[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Όταν ήμασταν παιδιά, ένα από τα παιχνίδια που μας άρεσαν πολύ ήταν το κρυφτό.
Με το κρυφτό μεγαλώσαμε, με το κρυφτό μεγάλωσαν και οι γενιές ύστερα από μας,
και προφανώς με το ίδιο παιχνίδι θα μεγαλώσουν κι άλλες. Το κακό με το κρυφτό,
όπως και με άλλα παιδικά παιχνίδια, παιχνίδια της χαράς και της ανεμελιάς,
είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει να τα παρατήσεις. Πρώτον διότι μεγαλώνεις και
δεύτερον διότι μεγαλώνοντας μαθαίνεις μερικά «άλλα» παιχνίδια, τα οποία θα σε
συντροφέψουν στην υπόλοιπη ζωή σου. Αυτό συμβαίνει σε όλους. Ή σχεδόν σε
όλους. Όπως για παράδειγμα στον Καραμανλή. Δεν λέει να ξεκολλήσει. Έφτασε τα
πενήντα, έγινε πατέρας, σε λίγο τα παιδιά του θα παίζουν εκείνα κρυφτό, αλλά
εκείνος από το κρυφτό δεν λέει να αλλάξει παιχνίδι! Εκεί, στο «φτου
ξελευτερία» είναι κολλημένος!.. Η όπως θά ‘λεγαν οι νεώτεροι εφαρμόζει το
σχέδιο του μάγου Ντέιβιντ Κόπερφιλντ που εξαφανίζει τα πάντα…

Σε καφετζούδες…

«Πήγα σε μάγισσες/ σε χαρτορίχτρες/ να δω πού πήγαινες όλες τις νύχτες…»,
παρασύρθηκα πάλι από την έφεσή μου στα λαϊκά. Επανέρχομαι. Πήγα σε
καφετζούδες, επισκέφθηκα επιστήμονες, ειδικούς και μη, εξήγηση δεν έλαβα από
κανέναν. Τι είναι εκείνο που κάνει τον Καραμανλή αόρατο, άφαντο παντού; Ποιο
είναι το μυστικό που τον καθοδηγεί και αποστασιοποιείται εντελώς από τα
συμβαίνοντα στη χώρα; Απάντηση δεν βρήκα. «Μην ψάχνεσαι, κόλπο είναι», μου
είπε εμπιστευτικά κάποιος που είναι πολύ μέσα στα πράγματα της κυβέρνησης. «Τι
κόλπο;», διερωτήθηκα. Έσπευσε να μου εξηγήσει το περιεχόμενο του «κόλπου
Καραμανλή»: ο πρόεδρος πιστεύει ότι αν είναι άφαντος, δεν ασχολείται, δεν
παίρνει αποφάσεις, σε σχέση ας πούμε με τα σκάνδαλα που βρώμισαν τον τόπο, ο
κόσμος κάποια στιγμή θα βαρεθεί. Και αφού βαρεθεί, στη συνέχεια θα πει «έλα
μωρέ, δεν είναι τίποτα σοβαρό, δεν βλέπεις που ο Καραμανλής δεν κάνει
τίποτε;». Τώρα που το σκέφτομαι, μοιάζει πολύ σοφή η τακτική…

«Ληγμένα»

Είναι όμως; Πρέπει να ‘χεις πάρει πολλά «ληγμένα» για να δεχθείς μια τέτοια
άποψη, που νομιμοποιεί την πολιτική αφασία και θεμελιώνει την αρχή τού «η
ακινησία είναι το… ήμισυ του παντός». Διότι εγώ να δεχθώ ότι ο Καραμανλής
δεν βλέπει δελτία των 8, γιατί του τη σπάνε με όσα λένε, ακόμη και οι δικοί
του – οι πολύ «δικοί» του, λέμε, που εσχάτως φιλοδοξούν να πάρουν τη θέση της
παλιάς ΥΕΝΕΔ…

Να δεχθώ ότι δεν διαβάζει και εφημερίδες, διότι επίσης δεν έχει καμιά όρεξη να
χαλάσει τη ζαχαρένια του με τις δραστηριότητες των συμμοριών κουμπάρων που
λυμαίνονται το κράτος ή τα επιτεύγματα του Πανίκα Ψωμιάδη και των λοιπών εν
Θεσσαλονίκη παραγόντων.

