«Μαθητικές» τηλεμπουκιές

Δύο άσχετες μεταξύ τους ιστορίες από καταλήψεις, συνδύασε στην εκπομπή του ο Γιώργος Αυτιάς, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της θολής εικόνας που έχει η κοινωνία για τα παιδιά και τη μαθητική ζωή

Παιδική παραβατικότητα. Ο νέος εφιάλτης. Το θέμα που «πουλάει» περισσότερο
αυτή την εποχή. Η «ανακάλυψη» ενός παιδικού κόσμου που δεν είναι διόλου
«αγγελικά πλασμένος». Που τρομάζει σαν μια σκοτεινή απειλή από το… Διάστημα.
Όλοι έκπληκτοι, απροετοίμαστοι και τρομαγμένοι. Η καινούργια είδηση, που έχει
παθιάσει πρωινατζήδες της ενημέρωσης, είναι η υπόθεση βιασμού 16χρονης από
τέσσερις συμμαθητές της σε σχολείο κοντινής στην Αθήνα περιοχής, το οποίο
βρισκόταν υπό κατάληψη.

Στο θέμα αφιερώνει μέρος της εκπομπής του ο Γιώργος Αυτιάς (Alpha) χθες το
πρωί. Έχει τις συνεντεύξεις της μητέρας του κοριτσιού και της θείας ενός εκ
των τεσσάρων αγοριών που υποδείχθηκαν από το κορίτσι ως οι δράστες του
γεγονότος. Η υπόθεση μοιάζει περίεργη. Το κορίτσι άριστη μαθήτρια, η προφορά
της μητέρας της δείχνει ότι είναι από άλλη χώρα, οι συμμαθητές συμπαρίστανται
στα αγόρια, μια ιστορία για βιντεοσκόπηση της πράξης μέσω κινητού μένει
σκοτεινή. Τα μονοπάτια δύσβατα και τηλεοπτικώς επικίνδυνα.

Αλλά η πιπεράτη μυρωδιά μιας ακόμη ιστορίας που τρομάζει το ενήλικο
κοινό έχει αναδυθεί. Με πρόσφατη την υπόθεση Άλεξ οι συνειρμοί είναι ελεύθεροι
και η τηλεθέαση ευπρόσδεκτη.

Εν τω μεταξύ ο Γιώργος Αυτιάς επιδεικνύει μια υπερβάλλουσα προσπάθεια να «μην
πάρει θέση γιατί δεν είναι δικαστής», το τονίζει, επιμένει, βγάζει λόγο,
εμποδίζει άλλους να μιλήσουν επ’ αυτού και σπεύδει να περάσει σε μια άλλη
μαθητική ιστορία, παντελώς άσχετη με τη συγκεκριμένη. Μια ιστορία κατάληψης, η
οποία έγινε από τους μαθητές του Γυμνασίου του Χαλανδρίου με αίτημα να
αποκτήσουν τουαλέτες. Ο παρουσιαστής δηλώνει ότι θα σταθεί στο πλευρό τους με
περίσσιο πάθος. Θα μαλώσει και τον δήμαρχο που αδιαφορεί, ενώ είναι στη
δικαιοδοσία του η επίλυση του προβλήματος.

Το ένα θέμα μέσα στο άλλο. Συνδετικός κρίκος των δύο περιπτώσεων στην
τηλεοπτική εικόνα η μορφή της θείας του κατηγορούμενου για βιασμό μαθητή από
την προηγούμενη υπόθεση. Βρίσκεται πλάτη στον φακό, μόλις έχει ολοκληρώσει τη
δική της αφήγηση, αλλά της ζητείται να παραμείνει συνδεδεμένη. Κοινό στοιχείο
των θεμάτων ότι αφορούν μαθητές σε καταλήψεις. Μόνον που στην πρώτη περίπτωση
«η κατάληψη» είναι απλώς ο χρονικός και τοπικός προσδιορισμός του παραβατικού
συμβάντος – αν συνέβη και όπως συνέβη – ενώ στη δεύτερη είναι η ουσία του.

Οι εικόνες όμως, δίπλα δίπλα. Για ποιο λόγο; Τον πλέον παράλογο. Η μια μοιάζει
να γίνεται ασπίδα για τις υποψίες που μπορεί να εγείρει η άλλη, ότι δηλαδή η
προβολή της υπόθεσης βιασμού σε υπό κατάληψη σχολείο εγείρει τα ακραία
συντηρητικά ανακλαστικά του κοινού και καταδικάζει δίκαιους αγώνες μαθητών,
οπότε η εξίσου προβολή και υποστήριξη καταληψιών με δίκαιο αίτημα ισορροπεί τη
ζυγαριά.

Έτσι ο Γιώργος Αυτιάς πήδηξε «τηλεοπτική αδεία» από τη Χαλκίδα στο Χαλάνδρι,
έβγαλε έναν παθιασμένο λόγο υποστήριξης του δίκαιου αγώνα των μαθητών
Χαλανδρίου και προσπέρασε τον σκόπελο της ανάδειξης των ιδιαίτερων
χαρακτηριστικών της κάθε περίπτωσης, των πολύ ευαίσθητων κοινωνικών που
φαίνεται να κρύβει η πρώτη και των ιδεολογικών της δεύτερης.

Μίξερ για εύπεπτους χυλούς

Η σύνθεση του πάνελ είναι αυτή που ολοκληρώνει τη διαδικασία της χυλοποίησης.
Μόνον η ψυχολόγος κ. Καπάτου πρόλαβε να αρθρώσει ότι στην περίπτωση της
καταγγελίας βιασμού πρέπει να τηρηθεί μυστικότητα, ότι στιγματίζονται παιδιά
και ότι τέλος πάντων οι δύο υποθέσεις δεν συνδέονται. Δίπλα της ο γνωστός από
πανελικούς καβγάδες κ. Αναγνωστόπουλος, ο οποίος συστήνεται στο κοινό ως
«πρόεδρος του Συλλόγου γονέων», «πρώην» προσθέτει μασώντας τις λέξεις ο
Αυτιάς, έσπευδε να καταγγείλει τους καθηγητές – το μοναδικό κριτήριο που
μοιάζει να ευσταθεί για την επιλογή του να συμμετέχει στην εκπομπή είναι
μάλλον η θητεία του στα καβγατζήδικα πάνελ και οι συντηρητικές του απόψεις.
Έτερος παραδίπλα – δεν συγκρατήσαμε όνομα και ιδιότητα -, πιο παθιασμένος
καταγγέλλων μαθητές και καθηγητές, ούρλιαζε ακατασχέτως.

Τηλεοπτικό μίξερ παρά εκπομπή, για την παραγωγή καθησυχαστικού χυλού, προς
τέρψιν όσων θέλουν να πειστούν από τη λεία επιφάνειά του ότι τίποτε δεν
άλλαξε. Χυλού, όπου επέπλεαν σαν κόκκοι από πιπεράκι τα σημάδια μιας δύσκολης
μαθητικής καθημερινότητας, γκρίζα υπόσχεση στιγμιαίας νοστιμιάς κι ας
αντανακλούν όλες τις ελλείψεις και τις δυσανεξίες των ενηλίκων.