«Στον πόλεμο η αλήθεια είναι πάντα πιο τραγική»

«Χρωστάω ευγνωμοσύνη στο Φεστιβάλ των Καννών, διότι το βραβείο με βοήθησε να ξεπεράσω την καχυποψία και τα εμπόδια που συναντούν οι ταινίες μου στην Αγγλία», λέει ο Κεν Λόουτς

«Πάντα είναι σωστή η εποχή για να διηγηθεί κάποιος τους αγώνες κατά των
στρατιωτικών εισβολών, διότι εισβολές γίνονται πάντα -ακόμη και σήμερα»,
δικαιολογεί το θέμα της τελευταίας του ταινίας «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» ο
σκηνοθέτης Κεν Λόουτς. Μια ταινία που πραγματεύεται την ιστορία ενός νεαρού
γιατρού από την Ιρλανδία, ο οποίος στρατεύεται το 1920 στον αγώνα κατά των
Βρετανών και στη συνέχεια, αρνούμενος τη λύση της μερικής ανεξαρτησίας,
μπαίνει στον εμφύλιο και βρίσκεται στο αντίπαλο στρατόπεδο από αυτό που
βρίσκεται ο αδελφός του. Ταινία στην οποία ο Κεν Λόουτς δεν βλέπει μόνο τη
δεκαετία του ’20, αλλά ακόμη και τον πόλεμο στο Ιράκ.

«Δεν άλλαξα ποτέ γνώμη πάνω στο θέμα του πολέμου στο Ιράκ. Αμερικανοί και
Βρετανοί στρατιώτες εισέβαλαν σε μια χώρα ξεκινώντας έναν παράνομο πόλεμο,
βασισμένο στο ψέμα. Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο τραγική, ο αριθμός των
νεκρών τεράστιος και το πρόβλημα για τον Μπους και τον Μπλερ είναι πώς θα
βγουν από την κατάσταση αυτή», εκτιμά.

Η ταινία «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι», ωστόσο, δεν γλίτωσε από τις αρνητικές
κριτικές και φαίνεται πως ο Χρυσός Φοίνικας που απέσπασε στο φετινό Φεστιβάλ
Καννών τον έσωσε από πολλές κακοτοπιές. «Στην αρχή δέχθηκα επιθέσεις από
μερίδα του Τύπου. Στους “Times”, για παράδειγμα, ένας πολιτικός της Δεξιάς που
έχει στήλη στην εφημερίδα με παρομοίασε με τη Λένι Ρίφενσταλ, ως εχθρό της
Αγγλίας, ενώ η “Sun” είχε τίτλο “Υποστηρικτής του IRA”. Τα πράγματα άλλαξαν
όταν η ταινία βγήκε στις αίθουσες. Οι κριτικές ήταν σχεδόν στο σύνολό τους
θετικές και, ειδικά στην Ιρλανδία, λειτούργησε ως αφορμή για συζήτηση.

Για τη νέα γενιά αποτελούσε μια ανακάλυψη, για τους μεγαλύτερους μια ευκαιρία
να διηγηθούν ιστορίες ξεχασμένες στη λήθη. Και στην Αγγλία όμως πήγε καλά,
ίσως μάλιστα να πρόκειται και για τη μεγαλύτερη εμπορική μου επιτυχία. Και, να
σας πω την αλήθεια, δεν το περίμενα. Όχι μόνο επειδή ήταν η πιο δύσκολη ταινία
που έχω γυρίσει – μου πήρε δέκα χρόνια – αλλά και επειδή ήταν μια ιστορία που
θα έφερνε σε δύσκολη θέση τους Βρετανούς. Χρωστάω ευγνωμοσύνη στο Φεστιβάλ των
Καννών, διότι το βραβείο με βοήθησε να ξεπεράσω την καχυποψία και τα εμπόδια
που συναντούν οι ταινίες μου στην πατρίδα».

Κατηγορηθήκατε ως ο πιο αντι-Βρετανός Βρετανός σκηνοθέτης…

Είμαι επικριτικός προς τη βρετανική ισχύ, αλλά δεν έχω τίποτα εναντίον των
συμπατριωτών μου και, ευτυχώς, υπάρχουν πολλοί που σκέφτονται σαν κι εμένα.