Τhink tank και περήφανα αυτιά…

Άφησαν απέξω τους σταρ της συντεχνίας και λειτούργησαν σαν think tank υπέρ
ενός εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος προσανατολισμένου περισσότερο στη γενική
μόρφωση των παιδιών παρά στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Από αυτή τη σκοπιά, το
διήμερο εκπαιδευτικό συνέδριο της Σχολής Μωραΐτη στο αμφιθέατρο του Μεγάρου
Καρατζά πέτυχε 100%. Μακάρι να ήταν εκεί η υπουργός Μαριέττα Γιαννάκου ή ο
Θάνος Βερέμης ή και οι περί την Παιδεία ιππότες των διαφόρων κομμάτων, ή και
οι ψηφοφόροι – φιλόδοξοι για τα παιδιά τους γονείς, διότι ίσως να καταλάβαιναν
καλύτερα την έννοια της πολυπόθητης μεταρρύθμισης. Θα τους ήταν χρήσιμο να
ακούσουν όλους αυτούς τους εξωθεσμικούς στην πλειονότητά τους ομιλητές, από
τον κοινωνιολόγο Ν. Μουζέλη, τον μαθηματικό Αθ. Φωκά ή τον συνταγματολόγο Γ.
Παπαδημητρίου ώς τον άλλοτε πρόεδρο του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας και
σύμβουλο του Π. Ευθυμίου Α. Δημαρά ή τον φιλόλογο Δ. Μαρωνίτη και τη
νεο-ελληνίστρια Μαίρη Μικέ. Και από τον ζωγράφο Δημ. Κοκκινίδη, τον σκηνοθέτη
Σπ. Ευαγγελάτο ή τους συγγραφείς Δοξιάδη και Καρνέζη ώς τους
μεγαλοεπιχειρηματίες Σταματιάδη και Τάνε, και την ειδική επί της βιο-ηθικής
Τίνα Γκαράνη ή τον δημοσιογράφο Π. Βασιλόπουλο. Διότι θα καταλάβαιναν γιατί το
σχολείο – κάθε σχολείο – πρέπει να έχει στόχους ευρύτερους και βαθύτερους από
την προετοιμασία των μαθητών για Ανώτερες ή Ανώτατες Σπουδές. Θα καταλάβαιναν
ανάμεσα στ’ άλλα πόσο απαραίτητη είναι σήμερα η δυναμική σύγκλιση της τυπικής
με την άτυπη εκπαίδευση. Πόσο ζωτική είναι η διεύρυνση και η αναδιάταξη των
σχολικών αντικειμένων στα σχολικά προγράμματα. Πόσο επείγουσα είναι η απαλλαγή
της σχολικής εκπαίδευσης από τα διάφορα στερεότυπα. Πόσο σημαντική είναι η
εξατομίκευση της διδασκαλίας και από κοντά η αναθεώρηση της κατάρτισης των
δασκάλων και η συστηματική και ευρεία επιμόρφωσή τους. Θα καταλάβαιναν ότι
έτσι όπως πάμε, οι μελλοντικοί ενήλικοι σ’ αυτή τη χώρα κινδυνεύουν να έχουν
μισθό, αλλά να μην έχουν ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

… για ένα άλλο μέλλον

Μη γελιόμαστε: η δοσολογία ανάμεσα στις γνώσεις, την παιδεία (καλλιέργεια) και
την προετοιμασία για τη ζωή (κατάρτιση) που θα παρέχει το σχολείο του 21ου
αιώνα, θα κρίνει και τον τύπο του Νεοέλληνα που θα «παράγεται». Κι αν έδειξε
κάτι αυτό το συνέδριο, είναι ότι το ζήτημα της σχολικής μόρφωσης, δημόσιας και
ιδιωτικής, δεν είναι εκπαιδευτικό, αλλά κοινωνικό. Εδώ λοιπόν μάς θέλω:
Μπορούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας;