Με την αισθητική της αρβύλας

Φτάνει που ακούμε διαρκώς ιστορίες από τον Στρατό, να τις βλέπουμε κιόλας;

Κάποτε γελάσαμε με τη φανταρική σάτιρα της πρώτης ταινίας του Περάκη «Λούφα
και παραλλαγή», με το αντιχουντικό και αντιμιλιταριστικό της πνεύμα, με το
απομυθοποιητικό της χιούμορ. Ήταν οι μεταπολιτευτικές εποχές και το «πνεύμα
του Στρατού» βρισκόταν στο στόχαστρο. Γελάσαμε. Εκτονωθήκαμε. Φτάνει.

Το περσινό εισπρακτικό σουξέ δεν είχε ούτε στο ελάχιστο τις χάρες εκείνης της
πρώτης ταινίας. Το μόνο που είχε ήταν η αισθητική του φανταριλικιού, που
μπορεί να είναι οικεία και αναγνωρίσιμη από τον μισό πληθυσμό του έθνους, αλλά
– έλεος πια – δεν αποτελεί και το απαύγασμα του εθνικού μας πολιτισμού η
αρβύλα και η φανταρίστικη εκφορά λόγου δήθεν χάριν αστειότητος.

Η τηλεόραση έχει πολλές εκπομπές για το ποδόσφαιρο ή με ποδοσφαιρική
διάλεκτο, αναπαράγει φανταρίστικες φαντασιώσεις σε ανάμνηση της σεξουαλικής
πείνας των εποχών της απομόνωσης στους θαλάμους και προς συντήρησή της
χρησιμοποιεί τα ελληνικά του Στρατού, φράσεις και λέξεις μισές, ασυνταξίες. Το
τελευταίο που έλειπε ήταν μια ακόμη σειρά με τον ίδιο λόγο, την ίδια
αισθητική, που θα δίνει επιπρόσθετο άλλοθι για φανταρίστικες ηδονοβλεπτικές
φιγούρες του φακού σε καμπυλόγραμμες υπάρξεις. Για να μην προσθέσουμε ότι οι
περισσότεροι ανδρικοί ρόλοι στα κωμικά σίριαλ αναπαράγουν τη φανταρίστικη
εποχή, τα ίδια άγουρα αστεία, τις πλάκες, τα καψώνια, την ξελιγωμάρα για
ξελιγωμένο θηλυκό.

Εκείνα δε τα πλάνα στο προχθεσινό πρώτο επεισόδιο που πρόβαλε η ΝΕΤ, με την
παρέα των φαντάρων που έχουν μαγειρέψει στιφάδο και τρώνε με τα πόδια απλωμένα
και αρβυλωμένα και σκαλίζουν τα δόντια με οδοντογλυφίδες, ήταν το κερασάκι.
Αναγούλιασα.

Θαυμάστε με!

Τα μετράμε και μας βγαίνουν πολλά τα κανάλια. Τα βλέπουμε και είναι σαν ένα. Ο
Αρναούτογλου στο Star δίνει συνέντευξη στη Λιβανίου. Μετά είναι η
Λιβανίου στου Αρναούτογλου, αφού βεβαίως επισκέφθηκε και την Ελένη Μενεγάκη,
την οποία Ελένη δεόντως λιβάνιζε επί σειρά εκπομπών η Λιβανίου, διότι – όπως
είναι φανερό – έχει και το όνομα και τη χάρη του λιβανιστηριού. Αποδίδει όμως,
διότι λιβάνισε δεξιά, λιβάνισε αριστερά, την καλούν όλοι οι λιβανισθέντες προς
ανταπόδοση. Και την επομένη κάθε προσκλήσεως η Λιβανίου – ή Λιβανιστηρίου
καλύτερα; – προβάλλει ολόκληρο το απόσπασμα με τη δική της παρουσία στις εν
λόγω εκπομπές. Γιατί έχει και ένα κοινό να φροντίσει. Μην του στερήσει τη χαρά
να την απολαμβάνει κάθε στιγμή. Τους προσφέρεται. «Εγώ, αυτοπροσώπως, χωρίς
περικοπές. Θαυμάστε με!». Λιβανίου κερνάει, Λιβανίου πίνει, ώρες ατέλειωτες.
Ωραία τηλεόραση βρε παιδιά. Και κουραστική!

* Ώρες ώρες όμως, λέει κάτι ωραία η κ. Λιβανιστηρίου, που χαλάλι της. Η
ανταποκρίτρια από τη Θεσσαλονίκη μόλις έχει πει την τραγική είδηση ότι κυνηγός
σκότωσε τον καλύτερό του φίλο κατά λάθος στο κυνήγι. Και η Λιβανιστηρίου με το
πλατύ, αφοπλιστικό της χαμόγελο κοιτώντας τον φακό: «Ευχαριστούμε Ιφιγένεια
για την πολύ δυσάρεστη είδηση που μας είπες».

«Σχολή» Κορομηλά

Δεν φτάνει η λαχτάρα να βγούμε στο γυαλί, να ξέρουμε και τι λέμε

Είναι της «σχολής» Κορομηλά και η Λιβανιστηρίου: λέμε ό,τι μας κατέβει. Και
έτσι άλλωστε ξεδιπλώνεται και ο πλούσιος συναισθηματικός μας κόσμος. Σαν
εκείνο το «απεύχομαι βεβαίως, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει η ζωή και οι
μεγαλύτεροι έρωτες κάποτε τελειώνουν» που ξεστόμισε το μαθητευόμενο τζίνι των
«ευχών» Κορομηλά στον καλεσμένο της, ανάπηρο από τροχαίο πλην νέο και
ερωτευμένο, τον οποίο υποτίθεται «ευεργετούσε» εκείνη τη στιγμή προσφέροντάς
του ένα σπίτι. Σαν να μην της έφτανε το συγκεκριμένο δράμα και ήθελε λίγο
χειρότερο. Τι να τους πεις; Ότι όλος ο κόσμος δεν είναι το πρόσωπό τους στο
μόνιτορ; Δεν θα σε πιστέψουν κιόλας.