«Το συνώνυμο της ποιότητας»

Αοιδούς νέας κοπής υπόσχεται η οικογενειακή επιχείρηση Μικρούτσικου Dream Show στη βιομηχανία των ξενυχτάδικων

Στην πολιτική σκηνή όσο περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν οι κουμπάροι, τα
ξαδέλφια, οι σύζυγοι, οι κόρες και οι γιοι τόσο μεγαλύτερο το σκάνδαλο. Στη
σκηνή ενός καναλιού, όσο περισσότερο χώρο καταλαμβάνει μια οικογένεια τόσο
περισσότερο το… σόου – δεν γνωρίζουμε αν τα «οικογενειακά πακέτα» είναι σε
προσφορά.

Στον Alpha, για παράδειγμα, ο πατήρ Ανδρέας Μικρούτσικος προβίβασε τον γιο
Στέργιο – από απλό διασκεδαστή-animater, που ήταν πέρυσι – σε μουσικό (πότε
πρόλαβε;), μέλος μιας εκ των επιτροπών του Dream Show, έχοντας πάντα την πρώην
σύζυγο Σοφία Βόσσου στην ομάδα των «διδασκόντων». Η νυν σύζυγος Δήμητρα ήταν
παρούσα στην πρεμιέρα του ριάλιτι και ανακοινώθηκε ότι οσονούπω αρχίζει και η
δική της εκπομπή στο κανάλι, ενώ δίπλα της καθόταν η σύντροφος του υιού
Κατερίνα – να ευχηθούμε στη νυν σύντροφο του γιου «και στα δικά της»;

Το επισημαίνουμε απλώς, σαν ένα από τα ωραία παραδείγματα του εξέχοντος
ρόλου της οικογένειας και των στενών προσωπικών δεσμών στην αλυσίδα παραγωγής
προϊόντων πάσης μορφής.

Κατά τα λοιπά η πρεμιέρα του τραγουδιστικού ριάλιτι ξεκίνησε με το καθιερωμένο
μουσικοτραγουδιστικοχορευτικό κιτς. Ο πατήρ Μικρούτσικος εισήλθε στο πλατό και
με παλλόμενο πάθος στη φωνή επιδόθηκε σε μια λυρική αποθέωση του πολιτισμού
του τόπου γενικώς και ειδικώς του Dream Show: «Στη χώρα της δημιουργίας
(παύση) δημιουργούμε το συνώνυμο της ποιότητας…». Κραυγές, στριγκλιές δίκην
αυθόρμητης χαράς και ένα ακόμη πρόγραμμα κλαπατσίμπανων, από τα δεκάδες με τα
οποία έκανε πρεμιέρα η φετινή τηλεοπτική σεζόν, ξεδιπλώθηκε γδέρνοντας βλέμμα
και ακουστικά τύμπανα. Είδαμε το φρέσκο αίμα για τη βιομηχανία της
νυχτοδιασκέδασης – τη μόνη παραγωγική του τόπου – να πάλλεται με αγωνία στα
μικρόφωνα, να ξελαρυγγιάζεται, να σειέται και να λυγιέται απέναντι από τις
ομάδες «κριτών» και «συμβούλων» του ριάλιτι. Κάνουν και αυτοί τη δική τους
«νέα» καριέρα στο κενό της πραγματικής μουσικής δημιουργίας, θέτοντας ή μάλλον
εφαρμόζοντας τις προδιαγραφές φασόν για τους τραγουδιστές «κονσέρβες».

Και τι δεν είδαμε! Από «κονσέρβα» με εσάνς Στανίση στο «Σ’ έχω κάνει θεό»
μέχρι κονσέρβα με Καλομοιραίικο ελληνοαμερικανικό προνανσιέισιον να προσπαθεί
να αρθρώσει το «Χωρίς δεκάρα πώς θα παντρευτούμε Μανωλιό» μου – ό,τι τρίχα
κεφαλής άφησε η Καλομοίρα χάθηκε εκείνη τη στιγμή.

Ο καθένας από τους 40 διαγωνιζόμενους – από τους αρχικούς 2.500
αιτούμενους τη συμμετοχή – είχε 4 λεπτά για να τον ψηφίσει το κοινό, κατά τη
διάρκεια των οποίων μιλούσε με τον Μικρούτσικο, άκουγε τον «αρμόδιο» εκ των
επιτροπών συμβουλοκριτών και επιπλέον έπρεπε να υποστεί τα καθιερωμένα
αστειάκια Μικρούτσικου-Ψινάκη. Φυσικά και δεν παρέλειψαν οι δυο τους να δώσουν
τη συνήθη γκέι παράσταση, αλλάζοντας το φύλο ο ένας του άλλου από αρσενικό σε
θηλυκό. Αντάλλαξαν μερικά «γλυκιά μου» και μερικά σεξουαλικά υπονοούμενα, όπως
«σκύψε ευλογημένη» και «έρχομαι από πίσω… δεν σου αρέσει το από πίσω;», για
να δημιουργήσουν το «συνώνυμο της ποιότητας», που είναι η εν λόγω εκπομπή,
όπως άλλωστε τόνισε και ο κ. Μικρούτσικος. Η ποιότητα με τη σειρά της,
συγκινημένη από την αποθέωση την οποία γνώρισε περίπου επί 4ωρο, μάλλον
θεώρησε ότι έφτασε στο τηλεοπτικό της απόγειο και αποχώρησε οριστικώς, όπως
αντιληφθήκαμε.

Πολιτισμός σε σπασμούς ασφυξίας

Θλιβερή εικόνα γιαουρτώματος. Ακόμη χειρότερη ξυλοφορτώματος του υπερηλίκου
που εκσφενδόνισε το γιαούρτι. Το πρώτο, έργο ενός 67χρονου που έβαλε στόχο το
πρόσωπο του κ. Ψωμιάδη. Οι σφαλιάρες, τα φτυσίματα και οι γροθιές ήταν έργο
των προστατών του νομάρχη. Ο ίδιος αρνήθηκε κάθε σχόλιο και κάθε καταγγελία.

Όλο μαζί όμως, θέαμα σπασμών ασφυξίας ενός πολιτισμού που βουλιάζει στον πολτό
θεαματικών ασημαντοτήτων στη θέση οποιουδήποτε πολιτικού επιχειρήματος,
οποιουδήποτε πολιτικού οράματος. Σε ένα τέτοιο κενό, όπου μόνον η μιντιακή
φαντασμαγορία θέτει όρους, η φανταχτερή βία μοιάζει αναπότρεπτη.

Και αν ένα γιαουρτάκι είναι απλώς σημάδι – μέσα στην υπερβολή του και με όσα
μπορεί να σημαίνει για την προσωπικότητα εκείνου που το επέλεξε ως μέθοδο
διαμαρτυρίας – τα γρονθοκοπήματα όμως και οι σφαλιάρες που ήρθαν σαν
«αυθόρμητη» απάντηση από αναρμόδιους να παρέμβουν και δη με τέτοιο τρόπο –
αλήθεια αυτοί αθώοι για τις μεθόδους τους; – θέτει σε αμφιβολία τα δημοκρατικά
αισθητήρια του πολιτισμού μας.