Το τέταρτο κουδούνι

Όπου, ανοίγω την τηλεόραση κι εκεί, πάνω στο ζάπινγκ, πέφτω στη Μεγάλη
Ευεργέτρια του Έθνους, την Αγία (για τη φετινή, προς το παρόν, σεζόν) Ρούλα
των φτωχών, των ταπεινών και των καταφρονεμένων. Έτσι γράφει τουλάχιστον:
Ρούλα Κορομηλά.

Αλλά αυτό που βλέπω, όοοοχι, όοοοχι, δεν είναι το κεφάλι της Ρούλας.
Αυτό είναι το κεφάλι της μούμιας του Τουταγχαμών! Σε αποχρώσεις χαλκοπράσινες,
με κράνος πλατινέ απ’ όπου ξεφεύγει και πέφτει στο μάτι κατιτίς το ανέμελο.

Καλά, διαπράττει αυτά που διαπράττει η κ. Ρούλα – αν είναι, όντως, αυτή
η κ. Ρούλα… -, λέει αυτά που λέει, αλλά ποιος, επιπλέον, της το κάνει
ΑΥΤΟ το στάιλινγκ – μες στο τρελό το καρναβάλι;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Στο σκηνοθέτη Θεόδωρο Τερζόπουλο (στη φωτογραφία) αποφάσισε να απονείμει
το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου για τη σεζόν 2005-2006 η Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και
Μουσικών Κριτικών – η απονομή στο Μέγαρο Μουσικής στις 4 Δεκεμβρίου.

Συνυποψήφιοί του ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης κι ο Σπύρος Ευαγγελάτος και
για την τελική απόφαση η οποία πάρθηκε με ψήφους τρεις προς δυο υπήρχαν
συγκρούσεις στην εντεταλμένη πενταμελή Επιτροπή – Ματίνα Καλτάκη, Ειρήνη
Μουντράκη, Σπύρος Παγιατάκης, Δημήτρης Τσατσούλης, Γιώργος Χατζηδάκης – που
ανάγλυφα απεικονίζουν τη σύγκρουση στους κόλπους της κριτικής μεταξύ του
παραδοσιακού και του μεταμοντέρνου. Μια επιστολή του εκ των μελών Γιώργου
Χατζηδάκη στο τρέχον τεύχος 10 του περιοδικού για το θέατρο «Φουαγιέ» είναι
εύγλωττη…

Ας σημειωθεί ότι τα ετήσια Βραβεία της Ένωσης – που απονέμονται για
όγδοη φορά μαζί με τα θεατρικά Βραβεία Κάρολος Κουν που ‘χε θεσπίσει ο Δήμος
Αθηναίων αλλά έχουν «υιοθετηθεί» απ’ την Ένωση – δεν είχαν δοθεί τις δυο
προηγούμενες χρονιές κι ο θεσμός έδειχνε να ‘χει αδρανήσει.

Μόλις μια ελληνική σειρά εποχής αρχίζει να παίζεται στη,
γενικώς, αξιολύπητη τηλεόρασή μας, πηγμένοι, προφανώς, απ’ την αθλιότητα και
τη μετριότητα – μέχρι τα μπούνια δηλαδή… -, επιπολαίως σπεύδουμε να την
καθαγιάσουμε. Και νάτο, αμέσως, το κλισέ: «πολύ προσεγμένη».

Έτσι και με τη σειρά «Η τελευταία παράσταση» του Alpha – μυθοπλασία πάνω
στη ζωή της Έλλης Λαμπέτη με ψιλοκαλυμμένα τα ονόματα πολλών απ’ τους βασικούς
ήρωες: «Πολύ προσεγμένη» διαβάζω και ξαναδιαβάζω. Δε λέω ότι είναι για πέταμα.
Κι η Μαρίνα Καλογήρου (φωτογραφία) – Λαμπέτη στα νιάτα της – είναι έκπληξη. Κι
η Μπέττυ Λιβανού, Κοτοπούλη πειστική.

Αλλά εκείνη η αναβίωση της εποχής – ’40 και κάτι… Όταν, ειδικά,
φτάσαμε στα Δεκεμβριανά κι είδα τους εξεγερμένους να γράφουν στον τοίχο «ΕΑΜ,
ΕΛΛΑΣ, ΕΠΟΝ» και κανείς να μην το ‘χει διορθώσει – διότι δεν επιμένω ότι ήταν
άσοι στην ορθογραφία οι επαναστάτες αλλά, διάβολε, ο ΕΛΑΣ ξέρανε ότι γράφεται
μ’ ένα λάμδα – σιγουρεύτηκα. Ότι η σειρά δεν είναι και τόσο «προσεγμένη»…

Ο φίλος της στήλης Γιώργος Παπαγεωργίου που ‘χει στενή επαφή με την
κυπριακή θεατρική πραγματικότητα μου θυμίζει ότι το πιο πρόσφατο ανέβασμα του
έργου του Γκόγκολ «Ο επιθεωρητής» – που θα σκηνοθετήσει ο Βασίλης Νικολαΐδης
στο ΚΘΒΕ -, στα ελληνικά – αλλά όχι επί ελλαδικού «εδάφους» – έχει γίνει τη
σεζόν 2004-2005 στην Λευκωσία, απ’ τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.

