Με τη βλεφαρίδα κάγκελο

Η αισθητική μπουζουκτσήδικου τουλάχιστον στο μακιγιάζ διατηρήθηκε στα πρωινάδικα

Καναπές κατακόκκινος, το ίδιο χρώμα στο φόντο ή πράσινο – να – βγάζει – μάτι
και μια απομίμηση πίστας για την ώρα του γλεντοκοπήματος. Αυτά όλα κι όλα τα
σκηνικά των πρωινάδικων.

Απλά και οικονομικά, όχι «σεμνά και ταπεινά» βέβαια, γιατί παιχνίδια με
κραυγές, ουρλιαχτά, χοροπηδητά και γενικώς ξεσάλωμα των ομάδων παρουσίασης,
καθώς και το αρκούντως αποκαλυπτικό «στάιλινγκ» για τις κυρίες, με τη
βλεφαρίδα κάγκελο «σήμα κατατεθέν», αναλαμβάνουν να καλύψουν όλα τα υπόλοιπα
κενά της παραγωγής σε σκηνικά, πρωτογενή ρεπορτάζ, σύγχρονες έρευνες,
οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελεί ολοκληρωμένη «”ζωντανή” εκπομπή ενημέρωσης
και ψυχαγωγίας».

Λένε πως ο ρεαλισμός είναι η πεμπτουσία της τηλεόρασης. Όχι μόνο με την
έννοια της αποτύπωσης της πραγματικότητας, όπως συνήθως υποστηρίζεται, όσο με
την απόλυτη εφαρμογή του κανόνα αιτίας – αποτελέσματος και πιο απλά με την
έννοια της «φαντασίας» που πείθει.

Για παράδειγμα, ο χολιγουντιανός κινηματογράφος έχει παγκόσμια απήχηση όχι
γιατί αναπαριστά με ρεαλισμό την πραγματικότητα, αλλά γιατί δικαιολογεί ώς την
τελευταία λεπτομέρεια την πραγματικότητα που κατασκευάζει ώστε να μοιάζει
«αληθινή». Ο ίδιος ακριβώς κανόνας χαρακτηρίζει ή πρέπει να χαρακτηρίζει και
την τηλεόραση.

Ένα πρόγραμμα που καλεί τις μικροαστές Ελληνίδες νοικοκυρές να «πιουν
καφεδάκι» οφείλει να απευθύνεται σε αυτές με αισθητική που να αναγνωρίζουν και
που να δικαιολογεί το πρόγραμμα το οποίο παρακολουθούν.

Οι χρωματικές επιλογές των πρωινάδικων ανέκαθεν βρίσκονταν σε πλήρη
δυσαρμονία με το μεσογειακό περιβάλλον και τη μεσοαστική νεοελληνική αισθητική
εσωτερικών χώρων, το ίδιο και το συχνά βαρύ, βραδινό μακιγιάζ και το
αποκαλυπτικό ντύσιμο (με εξαίρεση το στάιλινγκ στον «Όμορφο κόσμο»).

Όσο για το περιεχόμενο, μια αδιάκοπη τραμπάλα μεταξύ πραγματικότητας που
υποτίθεται ενδιαφέρει τη νοικοκυρά απέναντί τους (μαγειρικές, μυστικά
διατροφής, αστρολογία) και παραμυθάδικης φαντασίας, με ακατάσχετα κουτσομπολιά
για τα ίδια διαρκώς πρόσωπα, που ακυρώνεται εν τέλει από τη διάχυση των ίδιων
θεμάτων σε όλο σχεδόν το τηλεοπτικό πρόγραμμα προκαλώντας πλήξη και αποστροφή.

Για παράδειγμα, προβλήθηκε επτά φορές, από αντίστοιχες παρόμοιες εκπομπές
(Κάθε μέρα καλημέρα, Λα Σουσουρελά, Souper Star (Star), Όμορφος κόσμος (Mega),
Καφές με την Ελένη, Κους-Κους (Alpha), Πρωινός Καφές (Αντ1)) την ίδια ημέρα το
ίδιο ακριβώς ρεπορτάζ από την επίσημη βραδιά πρεμιέρας της θεατρικής
παράστασης «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς, χωρίζουμε» με τα ίδια πλάνα, τα ίδια σχόλια
για τον Ρέμο που πήγε να δει τη Μακρυπούλια, αλλά και για τις μαμάδες Ρέμου –
Μακρυπούλια, που ήταν κι αυτές εκεί πιασμένες αγκαζέ. Ίδια σχόλια, ίδια
ακριβώς ρεπορτάζ για το τι φορούσαν όσοι πήγαν. Την ίδια ακριβώς «διαδρομή»
(πλην Mega) έκαναν τα ίδια ακριβώς πλάνα από την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου,
με τα ίδια ακριβώς σχόλια για τους στόχους της σάτιράς του Ντενίση,
Αρναούτογλου, Κούγια. Όποια στιγμή έκανε κανείς ζάπινγκ από τις 8 χθες το πρωί
μέχρι τις 4 το απόγευμα έπεφτε πάνω σε πλάνα από αυτά τα θέματα.

Όλο αυτό, συνολικά τουλάχιστον 4-5 ώρες τηλεοπτικού προγράμματος, έχει
τόσο νόημα και πραγματική σημασία για την αληθινή ζωή μιας Ελληνίδας
νοικοκυράς όσο και μια φακή μέσα στο τσουκάλι της…

Νεφελώδες μπλα μπλα

Ουδεμία λογική εξήγηση μπορεί να βρει κάποιος βασιζόμενος στα συμφραζόμενα
μιας πρωινής εκπομπής που απευθύνεται σε νοικοκυρές για το ημιακάλυπτο,
φουσκωτό μπούστο της Ελένης Μενεγάκη πρωινιάτικα ή για τα εξίσου ανορθωμένα
ντεκολτέ των δεσποινίδων που συνοδεύουν την Ελεονώρα ή για τα χοροπηδητά του
Αρναούτογλου ή για τις ατέλειωτες ώρες μονότονου κουτσομπολιού για
ασημαντότητες και για ρεπορτάζ από πρεμιέρες πανάκριβων ξενυχτάδικων, για τα
οποία ελάχιστα κόπτεται η στενή τσέπη μιας μεσοαστής νοικοκυράς. Πού
απευθύνονται;

Γιατί ουρλιάζει ο Γρηγόρης και χτυπάει παλαμάκια ενώ δίπλα του η μαγείρισσα
ανακατεύει την κατσαρόλα; Άσχετο. Κάνει απλώς φασαρία, που συγχέεται με το
σόου στην εγχώρια τηλεόραση. Τίποτε από όλα αυτά δεν αποτελεί ούτε την
καθημερινότητα ενός σπιτικού σαν αυτά στα οποία υποτίθεται ότι απευθύνονται τα
πρωινάδικα, ούτε δικαιολογείται από την ώρα και το είδος της εκπομπής.