Δρόμοι

Καθισμένη…

… σε ένα γυμνό λόφο στη ζώνη ασφαλείας ανάμεσα στη Δυτική Όχθη και το
Ισραήλ, η «Όαση της ειρήνης» (Νέβε Σαλόμ στα εβραϊκά, Ουαχάτ ελ-Σαλάμ στα
αραβικά) λαμπυρίζει ελπιδοφόρα μέσα σε μια έρημο βίας. Για να αποδείξουν πως
Εβραίοι και Παλαιστίνιοι μπορούν να ζήσουν ειρηνικά, οι χωρικοί διατηρούν
επιμελώς εδώ και 35 χρόνια μια αριθμητική ισορροπία ανάμεσα στους Εβραίους και
τους Παλαιστίνιους κατοίκους του χωριού τους: μισοί-μισοί. Μπορεί άραγε αυτό
το ασυνήθιστο πείραμα να έχει κάποια απήχηση πέρα από τα στενά όρια του
χωριού;

Στο χωριό…

… πριν από 14 χρόνια άνοιξε το πρώτο μεικτό δημοτικό σχολείο που, εκτός από
ανάγνωση, γραφή και αριθμητική, διδάσκει στα παιδιά και τις ιδιαίτερες
παραδόσεις των δύο λαών. Κάθε τάξη έχει Άραβες και Εβραίους δασκάλους. Οι
κάτοικοι του χωριού δεν θυσιάζουν την πολιτιστική, θρησκευτική ή εθνική
ταυτότητά τους για την ειρήνη. Αντίθετα, αγκαλιάζουν και αποδέχονται τις
διαφορές τους. Στην «Όαση της ειρήνης» δεν πιστεύουν και δεν θέλουν να ζουν σε
μια κατακερματισμένη χώρα. Η περιοχή μπορεί να έχει παραλύσει από την
αδιαλλαξία και τη βία, αλλά σε αυτό το χωριό, λέει ένας από τους κατοίκους
του, ο Χάουαρντ Σίπεν, καμιά εθνότητα δεν θέλει να επιβάλει την ταυτότητά της
εις βάρος της άλλης, καμιά εθνότητα δεν επιθυμεί να αισθάνεται θύμα της άλλης.
Αλλού, μια μερίδα Εβραίων δεν εννοεί να καταλάβει πως ανήκει πια στους
καταπιεστές και όχι στους καταπιεσμένους. Απόγονοι Εβραίων που υπέφεραν αιώνες
αντισημιτικών διώξεων (ιδιαίτερα στην Ευρώπη), πολλοί Εβραίοι έχουν αλλάξει
ιστορική θέση και από θύματα έχουν μεταβληθεί σε θύτες. Ένα τραυματικό
παρελθόν γίνεται πιο επικίνδυνο, γράφει ο Εβραίος συγγραφέας Μαρκ Έλις, όταν
τα θύματα που απέκτησαν ισχύ επικαλούνται αυτό το παρελθόν τους. Την ίδια ώρα,
πολλοί Παλαιστίνιοι αισθάνονται πως έχουν το δίκιο με το μέρος τους και πως
αυτό τους δίνει το δικαίωμα να κάνουν επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον αμάχων.
Επειδή και οι δυο λαοί αισθάνονται απαράλλαχτα πως κινδυνεύουν με αφανισμό,
εξακολουθούν να ενδίδουν στην ωμή βία.

Το έργο…

… που γίνεται στην «Όαση της ειρήνης» έχει στόχο να αποδείξει πως
μακροπρόθεσμα μπορούν οι δυο λαοί να ζήσουν μαζί ειρηνικά – όπως ζούσαν οι
Εβραίοι και οι Άραβες πριν από το 1940. Η Σχολή της ειρήνης παίζει σημαντικό
ρόλο σε αυτό, καθώς φέρνει τους κατοίκους του χωριού αντιμέτωπους με τις
ευθύνες που έχει καθένας από τους δυο λαούς. Για παράδειγμα, βάζει τους
Παλαιστίνιους να αντικρύσουν την οδύνη που προκαλούν με τις επιθέσεις
αυτοκτονίας και δείχνει στους Εβραίους την καταστροφή από το γκρέμισμα των
παλαιστινιακών σπιτιών και από το «τείχος ασφαλείας».

Από το 1979…

… έχουν αποφοιτήσει από τη σχολή 10.000 άτομα – πολλοί λιγότεροι από τους
ανθρώπους που πλήρωσαν από τότε με τη ζωή τους τη διένεξη ανάμεσα στους δυο
λαούς. Ο πόλεμος βρίσκει πιο πρόθυμους μαθητές από την ειρήνη.