Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου(που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Πιάσε μια αναστήλωση, μάνα μ΄

Το θρυλικό γιοφύρι της Άρτας το χτίζανε και ξαναγκρεμιζόταν, έτσι δεν λέει η παράδοση; Ε, το γιοφύρι του Πειραιά… ουπς, συγγνώμη το Δημοτικό Θέατρο μόνον γκρεμίζεται και δεν το ξαναχτίζουν.

Κι ας έχουν βάλει μπροστά τις μηχανές(λέμε τώρα…) για να το ξαναστήσουν στα πόδια του τουλάχιστον εννέα φορές έως τώρα. Από το 1985 αρχίζει η μικρή πικρή του ιστορία, λένε οι θρύλοι.

Τότε θα το διόρθωναν το χτυπημένο από τον χρόνο και τους σεισμούς και, κυρίως, την αδιαφορία, ιστορικό θέατρο.

Μέχρι που έφτασε ο απερχόμενος(κάτι τέτοια έκανε και μένει στον άσο, που λέει και το άσμα της Βανδέος) δημοτικός άρχων να δηλώνει- ψευδώς- πως επιτέλους άρχισε το έργο για να ψαρέψει καμιά ψήφο.

Δεν έφτανε που έκοψαν από τόσες και τόσες αναστηλώσεις και έργα για να βάλουν μπροστά την ακριβότερη μελέτη(36 εκατομμυριάκια ευρώ είναι αυτά!) για έργο αναστήλωσης, δουλεύουν κιόλας τους καημένους τους ψηφοφόρους…

Έφτασε λοιπόν προ μηνός να βουλιάξει ο διαγωνισμός που κήρυξαν οι γραμματείς και φαρισαίοι του εκ-Πολιτισμού μας λόγω λαθών των υπηρεσιών του.

Και προ εβδομάδος να βουλιάξει και πάλι, γιατί τον σταμάτησαν οι της Ένωσης Μηχανικών Δημοσίων Έργων, επειδή τους χρωστάνε, λέει, πολλά των ανθρώπων και κάπως πρέπει να αντιδράσουν και να διεκδικήσουν.

Κινδυνεύουν δε με τούτα και με ΄κείνα να χάσουν και τις προθεσμίες για αξιοποίηση των κοινοτικών πακέτων στήριξης και τα 36 εκατομμυριάκια. Και το Δημοτικό Θέατρο, κατά τα γνωστά, αφημένο στη μοίρα του. Γιατί τα μεγάλα λόγια, όμορφα καίγονται…


Ριαλιτζής θε να γενώ, επιτυχία να κάνω

Κυρία Αθηναίου μου, Είδα πως αντίθετα με ό,τι πίστευαν τα νυχτερινά κέντρα, που τελευταία τα προμοτάριζαν με μανία, τα «παιδιά» των τηλεοπτικών ριάλιτι σόου τραγουδιού που είχαν μαζευτεί όλα μαζί για να κάνουν ένα «μουσικό πρόγραμμα» ως «Γλυκιά συμμορία» δεν τα πήγαν καλά στο κέντρο που τας φιλοξένησε και σταμάτησαν άρον άρον πριν από τα Χριστούγεννα το πρόγραμμά τους. Αυτό θα ήταν απλώς ένα πάθημα- μάθημα για εκείνους(και τους ιδιοκτήτες των κέντρων που ποντάρισαν πάνω στο ριάλιτι τραγούδι) και θα ησυχάζαμε όσοι έχουμε βαρεθεί το νέο τηλεοπτικό είδος . Αν δεν διάβαζα ότι απειλούν να έρθουν και στην πόλη μας. Αν δεν τους κάτσει και η Θεσσαλονίκη, δηλαδή, τι θα κάνουν; Θα πάρουν σβάρνα την ελληνική επικράτεια μήπως και κάπου πιάσουν;

