ΓΝΩΜΗ Αχ, Ελλάδα σ’ αγαπώ!

Η εθνική ομάδα μπάσκετ ήταν ταχύτερη από εκείνη του ποδοσφαίρου:
Γκρέμισε ό,τι έχτισε σε λιγότερο από 48 ώρες. Οι παίκτες του Ρεχάγκελ
τουλάχιστον χρειάστηκαν μερικούς μήνες για να ξοδέψουν την επιτυχία τους. Η
νίκη – θρίαμβος επί της αμερικανικής ομάδας θεωρήθηκε ως το χρυσό μετάλλιο στο
Μουντομπάσκετ και το επόμενο ματς είχε χαρακτήρα φιλικού για την ελληνική
ομάδα που πετούσε στα σύννεφα. Δυστυχώς δεν το είδαν έτσι και οι αντίπαλοί
μας, Ισπανοί, που μας έδωσαν ένα πικρό μάθημα: Τίποτα δεν τελειώνει πριν από
το τέλος… Δεν είναι λίγο η κατάκτηση της 2ης θέσης και μάλιστα συνοδευόμενη
από την επική νίκη επί των αστέρων του ΝΒΑ, όμως η διαφορά στο σκορ πληγώνει.

23 πόντοι πίσω από τους παγκόσμιους πρωταθλητές είναι πολύ, πώς να το κάνουμε.

Κάποιοι πρόλαβαν να προεξοφλήσουν την επιτυχία από το βράδυ της Παρασκευής. Τα
κανάλια, πανταχού παρόντα, ανακάλυψαν παλαίμαχους καλαθοσφαιριστές, γονείς,
αδέρφια, γείτονες και όλοι με περισπούδαστο ύφος κέρδισαν τα λεπτά από τη
δημοσιότητα που τους επιφύλασσε η ζωή, καταθέτοντας τις απόψεις τους, αυτή τη
φορά για το μπάσκετ.

Τέλος όλοι συμφώνησαν ότι η νίκη επί των Αμερικανών ήταν η μεγαλύτερη στιγμή
του ελληνικού αθλητισμού, (ποιος θυμάται κάποιον Κεντέρη, κάποιον Μελισσανίδη,
κάποιους Ζαγοράκη και Χαριστέα) και έδωσαν ραντεβού, με τη σημαιούλα τους, το
απομεσήμερο της Κυριακής. Και μετά σιωπή. Και μετά απουσίες παντού. Το
φθινοπωρινό φόντο απλώθηκε αναπάντεχα. Η Ομόνοια ξεχείλισε από…
δυσαρεστημένους πανηγυρίζοντες και οι μικροπωλητές των δρόμων τύλιξαν τις
σημαίες γρήγορα γρήγορα και εγκατέλειψαν το πόστο τους τρέχοντας να προλάβουν
τη… βροχή της απογοήτευσης και της λήθης.