Για να ζηλεύεις…

Μερικές φορές ζηλεύω. Ζηλεύω πολύ. Καθώς παρακολουθώ από μακριά τις συναυλίες
του Μπομπ Ντίλαν, που ταξιδεύει από πόλη σε πόλη και σε κάθε εμφάνισή του
γράφει μουσική ιστορία. Τις προάλλες στο Ντιτρόιτ, στην Οτάβα μετά, στο
Μόντρεαλ – με εμφάνιση τύπου Λι Βαν Κλιφ από τον «Καλό, τον Κακό και τον
Άσχημο» (διαβάζω στις κριτικές που συνοδεύουν τις συναυλίες) – μόνιμοι τον
τελευταίο καιρό μαζί του οι έξοχοι Foo Fighters με ακουστικό σετ. Έπειτα, πιο
κάτω, από την Πέμπτη που έρχεται «ανεβαίνουν στο τρένο» οι Raconteurs (πολύ
σπουδαίο γκρουπ!) παίρνοντας σκυτάλη από τον Ντέιβ Κρολ και τους Fighters για
να συνοδέψουν τον Ντίλαν. Ο οποίος Ντίλαν είναι πολύ σε φόρμα τελευταία και
προχθές – λέει – κάπου εκεί στο τέλος της συναυλίας έκανε πως σημαδεύει το
κοινό με τα δάκτυλά του σαν πιστόλια λέγοντας «σας πέτυχα…». Πώς να μη «μας»
πετύχει! Και είναι να μη ζηλεύει κανείς;