Να δεχθώ ακόμη ότι δεν ακούει ραδιόφωνο, ότι δεν μπαίνει στο Ίντερνετ.
Συγγνώμη, από τους ανθρώπους του δεν ακούει τι γίνεται; Δεν μαθαίνει; Κανείς
δεν τολμάει να του ψιθυρίσει κάτι για την κατάσταση; Μα πού ζει; Ακόμη και σε
κλουβί να τον είχαν, κάτι τέλος πάντων θα μάθαινε…

«Χάνομαι γιατί ρεμβάζω»

Εγώ τώρα έχω μια εμμονή με το θέμα – αυτό το παραδέχομαι. Δηλαδή, δεν μπορώ να
φανταστώ ότι συμβαίνουν όλα αυτά και ο Καραμανλής παίζει τον Βούδα σε στάση
διπλωμένα πόδια, χέρια ακουμπισμένα σε οχτακόσια μαξιλάρια και βλέμμα «χάνομαι
γιατί ρεμβάζω». Δεν μπορώ. Προχθές, μου τηλεφώνησε ένας και με ρώτησε αν ο
Πρωθυπουργός της χώρας λέγεται Τσιτουρίδης, Σιούφας ή Παπαθανασίου.
«Καραμανλής», απάντησα σταθερά. Ανένδοτος εκείνος. «Τσιτουρίδης, Σιούφας ή
Παπαθανασίου; σε ρωτάω». «Καραμανλής», επέμεινα. «Και πού τον είδες;», με
ρώτησε. «Εγώ στην τηλεόραση αυτούς τους τρεις βλέπω». Συμφώνησα…
διαφωνώντας, δεν είχα τι άλλο να κάνω. Κι ύστερα έπιασα τα τηλέφωνα, να δω πού
είναι ο Πρωθυπουργός. Μου είπαν ότι θα κάνει παρέμβαση μετά τις εκλογές.
Σωθήκαμε, ανέκραξα…

Προβληματική σχέση

Τώρα που επισυνέβη και το τελευταίο επεισόδιο στην ούτως ή άλλως προβληματική
σχέση της Προεδρίας της Δημοκρατίας με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, είναι ίσως
ευκαιρία να επισημάνει κανείς ότι η κατάσταση δεν πρόκειται να εξομαλυνθεί όσο
η Προεδρία εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζει ισότιμα κυβέρνηση και
αντιπολίτευση. Και επειδή η συνεχιζόμενη αλληλουχία παρεξηγήσεων και ατυχών
επιλογών της Προεδρίας δημιουργεί εύλογα καχυποψία στην άλλη πλευρά, καλόν
είναι η Προεδρία να αποδείξει με πράξεις ότι δεν γέρνει προς την πλευρά της
κυβέρνησης. Ρίχνω μια ιδέα. Ας αρχίσουν από τα πιο απλά: διακόπτοντας, ας
πούμε, την υφέρπουσα φιλολογία για τα όσα (καθόλου κολακευτικά) «λέει ο
Πρόεδρος Παπούλιας για τον Γιώργο». Τα γνωρίζουν, άρα έχουν τρόπο να τα
σταματήσουν…