Ελπίδα Ναπροζίδου, Πυλαία Θεσσαλονίκης Τι να σου κάνει και η «Γλυκιά συμμορία» των καλλιφώνων, αγαπητή Ελπίδα; Μετά την τρελή επιτυχία Αθήνησι, είπε να δρέψει δάφνες και στη Θεσσαλονίκη. Άντε, καλή επιτυχία και στο Κολοκοτρωνίτσι, που περιμένει να τους αποθεώσει. Μαζί με τη Μιμή Ντενίση, που ακούγεται πως θα πάρει σβάρνα την ελληνική επικράτεια, με το ρολάκι που της έδωσαν στο «Παρά πέντε». Είναι άλλο πράγμα να σου έρχεται… ζωντανά η τηλεόραση. Λέει, λέει…


Λίφτινγκ μετακινήσεων (από το φτηνό)

Αγαπητή Φοίβη, Όπως ευτυχώς και χιλιάδες Αθηναίοι, έτσι κι εγώ χρησιμοποιώ τις συγκοινωνίες για τις καθημερινές μετακινήσεις μου. Έχω μπει σε Μετρό αρκετών ευρωπαϊκών πόλεων, αλλά αυτό το φαινόμενο που συμβαίνει εδώ είναι άνευ προηγουμένου. Για να εξηγούμαι, αναφέρομαι στη μανία που πιάνει κάποιους, με το που ακούνε τον χαρακτηριστικό ήχο ο οποίος προειδοποιεί ότι η πορτίτσα πρέπει να κλείσει και ο συρμός να φύγει, ανεξαρτήτως του αν βρίσκονται στην κορυφή των κυλιόμενων, να πατάνε το τούρμπο και να αρχίζουν μια ξέφρενη κούρσα και αφού σπρώξουν και πατήσουν όποιο εμπόδιο βρουν μπροστά τους, να ορμάνε με σκοπό να απλώσουν το χεράκι τους για να σταματήσουν τον εχθρό «πόρτα» που πάει να τους αφήσει στην απ΄ έξω.

Και αν εν τέλει καταφέρουν και μπουν ολόκληροι, η ανταμοιβή σου που ανησύχησες για δαύτους είναι το περήφανο χαμόγελο του Ελληνάρα που για άλλη μια φορά δεν μάσησε μπροστά σε τίποτα. Κύριοι και κυρίες χαλαρώστε, γιατί στο τέλος κάποιος θα φτάσει στο Σύνταγμα με το χεράκι μέσα και το υπόλοιπο έξω.

Φιλικά, Γρηγόρης Κοκολοδημητράκης, Τα νεύρα μου Τι να κάνουν και οι ταλαίπωροι επιβάτες του Μετρό, αγαπητέ Γρηγόρη; Μαθαίνουν τον αγώνα δρόμου και το διασχίζειν τα στενά της Σκύλλας και της Χάρυβδης, ήτοι τις πόρτες του Μετρό, από φόβο μη μείνουν πίσω και περιμένουν ένας Θεός γνωρίζει πόση ώρα για τον επόμενο συρμό. Ο οποίος , παρά τις διαβεβαιώσεις και τις απαντήσεις της Αττικό Μετρό, έρχεται συνήθως μετά παρέλευσιν τουλάχιστον πενταλέπτου. Να, χθες το πρωίμου έλεγε φίλη- στις 11.50 από Εθνική Άμυνα για Μοναστηράκι τα δρομολόγια είχαν απόσταση έξι λεπτών ή στις 17.30 από Συγγρού για Σύνταγμα και από Σύνταγμα για Δουκίσσης Πλακεντίας πάνω από πέντε, αντί των 3-4 που ήταν μέχρι πέρυσι(κατά τα άλλα σου λένε μη φέρνεις το Ι.Χ. σου στο κέντρο…). Παρ΄ ότι έχει αυξηθεί η κίνηση και παρ΄ ότι μας πρήζουν ότι κάνουν , δήθεν, έρευνα για τις ανάγκες μετακινήσεων του επιβατικού κοινού για να βελτιώσουν τις συγκοινωνίες. Αν είναι για τέτοια βελτίωση, ας το αφήσουν , κάνουμε και λίφτινγκ(από το φτηνό που αφήνει και χαμόγελο)!