ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ψηλά το κεφάλι

Στην πρώτη αγωνιστική συναυλία είχαν κλείσει τη Φιλελλήνων, είχαν καθήσει στην
άσφαλτο, τραγουδούσαν, ωραία ήταν. Οι οδηγοί υπέφεραν στους γύρω δρόμους, ίσως
κι αυτό να προκαλεί κάποια ευχαρίστηση. Στη δεύτερη συναυλία μάλλον ήταν
λιγότερο ωραία. Καλή η λιακάδα και η παρέα, και το αίσθημα ισχύος, είμαστε
πολλοί, είμαστε ενωμένοι, κάτι εξαιρετικό μπορεί να μας συμβεί, ωραία και η
κραυγή στη ντουντούκα: «Έξω από τα σχολεία οι χορηγοί!» (Ποιοι να είναι
αλήθεια αυτοί οι χορηγοί; Πού τους βρήκαν και τους διώχνουν κιόλας;). Αλλά
γίνεται το εξαιρετικό ρουτίνα πια, αρχίζει να χάνει το νόημά του. Υπάρχουν
πίσω εκεί στις γειτονιές κάτι σκονισμένες τάξεις, κάτι παραμελημένα προαύλια,
κάτι μπερδεμένα παιδιά που περιμένουν τον δάσκαλο να φανεί στην πόρτα. Και
τώρα πώς θα γυρίσετε στα σχολεία, ρωτάνε οι ρεπόρτερ. Αν γυρίσουμε, θα πρέπει
να γυρίσουμε φορτωμένοι, όπως πάντα, ίσως απαντήσουν οι δάσκαλοι. Με
αντικείμενα που εσείς έχετε ξεχάσει, θα μπορούσαν να πουν στους ρεπόρτερ:
στιλό, γόμες, μολύβια, τετράδια, βιβλία, ντοσιέ. Και κιμωλίες από το σπίτι,
γιατί στον πίνακα δεν τις βρίσκεις ποτέ. Θα μας περιμένουν τα ίδια μίζερα
κτίρια, πιο φτωχά και σμπαραλιασμένα κι από το φτωχότερο σπίτι του φτωχότερου
μαθητή. Και ύστερα από τα πρωινά στο γκλαμουράτο Σύνταγμα θα φαίνονται όλα
ακόμα χειρότερα. Αλλά εκεί είναι η ουσία, στην προσδοκία των παιδιών, που δεν
μας βοηθά κανείς να χειριστούμε. Κάτι σημαντικό θα έχει διαφύγει, παρά την
αντοχή και την αποφασιστικότητά μας, γιατί δεν ειπώθηκε τόσες μέρες, παρά τις
κραυγές στη ντουντούκα και τις μεγάλες κουβέντες των πολιτικών. Κάτι έχει ήδη
χαθεί, και δεν είναι μόνο τα μεροκάματα και οι ώρες διδασκαλίας. Θα γυρίσουμε
με το κεφάλι ψηλά, αλλά αμέσως θα το χαμηλώσουμε, γιατί οι μαθητές μας είναι
μικροί ξέρετε, και πρέπει να τους κοιτάμε στα μάτια.