Σκηνοθέτης, ο Γιάννης Ιορδανίδης με Χλεστακόφ τον Αχιλλέα
Γραμματικόπουλο κι Έπαρχο τον Βαρνάβα Κυριαζή.

(Αυτή τη βλαβερή συνήθεια να μην ενημερώνει για τις παραστάσεις του
εκτός όσων έρχονται – το καλοκαίρι βασικά – στην Αθήνα, επιμένω ότι ο ΘΟΚ
πρέπει να την κόψει).

Μιλτιάδης. Κι όχι Μιχαήλ. Το βαφτιστικό του θεατρικού συγγραφέα μας του
19ου αιώνα. Του δημιουργού του «Υπάλληλου» και του «Τυχοδιώκτη». Και
«παραφραστή» – του αριστοφανικού Πλούτου. Που υπέγραφε ως Μ. Χουρμούζης. Ότι
το «Μ.» σημαίνει Μιλτιάδης και όχι Μιχαήλ έχει ξεκαθαριστεί οριστικά από
πρόπερσι – σεζόν 2004-2005. Στο περιποιημένο πρόγραμμα για τον «Λεπρέντη» του
που ανέβασε το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης – και που είδαμε και στην Αθήνα.

Επομένως ένας θεατρολόγος προσεκτικός και μέσα στα πράγματα έπρεπε να
το γνώριζε. Και στο πρόγραμμα του καλοκαιρινού «Πλούτου» του Θύμιου
Καρακατσάνη – «Αθήναιον», Επίδαυρος… -, στην – εμπεριστατωμένη ομολογώ –
παραστασιογραφία δεν θα ‘πρεπε να συναντάς ίσα και με δέκα φορές: «Μετάφραση
Μιχαήλ Χουρμούζης (παράφραση)».

Ο νέος ηθοποιός Θανάσης Δόβρης αντικατέστησε φέτος τον Οδυσσέα
Παπασπηλιόπουλο – που «μεταπήδησε» στο «Μαγαζάκι του τρόμου» -, πλάι στον
Ιεροκλή Μιχαηλίδη και στον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, στο πολύ ενδιαφέρον έργο του
Γιάννη Τσίρου «Αξύριστα πηγούνια» που παίζεται τώρα στη σκηνοθεσία του Θανάση
Παπαγεωργίου στην Θεσσαλονίκη – στο Δημοτικό Θέατρο της Καλαμαριάς.

Η παράσταση θα μεταφερθεί τέλος Νοεμβρίου στην Αθήνα. Όχι στο «Πόρτα»
όπου πρωτοπαρουσιάστηκε πέρσι αλλά στη «Στοά» πια, όπου θα τη διαδεχτεί, τέλος
Ιανουαρίου, «Ο πατέρας» του Στρίντμπεργκ με Λήδα Πρωτοψάλτη και Θανάση
Παπαγεωργίου που θα σκηνοθετήσει.

Καλή φίλη με πληροφορεί ότι το έργο του Σίλερ «Δον Κάρλος» που
ετοιμάζει το ΚΘΒΕ, στην Ελλάδα δεν έχει ανεβεί, όπως έγραφα, μόνον το 1905 –
στο τότε «Βασιλικόν Θέατρον» – και το 1934 και το 1975 – απ’ το Εθνικό – αλλά
και το 1945.

Σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη (φωτογραφία) απ’ το θίασο «Αυλαία» που είχε
τότε δημιουργήσει ο Μουζενίδης και στεγαζόταν στο «Ρεξ» ως «παράρτημα» του
θιάσου Κοτοπούλη. Τον επώνυμο ρόλο μάλιστα έπαιξε ο Μάνος Κατράκης.

Διάβαζα τους καταλόγους των υποψηφίων δημοτικών συμβούλων – στους
κεντρικούς δήμους κυρίως – και με τόσους ηθοποιούς – πρωταγωνιστές και μη –
που φιγουράριζαν ανάμεσά τους, αυτομάτως το πρώτο που σκεφτόμουνα δεν ήταν «Τι
έργο θα κάνουν;» αλλά «Τι έργο θα ανεβάσουν;»…

Ο Χριστός! Ο Χριστός κι η Παναγία! Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…