Παραμύθια λένε…

Μια λέξη, πριν τελειώσω, για την ύβρι – με την πλήρη σημασία του όρου – που
απηύθυνε η υπουργός Παιδείας στους δασκάλους. Φυσικά και δεν χρειάζονται
συνηγορία οι δάσκαλοι για να αποκρούσουν τα περί «ανεντιμότητας» της κυρίας
υπουργού. Είναι όμως απαραίτητο να της θυμίσει κανείς, γιατί φαίνεται να το
ξεχνάει, ότι «δάσκαλος φτωχός, αμόρφωτος λαός»! Και στο κάτω κάτω, σε μια
περίοδο που ισχυρίζονται στην κυβέρνηση ότι βελτίωσαν τόσο θεαματικά τα
οικονομικά της χώρας, γιατί δεν (μας) κάνουν μια επίδειξη; Να δώσουν μια
γενναία αύξηση στους δασκάλους, αντί του προσφερόμενου 1,5 ευρώ την ημέρα;

Απάντηση: γιατί πάλι παραμύθια λένε…

Χειροπέδες

Έρευνα για τις χειροπέδες που «κοσμούσαν» τα χέρια των συμμετόχων στη
«συμμορία των κουμπάρων» διέταξε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης! Κλασική
περίπτωση «χτυπάω το σαμάρι, γιατί δεν μπορώ να χτυπήσω το γαϊδούρι». Κατά το
ΕΣΡ και όσους εμπνεύσθηκαν την έρευνα αυτή, ευθύνονται τα κανάλια γιατί
έδειξαν τα παλικάρια που έστησαν το κόλπο της ΜΕΒΓΑΛ με τις χειροπέδες στα
χέρια και όχι εκείνοι που έδωσαν εντολή να μεταφερθούν σιδηροδέσμιοι στον
εισαγγελέα οι γαλάζιοι κουμπάροι. Και άντε, πες ότι η έρευνα διατάχθηκε από
ευαισθησία. Κανένα από τα μέλη του ΕΣΡ δεν έτυχε να δει στα ίδια κανάλια τον
γραμματέα της Ν.Δ., Λ. Ζαγορίτη, να… κομπορρημονεί για το θέαμα λέγοντας
«τις χειροπέδες τις είδατε;». Τις είδαμε, τις είδαμε. Και μαζί και την
απελπισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να μας δείξει ότι είναι… άτεγκτη σε
θέματα διαφθοράς (όταν τους πιάνουν με τα «σημαδεμένα» στα χέρια!)…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Προτιμότερη η γλώσσα του Πάγκαλου

Φρύαξαν πάλι οι γαλλοθρεμμένοι εκπρόσωποι του πολιτικού μας κόσμου, διότι ο
Θόδωρος Πάγκαλος – και πάλι – χρησιμοποίησε φράσεις και λέξεις της
καθημερινότητας για να περιγράψει το νέο έπος του υπουργού Οικονομίας Γιώργου
Αλογοσκούφη. Δηλαδή, αντί να ασχοληθούν με τα όσα πρωτοφανή επιχειρεί ο κ.
Αλογοσκούφης προκειμένου να διορθώσει το έγκλημα της απογραφής, ενοχλούνται
από όσα λέει ο Πάγκαλος για να περιγράψει τα έργα και τις ημέρες του υπουργού
Οικονομίας. Αν δεν πρόκειται για κορυφαία επίδειξη φαρισαϊσμού, προφανώς οι
όροι έχουν χάσει τη σημασία τους. Και σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερη η
γλώσσα του Πάγκαλου από το να υποδύονται κάποιοι ότι δεν καταλαβαίνουν πως η
χώρα βρίσκεται μπροστά σε έναν εξευτελισμό πολύ μεγαλύτερο από εκείνον της
απογραφής. Γιατί αυτή τη φορά, με τον συνυπολογισμό στο ΑΕΠ πόρων από…
ναρκωτικά, πορνεία, λαθρεμπόριο και λοιπά, η κυβέρνηση ούτε με την κυβέρνηση
της Κολομβίας δεν μπορεί να συγκριθεί. Την ξεπερνάει!..