Who, σαν παλιό καλό κρασί

Ρότζερ Ντόλτρεϊ, Πιτ Τάουνσεντ. Οι Who δίνουν νέο υλικό για πρώτη φορά μετά το 1982

Η μουσική δεν θα σε προδώσει αν δεν την προδώσεις κι εσύ – αλλά πάλι, είναι
δύσκολο να πρέπει να ανταποκριθείς στα γούστα του κόσμου. Είχαμε, λοιπόν, πάει
για ποτό, άλλοι έτρωγαν, και στην άκρη της μπάρας ήταν τα πικάπ και ο ντιτζέι.
Ανάμεσα σε ένα μαρτίνι κι ένα μοχίτο ο άνθρωπος έδειξε πώς μπορείς να παίζεις
για όλους και να μην προδίδεις κανένα από τα μουσικά σου πιστεύω. Πιστεύω ότι
είναι τέχνη να κάνεις τον άλλον να αγαπήσει αυτό που ακούει. Όλοι μπορεί να
κάνουν εφέ, με το ακυκλοφόρητο – μόνο – από – το – Ίντερνετ – κομμάτι – που
έπαιζαν οι Broken Teeth in Heaven αφότου έφυγε ο ντράμερ και πριν έρθει η
ξαδέλφη του μπασίστα. Αλλά καλό είναι τελικά να ξέρουμε ποιος είναι ποιος σε
αυτή τη ζόρικη μουσική πιάτσα.

Ούτε είμαι από αυτούς που νιώθουν ρίγη με μια παλιά φωτογραφία, ούτε από τους
άλλους που πιστεύουν πως το παλιό κρασί είναι άλλο πράγμα. Είναι δηλαδή, όπως
άλλο πράγμα είναι η ρακή, αλλά όκεϊ. Όμως όταν έβαλα το καινούργιο των Who να
παίζει, η συγκίνηση άρχισε να κόβει γύρω μου βόλτες. Κατ’ αρχάς όταν λέμε «το
καινούργιο των Who» είναι από μόνο του θέμα, αφού οι Who είχαν για τελευταία
φορά καινούργιο το 1982 (ήταν η Θάτσερ κυβερνούσε στην Αγγλία) και το έλεγαν
«It’s Hard». Αποδεκατισμένοι για τα καλά, με απόντα από χρόνια τον Κιθ Μουν
και τον Τζον Ένστγουϊλ φευγάτο επίσης, Πιτ Τάουνσετ και Ρότζερ Ντόλτρεϊ
επιστρέφουν σαν ντεκτέκτιβ στα ίχνη του μυστηρίου. Η «My generation» έχει
άλλοθι, αλλά οι δικοί μας ξέρουν τι κάνουν.

Ένα προς ένα αναγνωρίζω τα χαρακτηριστικά: αντανακλαστικά και αυτοσαρκασμό,
απόλυτη αίσθηση της μελωδίας, το τρελό παίξιμο της κιθάρας, τη συνέχεια του
«Τοmmy» («Wire & glass», μια μίνι όπερα με τις ρίζες του λιμπρέτου στο
Ίντερνετ), πιο σκοτεινή και πιο βαθιά τη φωνή του Ντόλτρεϊ, (ως και… Τομ
Γουέιτς θυμίζει στο «In the Ether») και τον Πιτ «φωνή Θεού». Συγγνώμη, αλλά οι
Who έβγαλαν το άλμπουμ όταν πραγματικά είχαν κάτι να πουν. Όχι για τον μύθο
και τις σαχλαμάρες. Αλλά τραγούδια χτισμένα γερά, επειδή η τέχνη είναι στο
αίμα τους. Και δεν προτίθενται να τσακίσουν τις κιθάρες για να τους συμπαθήσει
η next generation. Δεν είναι και όλα για την πάρτη της.

