική εκπαίδευση για να μπορεί να δουλέψει. Η συζήτηση της μητέρας του με την κοινωνική λειτουργό είναι αποκαλυπτική: ναι, το ξέρουμε ότι δεν εκπαιδεύονται τα παιδιά για να βρουν δουλειά, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε όμως, το πολύ πολύ να κρατήσουμε ένα παιδί επιπλέον ένα χρόνο αν θέλουν οι γονείς του και «δεν έχουν τι να το κάνουν». Η ίδια κοινωνική λειτουργός αργότερα δεν θα μπορεί να βρει γέφυρα επικοινωνίας με μια μικρή μαθήτρια που βρίσκεται στα πρόθυρα της κρίσης στο γραφείο της. Δυο κόσμοι που δεν εφάπτονται και που μοιάζει αδύνατο να το καταφέρουν. Χρειάζεται υπομονή, τρυφερότητα και κυρίως συνεργασία γονιών και δασκάλων. Αυτό είναι ακόμη δυσκολότερο. Υπάρχουν γονείς που δεν αναγνωρίζουν την κρισιμότητα του ρόλου τους και ελάχιστα ειδικά σχολεία που δεν έχουν τα μέσα να ανταποκριθούν στην κρισιμότητα του δικού τους.

Τα διαφορετικά παιδιά και οι ανάγκες τους δεν είναι η ευκαιρία μας για ασκήσεις φιλανθρωπικής ετοιμότητας

Ένα άγριο σύστημα

Ένα μέρος του ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στη συνάντηση των γονιών που προσπαθούν οργανωμένοι να διεκδικήσουν μια ζωή για τους ίδιους , μια ελπίδα για τα παιδιά τους . Ακούμε πως αν δεν εκπαιδευτούν να είναι χρήσιμοι στον εαυτό τους και την κοινωνία, θα παραμείνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης, ιδίως από εκείνους που θα απορροφούν κονδύλια στο όνομά τους, φροντίζοντας να μην αλλάξει τίποτε.

Η πιο σκληρή στιγμή, αυτή που η αγωνία των γονιών για το μέλλον αποκαλύπτει την αγριότητα ενός συστήματος , που λόγω της δυσλειτουργίας του διαμορφώνει συνθήκες της πιο φρικτής εκμετάλλευσης, της κερδοσκοπίας εις βάρος των πιο ευαίσθητων κατηγοριών ανθρώπων. Γιατί χωρίς εκλογικά δικαιώματα, χωρίς «εικόνα» δεν έχουν άλλη χρησιμότητα, αλίμονο, από το να αποτελούν άλλοθι μιας γκρίζας απορρόφησης κρατικών ή άλλων χρημάτων .