ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Είναι ρατσιστές οι Έλληνες;

Μπαίνουν δύο ελεγκτές στο γεμάτο λεωφορείο. Αργά το βράδυ, κουρασμένος,
στοιβαγμένος κόσμος. Μια νεαρή δεν έχει εισιτήριο. Γελαστά πληρώνει το
πρόστιμο, γελαστά εξηγεί ότι δεν έβρισκε περίπτερο ανοιχτό, αμήχανα παίρνουν
οι ελεγκτές τα χρήματα, τη ρωτούν μήπως κάνει λάθος, μήπως έχει Κάρτα
Διαδρομών και την ξέχασε στο σπίτι. Ευγενέστατοι. Αν τους έλεγε δηλαδή ότι
έχει την Κάρτα στο σπίτι, τι θα έκαναν; Αναρωτιέται κανείς. Θα της ζητούσαν
ραντεβού να τους τη δείξει; Όμως εκείνη επιμένει, όχι δεν έχει κάρτα, και έχει
κοκκινίσει λίγο. Δίπλα της μια ηλικιωμένη, καλοντυμένη γυναίκα δείχνει το
εισιτήριο και ύστερα λέει δυνατά στους ελεγκτές: «Να κάνετε συχνότερα ελέγχους
επειδή μπαίνουν χωρίς εισιτήριο πολλοί αλλοδαποί». Η κοπέλα που μόλις πλήρωσε
το πρόστιμο την κοιτάζει λίγο έκπληκτη, αλλά δεν μιλά. Είναι πασιφανές ότι δεν
είναι αλλοδαπή, αλλά πάλι δεν ξέρεις μ’ αυτούς τους αλλοδαπούς… Η κυρία έχει
πολύ επιβλητική φωνή και παράστημα. Μήπως έμμεσα κατηγορεί τους ελεγκτές που
ανακάλυψαν Ελληνίδα χωρίς εισιτήριο, αντί για αλλοδαπή; Οι ελεγκτές απαντούν:
«Κάνουμε συχνά ελέγχους, κυρία. Κάνουμε ό,τι μπορούμε». Σαν να ζητούν συγγνώμη
που ακόμα δεν βρήκαν κανέναν αλλοδαπό χωρίς εισιτήριο. Δίπλα κάποιος
ενοχλείται. Έλληνας και αυτός. Βγάζει μια βροντώδη φωνή, καταστρέφεται ο
έλεγχος τελείως. «Λεωφορεία συχνά να ζητήσετε μαντάμ, όχι ελέγχους, που
είμαστε σαν τις σαρδέλες εδώ μέσα! Αν εκπροσωπείτε τον Οργανισμό λεωφορείων,
θα έπρεπε να ντρέπεστε που ζητάτε εισιτήρια από στριμωγμένους ανθρώπους»,
στρέφεται τώρα στους ελεγκτές, «ακούς εκεί!». Κατόπιν αυτού οι ελεγκτές,
συγχυσμένοι, σταματούν τον έλεγχο. Δεν είναι που ντρέπονται, αλλά τους πήραν
χαμπάρι οι επιβάτες. Δεν έχει νόημα πια. Αυτό είναι το καλό με τους Έλληνες.
Μπορεί να κυκλοφορούν πολλοί αναφανδόν ρατσιστές, αλλά κυκλοφορούν και πολλοί
φωνακλάδες. Οπότε το πράγμα μπερδεύεται.