Ο δρόμος για την Κόλαση…

Δρόμοι για την Κόλαση υπάρχουν πολλοί, αν και χωρίς καλή σήμανση τις
περισσότερες φορές – η Κηφισίας π.χ., την ώρα που κλείνουν τα μαγαζιά – για
τον Κρις Ρία ήταν ένα τρομερό «τράφικ τζαμ» στον Μ25 στο Λονδίνο. Εκεί του
ήρθε η ιδέα για το «Road to Hell & Back» και μάζεψε από τους δρόμους της
περιοδείας του τα καλύτερα μπλουζ σαν πυροβολημένες πινακίδες, ροκ παλιό σαν
ζάντες από δεύτερο χέρι και λάδια για πολλά χιλιόμετρα ακόμη: το πρώτο λάιβ
άλμπουμ σε μια καριέρα μεγάλων διαδρομών με μπλουζ – ροκ πατούμενο. Μετά πήρε
αυτόν τον δρόμο για την Κόλαση πάλι πίσω.

… και η επιστροφή

Πολλοί πάντως πιστεύουν πως δεν υπάρχει επιστροφή, εκτός κι αν κρύβεται
μέσα σου. Δες τον Ροντ Στιούαρτ: μαγεμένος από τις δεκαετίες του ’30 και του
’40 με εκείνα τα κλασικά που του πήγαιναν και τέλεια, γυρίζει τώρα «Still the
same» στο ροκ και ανεβοκατεβαίνει κάστρα του Βαν Μόρισον, του Μπομπ Σίγκερ και
του Μπομπ Ντίλαν (το «If not for You» συγκεκριμένα, που μπορώ να το ακούω ώς
την Κόλαση, που ελπίζω να είναι μακριά – και πάλι πίσω). Με αυτή την κλασική
φωνή του, σαν ύστερα από γερό καβγά και τρελό γλέντι, μαζί.

Με τα πολλά φτάνεις στο Εσκοντίντο. Εκεί βρέθηκαν μαζί Τζέι Τζέι Κέιλ και
Έρικ Κλάπτον, τους οποίους αναγνωρίζεις ως και σε μασκέ πάρτι κιθάρας, για να
θυμηθούν τα παλιά (όπως «Cocaine») και να ανταλλάξουν δυο κουβέντες γύρω από
το ροκ που σιτεύει και τα μπλουζ που μουλιάζουν στις ιστορίες τους, μέσα από
11 συνθέσεις Κέιλ, μία Κλάπτον, μία διασκευή και μία Τζον Μάγιερ, ο οποίος
παίζει επίσης στο «The Road to Escondido» (Warner), μαζί με σούπερ γκεστ όπως
Μπίλι Πρέστον, Ταζ Μαχάλ. Εσκοντίντο ξαναπάω ασυζητητί.

Σαν τα χιόνια

* Ο Έλτον Τζον με το «The Captain & the Kid». Το παιδί μεγάλωσε και
ο σερ Έλτον ενημερώνει το ημερολόγιο, σαν συνέχεια του Captain Fantastic του
’75. Σερ Έλτον, ρισπέκτ!

* Οι Aerosmith με το «Very Best, Devil’s got a new disguise» και δυο
καινούργια τραγούδια. Μπήκε ο διάβολος μέσα τους.

* Best και ο Μόμπι. Επανάληψη επί των βασικών μομπικών θεμάτων, τα
οποία έτσι κι αλλιώς επαναλαμβάνονται με κάθε ευκαιρία.

* Οι Alice In Chains με το «Essential» στον καναπέ του ψυχαναλυτή. Πάρ’
το απ’ την αρχή πάλι – Ήταν κάποτε το γκρρρραντζ (ήταν και οι δεινόσαυροι,
αλλά…)

* Meat Loaf, «Bat Out Of Hell 3, the monster is loose». Η νυχτερίδα δεν
ξεχνά – 30 χρόνια κοιμάται και μετά ξυπνά. Όποιος την ξύπνησε, να τιμωρηθεί.