ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο Πανελλήνιος

Εδώ και λίγες μέρες στον τοίχο του Πανελληνίου έχουν γράψει ένα σύνθημα.
«Αυθαίρετο προς κατεδάφιση». Στον άλλο τοίχο, από τη Μαυρομματαίων, «Να φύγει
ο Κυριακού» ή κάτι παρεμφερές. Η μαχητική ομάδα που χρόνια τώρα φωνάζει ότι
ολόκληρος ο Πανελλήνιος είναι αυθαίρετα χτισμένος μέσα στο πάρκο «Πεδίον του
Άρεως», με κάνει κάθε πρωί που περνώ, να φαντάζομαι μπουλντόζες. Κανονικά,
έτσι δεν πρέπει να γίνει; Τα αυθαίρετα πρέπει να γκρεμίζονται! Κι εγώ που
μεγάλωσα εκεί δίπλα, αλλά δεν με πήγαιναν να παίξω στα γήπεδα, δεν έμαθα ποτέ
ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, έβλεπα τις γυμνασμένες και τις ζήλευα, θα χαίρομαι
όταν ‘δώ επιτέλους όλα αυτά τα αυθαίρετα μια μέρα να γκρεμίζονται! Να μάθουν
αυτές, που περπατούν περήφανες και με τις πλάτες όρθιες! Όμως μεγάλωσα,
σκέφτομαι μετά, έχω παιδιά που τα έγραψα στον Πανελλήνιο, τους αρέσει να
παίζουν από ποδόσφαιρο και μπάσκετ, μέχρι χάντμπολ και ξιφασκία, οπότε απωθώ
την κακία εντός μου. Και μάλλον έχουν γραφτεί παιδιά από όλη την Αθήνα, κι
έρχεται εδώ κόσμος από πολλές γειτονιές, δεν βρίσκουν να παρκάρουν, γεμίζουν
ασφυκτικά τα τρόλεϊ στη στάση, υπάρχει κίνηση και κοινωνική ζωή. Και καθώς
είναι, όντως, αυθαίρετα τα κτίρια, χρόνια τώρα, πώς να φτιάξουν πάρκινγκ, να
οργανωθούν; Αλήθεια, γιατί πρέπει να μένουν αυθαίρετα; Τόσες δεκαετίες, γιατί
αυτό το ζήτημα είναι τόσο δύσκολο να τακτοποιηθεί νομικά και ιδιοκτησιακά;
Είμαι ίσως αφελής. Ίσως κοστίζει πολύ να γίνει κάτι τέτοιο, σάμπως γίνεται
στους τηλεοπτικούς σταθμούς; Από αυθαίρετα άλλο τίποτα, μην ταράσσετε τη
μονιμότητα του προσωρινού, εγκυμονούνται κίνδυνοι. Πιο απλό είναι να διαβάζει
κανείς στους τοίχους συνθήματα και να προσπαθεί κάπως να τα ταιριάξει με τα
παιδικά του απωθημένα…