Παραστάσεις απόγνωσης

Ό,τι κι αν κάνουν οι απελπισμένοι συμβασιούχοι για να γίνουν θέαμα και να κερδίσουν την προσοχή, το ξεπερνούν οι καβγάδες των τηλεπαραθυράτων σχολιαστών

Ένας άντρας με το εσώρουχο ή με μαγιό – δεν έχει σημασία – μπαίνει ολόκληρος
σε ένα βαρέλι με νερό. Η κάμερα μπροστά του δεν χάνει στιγμή. Εκείνος φωνάζει.
Με όλη του τη δύναμη. Καταγγέλλει. Το κράτος που τον έχει εξωθήσει στην τρέλα.
Ένας ακόμη συμβασιούχος. Έτσι λέμε τους ανέργους πλέον. Και είναι πολλοί. Όλο
και περισσότεροι. Άνθρωποι τσακισμένοι, πρόσωπα κουρασμένα, εξαγριωμένα.
Φωνάζουν, ανάβουν φωτιές, παίρνουν φέρετρα και μπαίνουν μέσα, μπροστά στις
κάμερες. Αγωνίζονται να γίνουν θέαμα. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Γιατί είναι
η σύγχρονη μέθοδος λαϊκών αγώνων. Μια θέση στα βίντεο των δελτίων ειδήσεων.
Μια θέση στον μικρό τηλεοπτικό ορίζοντα. Πολίτες παραπλανημένοι. Πολίτες
ηθοποιοί στην παράσταση του προσωπικού τους δράματος. Της ανεργίας. Της
πείνας. Του ανύπαρκτου μέλλοντος. «Θίασοι» για τα ταχυδράματα στα δελτία των
οκτώ.

Είναι το καθιερωμένο θέαμα των τελευταίων χρόνων της οικονομικής
δυσπραγίας και της εκλογικής αλιείας ψυχών. Είναι οι ομάδες ομήρων πολιτικών
υποσχέσεων που προσφέρουν άφθονο οπτικοακουστικό υλικό για τις παθιασμένες
αντιπαραθέσεις των σχολιαστών. Δικαιούνται χώρο στη ζωή. «Βολεύονται» προς το
παρόν με χώρο στο τηλεοπτικό θέαμα. Εκεί υπάρχουν. Με τη δυστυχία τους.

Εκεί γίνονται τουλάχιστον αφορμή για θορυβώδεις αντιπαραθέσεις
τηλεδιασημοτήτων που «σχολιάζουν» το δικό τους δράμα. Που ξεσπαθώνουν ο εις
κατά του άλλου σε μια αναπαράσταση ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που θυμίζουν τις
αλλοτινές διαφορές μεταξύ πολιτικών χώρων. Τουλάχιστον τις συντηρούν. Ως
ανάμνηση. «Εσύ που είσαι Ν.Δ. και υποστηρίζεις τα κομματικά» επιτίθεται ο
Κακαουνάκης στον Κύρτσο και με την ίδια φόρα στον Τράγκα. Φασαρία, πάθος.
Ανεβαίνουν τα ποσοστά τηλεθέασης. Αποθεώνεται ως εκ τούτου το θέαμα των
διαφορών, αποθεώνεται εν τέλει η θορυβώδης τηλεπαραθυράτη απομίμηση της
σύγκρουσης «διαφορετικών» ιδεολογικοπολιτικών προσεγγίσεων του δράματος του
ομήρου-συμβασιούχου.

Η οργή όμως είναι μία. Εκείνη του εργαζομένου που παραπλανήθηκε για μια
ψήφο, εκείνη του νέου άνδρα που έχει δυνάμεις να δουλέψει και του αρνούνται τη
δουλειά. Την ίδια δουλειά για την οποία τον θεωρούσαν χρόνια ικανό και αίφνης
του ζητούν να αφήσει κάνοντας χώρο στον διπλανό άνεργο. Λες και το δικαίωμα
στη δουλειά και την αξιοπρέπεια το εξασφαλίζει ο ένας πολίτης στον διπλανό του
και όχι οι δημοκρατικές κυβερνήσεις. Εξ ου και το υπόσχονται.

