|
|
|
|
Για τον Ιάκωβο Ψαρρά, η πραγματικότητα υπερέβη τη θεατρική φαντασία. Το
ταξίδι που έκανε στη Θεσσαλονίκη, για να κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς,
έμελλε να είναι το τελευταίο του. Στα εβδομήντα του χρόνια, έφυγε από τη ζωή
χθες το μεσημέρι, μια μέρα μετά την εγχείρηση στην οποία υπεβλήθη. Εμβρόντητοι
από την αναπάντεχη είδηση η οικογένειά του, οι συνάδελφοι, οι συνεργάτες και
οι μαθητές του δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που ήταν πλέον γεγονός. Η
εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε.
Ο πιστός εργάτης του θεάτρου, ηθοποιός με ήθος και κύρος, δάσκαλος ώς την
τελευταία στιγμή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, άφησε την τελευταία
του πνοή στην εντατική του Νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης. Η σορός του
μεταφέρεται σήμερα στην Αθήνα και η κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη από το
Νεκροταφείο Χολαργού.
Ο Ιάκωβος Ψαρράς είχε γεννηθεί στη Νάξο, το 1936. Αποφασισμένος από νωρίς να
γίνει ηθοποιός, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο
συνδέθηκε στενά, συνεργαζόμενος για πολλά χρόνια με τους περισσότερους
σκηνοθέτες και παίζοντας ρόλους μικρούς, μεγάλους, δραματικούς, κωμικούς,
κλασικούς και σύγχρονους, ενώ επί σειρά ετών – ώς το τραγικό φινάλε – ανήκε
στο δυναμικό των καθηγητών της Σχολής. Άνθρωπος καλλιεργημένος, παντρεμένος σε
πρώτο γάμο με την επίσης ηθοποιό Μαρούλα Ρώτα, με την οποία έχει μια κόρη και
τελευταία με την κατά πολύ νεώτερή του ηθοποιό Ιλιάνα Λαζαρίδου, με την οποία
απέκτησαν επίσης μια κόρη, τη μικρή Δάφνη, υπήρξε υπόδειγμα απλότητας,
πραότητας και δύναμης.
Ασχολήθηκε με την ποίηση – το 1978 εκδόθηκε η ποιητική του συλλογή «Μνήμες» –
και με τα συνδικαλιστικά ζητήματα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Ακούραστος,
παρά την αδύναμη καρδιά του, συνέχιζε να παίζει. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν
το καλοκαίρι, στην «Ανδρομάχη» του Ευριπίδη, με την εταιρεία θεάτρου Αιχμή.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1957 με τον θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη στο έργο του
Πρίσλεϊ «Ο ανακριτής έρχεται» και συνέχισε με τους θιάσους Μουσούρη, Παπά,
Λαμπέτη, Διαμαντόπουλου, Αλκαίου, Μινωτή – Παξινού, Παπαμιχαήλ, Φυσσούν,
Κούρκουλου, Ξανθόπουλου, Χατζίσκου, Κωνσταντάρα, Γεωργίτση – Αρβανίτη,
Στυλιανοπούλου, Γκιωνάκη κ.ά., αλλά και με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν,
με το ΚΘΒΕ και με το Εθνικό (1976-1997).
