[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Στην αρχή, όταν ακούστηκε η είδηση, βάλαμε όλοι με το μυαλό μας κάποιο
οικογενειακό δράμα. Τροφική δηλητηρίαση οικογένειας στην Κέρκυρα! Και μάλιστα
από πολύ δυνατό δηλητήριο. Άγγλοι. Τα παιδιά νεκρά, ο πατέρας σε κώμα με τη
σύντροφό του… Μια ιστορία που θα έκανε τα πιο ακραία κινηματογραφικά σενάρια
να φαίνονται χλωμά περίμενε κανείς να ακολουθήσει. Και βέβαια το μυαλό πήγαινε
μόνο του, τριγυρίζει το άτιμο χωρίς άδεια σε μέρη απαγορευμένα, σε γενικεύσεις
του τύπου: «Πολλή άβυσσο περιέχει η ψυχή των Βρετανών…». Ετοιμαζόταν η
φαντασία να πλάσει το απόλυτο μυθιστόρημα, μέχρι που προσγειώθηκε στην απόλυτη
ελληνική πραγματικότητα. Δεν ήταν τίποτα απ’ αυτά και τίποτα που να έχει σχέση
με τη βρετανική ψυχή. Κλασική – πώς να την πω για να μη «στιγματιστεί» ο
τουρισμός; – βαλκανική (καλό είναι αυτό; Βάζει και τους γείτονες μέσα…)
τσαπατσουλιά τέλος πάντων. Κάτι τόσο γνώριμο, τόσο οικείο, τόσο ασήμαντο, από
αυτά που προσπερνάμε καθημερινά, γιατί δεν ξέρουμε. Δεν ξέρουμε εμείς από
σωλήνες και υγραέρια και σοβάδες και ψευδοροφές, δεν τα θεωρούμε σπουδαία, δεν
είμαστε σχολαστικοί. Και δεν θέλουμε να μάθουμε, ζούμε σε ανέμελη χώρα. Γι’
αυτό ετοιμαζόμασταν να «στιγματίσουμε» τη βρετανική ψυχή, ή έστω τα βρετανικά
στομάχια για δυσανεξία στη μεσογειακή διατροφή, τουλάχιστον. Κι ύστερα ξέφυγε
η αλήθεια, σαν το άοσμο δηλητηριώδες μονοξείδιο. Και τώρα τα κόμματα
αλληλοκατηγορούνται για τον στιγματισμό του τουρισμού. Με δυο παιδάκια νεκρά,
με γονείς χαροκαμένους, τι αξία έχει ένα στίγμα στον τουρισμό; Άλλες κουβέντες
θα περίμενε κανείς να ακούσει, συμπόνια και συντριβή και συγγνώμες. Δεν είναι
άνθρωποι οι τουρίστες, δεν τα δικαιούνται αυτά; Ένα στίγμα για δυο ζωές, είναι
πολύ μικρό τίμημα. Μπορεί να του κάνει και καλό του τουρισμού το στίγμα, σε
τελευταία ανάλυση.