Πονηρός γαμπρός

Πήγα με όλες τις προσδοκίες να δω το ντοκιμαντέρ του Κίμωνα Τσακίρη «Sugartown
οι γαμπροί», βασισμένο σε μια ιστορία γνωστή και από τα κανάλια, εντελώς
γραφική. Δηλαδή στη Ζαχάρω της Ηλείας, λόγω απουσίας ακόμα και θηλυκής γάτας,
ο παμπόνηρος δήμαρχος μεταμορφώνεται σε μαζική προξενήτρα και σε γέφυρα με την
πόλη Κλιν, ογδόντα χιλιόμετρα από τη Μόσχα. Έτσι, τέσσερις υποψήφιοι γαμπροί
μετακινούνται προς τα εκεί και στη συνέχεια αντίστοιχος αριθμός Ρωσίδων
μετακινείται προς τα εδώ. Από τον παπά μέχρι τον γαμπρό, όλοι στην επιχείρηση
διάσωσης της οικογένειας και της κληρονομιάς. Το αποτέλεσμα χαριτωμένο, αλλά
επιφανειακό. Εντελώς αναπάντητο το ερώτημα, «μα καλά ρε παιδιά, γιατί δεν πάτε
στο διπλανό χωριό;». Και φυσικά εντελώς στην περιφρόνηση, η αλήθεια για την
τάχα μου τριτοκοσμική Ρωσία. Αν βλέπατε, θα καταλαβαίνατε. Το Κλιν
συγκρινόμενο με τη Ζαχάρω μοιάζει με Μανχάταν. Και τότε, γιατί αυτές οι
γυναίκες (με σπουδές και θέσεις στα οικονομικά) επιθυμούν να παντρευτούν έναν
Έλληνα βοσκό; Γιατί η απώλεια 22 αρσενικών Ρώσων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν
έχει καλυφθεί, παρά τα εξήντα χρόνια που πέρασαν από αυτή την κόλαση του
ναζισμού. Αλλά είπαμε, από Ιστορία γιοκ. Λήθη και πλάκα, να περνάμε εμείς
καλά!