Υποσχέσεις που δόθηκαν προεκλογικώς μέσα σε κλίμα παρόμοιων τηλεθεαμάτων
ταπείνωσης της αξιοπρέπειας του εργαζομένου. Εργαζόμενοι που κάλυπταν ανάγκες
υπηρεσιών για χρόνια και παρέμεναν όμηροι της ανικανότητας και της άρνησης των
πολιτικά υπεύθυνων να τις εξορθολογήσουν, ώστε είτε να προσληφθούν σε αυτές,
είτε να αναζητήσουν εργασία σε κάποιες άλλες, πάντως να μην είναι όμηροι. Κι
όμως ως τέτοιοι καλούνταν στις εκλογές να «επιβραβεύσουν» ακριβώς αυτούς που
επιδείκνυαν τη μεγαλύτερη ανικανότητα και άρνηση στον εξορθολογισμό. Καλούνταν
ως «στρατοί εξαρτημένων» να ψηφίσουν εκείνους που υπόσχονταν μονιμοποίηση.

«Στρατοί» για τις κομματικές προσθαφαιρέσεις ψήφων ή «θίασοι»
παραστάσεων λαϊκής απόγνωσης για τα δελτία ειδήσεων, πάντως οι ίδιες
κατηγορίες πολιτών και για τις δύο επιχειρήσεις «εφαρμοσμένης δημοκρατίας». Οι
καημοί της φτώχειας και της ανεργίας γίνονται το πλαίσιο για να αναδειχθεί η
φαντασμαγορία μιας αντιπαράθεσης που θυμίζει εκείνη την καφενόβια κόντρα
ΠΑΣΟΚων και ΝεοΔημοκρατών. Σαν να λέμε καβγάς Κακαουνάκη – Τράγκα. Θλιβερή
ανάμνηση το αμείωτο, καθημερινό πάθος τους, του κουράγιου για τέτοιες
συζητήσεις, που χάθηκε για τους κοινούς θνητούς μαζί με τις ελπίδες τους που
διαψεύστηκαν τόσες φορές.

Αν γίνονταν τα νούμερα πιλάφια…

Εκείνοι που πραγματικά υποφέρουν δεν έχουν καταφύγιο ούτε τις καφενόβιες
αντιπαραθέσεις, ούτε τις τηλεπαραθυράτες, ούτε τα όνειρα, ούτε τις ιδέες, δεν
έχουν καν καταφύγιο τον νόμο, όπως υπόσχεται η δημοκρατία, αφού οι δικαστικές
αποφάσεις που τους δικαιώνουν δεν εφαρμόζονται από την κυβέρνηση.

Έχουν μόνο μια τηλεόραση για να βλέπουν την απόγνωσή τους έστω και ως αφορμή
για να καβγαδίσουν οι άλλοι, οι σχολιαστές-διασημότητες που τους υποκαθιστούν
στον δημόσιο διάλογο. Και μετά βλέπουν να γίνονται θέμα εκείνοι που καβγάδισαν
εξ ονόματός τους, οι Τράγκας και Κακαουνάκης, για παράδειγμα. Δεν γίνεται θέμα
από εκπομπή σε εκπομπή, από κουβέντα σε κουβέντα η ανέχεια και η προδοσία των
ελπίδων τόσων πολιτών, αλλά τα νούμερα που έκαναν οι «επιφανείς των δελτίων»
μιλώντας για την ανέχεια και την παραπλάνηση των συμβασιούχων. Αν αυτό δεν
είναι διαστροφή του συστήματος, τότε μπορούμε να πιστέψουμε ότι τα νούμερα θα
γίνουν πιλάφια για να τρώμε στην αιωνιότητα οι μακάριοι τηλεθεατές.