Ο Στίβεν Φρίαρς με τη «Βασίλισσά» του, Έλεν Μίρεν, στο Φεστιβάλ Βενετίας


Γνωστό ανά την υφήλιο: πρώην αριστεροί, οι καλύτεροι διαχειριστές, οι πυλώνες,
τα καλύτερα όργανα του συστήματος. Όσο πιο αριστερός στο παρελθόν τόσο πιο
χρήσιμος και καθεστωτικός στο παρόν και το μέλλον. Από τον Κον-Μπεντίτ μέχρι
και τον Στίβεν Φρίαρς. Τον σκηνοθέτη του αντιθατσερικού, φλεγόμενου Λονδίνου,
του «Ωραίου μου πλυντηρίου» και του εκρηκτικού «Όταν ο Σάμι και η Ρόζι έκαναν
έρωτα». Από τη στιγμή που οικειοθελώς εισχώρησε στο πλυντήριο του συστήματος
και συνεργάστηκε με την εξαιρετική (δε λέω) σεναριακή πένα του Πίτερ Μόργκαν,
της τηλεοπτικής σειράς «The deal», όπου ο νυν υπουργός Οικονομικών Μπράουν
παραχωρεί την εξουσία των Εργατικών στον Τόνι Μπλερ, ο Φρίαρς ξεπλύθηκε. Στο
τέλος της ταινίας, απορούσα πώς δεν έκανε έρωτα με την Ελισάβετ!


Επί της ουσίας, «pointless» (άνευ σημασίας) όπως έλεγε ο Σάιμον Πιτς, Άγγλος
συνάδελφος του BBC. Επί του χειρισμού και της διαδικασίας, χάρμα οφθαλμών.
Αριστερός και ταλαντούχος, το μείγμα που σκοτώνει αυτός ο Βρετανός. Διότι με
τον θάνατο της Νταϊάνας χαϊδεύει τα συγκινησιακά ρεφλέξ του θεατή. Διότι με
την κόντρα Τόνι Μπλερ και της Αυτής Μεγαλειότητος το παίζει δημοκρατικός.
Διότι με την ίδια κομψότητα κατακρεουργεί τον βασιλικό σύζυγο Φίλιππο, ενώ
ταυτοχρόνως περιγράφει ευνουχισμένο, υποταγμένο και κακομοίρη τον Κάρολο. Αλλά
και διότι με το απαράμιλλο βρετανικό, υποδόριο χιούμορ σαρκάζει τον
αναχρονισμό των ενοίκων του Μπάκιγχαμ. Και τέλος, επειδή, από την πρώτη μέχρι
την τελευταία σκηνή κολακεύει την περιέργεια του θεατή. Τι φοράει η Ελισάβετ;
Πώς συνομιλούν οι γαλαζοαίματοι; Πώς αντέδρασαν με τον θάνατο της Νταϊάνας;
Πόσο καρακάξα είναι η βασιλομήτωρ; Μ' αυτά και μ' εκείνα, δύο τα κρατούμενα τα
σημαντικά. Πρώτο, η βρετανική μοναρχία είναι ανθρώπινη, ανεκτική και
δημοκρατική. Δεύτερο, στα σίγουρα, η ταυτοπροσωπία της Dame Helen Mirren θα
ανταμειφθεί με υποψηφιότητα Όσκαρ. Τελικό αποτέλεσμα; Αποθέωση και στη δημόσια
αλλά και στη δημοσιογραφική προβολή!


Αν όλα αυτά τα εκλαμβάνετε ως αιρετικές υπερβολές, δεν έχω παρά να σας
μεταφέρω μερικές χαριτωμένες ατάκες από τη συνέντευξη των υπηκόων της «Queen».


Δεν φοβηθήκατε δικαστικές επιπλοκές;


Έλεν Μίρεν: «Η βρετανική μοναρχία, ιδιαίτερα η Ελισάβετ, φημίζεται για την
ανεκτικότητα και τον ακραίο φιλελευθερισμό της».


Πράγματι κινδύνευσαν από μια ειρηνική επανάσταση λόγω Νταϊάνας;


Έλεν Μίρεν (ειρωνικά): «Επανάσταση; Ποια επανάσταση, η γαλλική;..».


Ο Μπλερ έπασχε από οιδιπόδειο σύνδρομο με την Ελισάβετ;


Έλεν Μίρεν: «Αν ζούσε η μητέρα του, θα είχε την ίδια ηλικία με την Ελισάβετ
των δέκα Άγγλων πρωθυπουργών. Κόρη για τον Τσώρτσιλ, σύζυγος του Ουίλσον,
μητέρα του Μπλερ. Κάθε ζωντανό πλάσμα έχει διαρκώς μπροστά του την εικόνα της
βασίλισσας. Είναι η μάνα μας. Σπάνια φυσιογνωμία. Το πιο οικείο πράγμα της
ζωής μας και, ταυτόχρονα, αινιγματική και άγνωστη».


Ένας τόσο αντικαθεστωτικός σκηνοθέτης να υπογράφει μια ταινία υπέρ της
μοναρχίας;


Στίβεν Φρίαρς (με κυνισμό): «Ένας ρεπουμπλικάνος ή ένας μοναρχικός θα έκαναν
μια προπαγανδιστική ταινία. Ύστερα από εξήντα χρόνια Ελισάβετ, συνηθίσαμε να
ζούμε μαζί της. Όπως συμβαίνει με τα παλιά έπιπλα που τα μετακομίζουμε από
σπίτι σε σπίτι. Αν με ρωτούσατε, θα σας έλεγα ότι προτιμώ την Ελισάβετ για
βασίλισσα παρά τον Μπλερ ή οποιονδήποτε Μπλερ για πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Εσείς οι ηπειρωτικοί Ευρωπαίοι πρέπει να καταλάβετε ότι το βρετανικό σύστημα
είτε με Τόρηδες ή με Εργατικούς ή ακόμα και με Ριζοσπάστες δεν αλλάζει με
τίποτα».


Το έχω καταλάβει. Γι' αυτό κλείνω με κάτι εντελώς προσωπικό: ουδέποτε ήμουν
τόσο, μα τόσο αριστερός, για να το στρίψω στη συνέχεια και να γίνω τόσο, μα
τόσο δεξιός!


Με δύναμη από το Μεξικό



Το κινηματογραφικό διά ταύτα των πέντε πρώτων φεστιβαλικών ημερών είναι απλό.
Ούτε η μπαρόκ ρεπλίκα «Μαύρη Ντάλια». Ούτε το αμήχανο «Hollywoodland». Ούτε η
«Υπολοχαγός Νατάσα» του Πολ Βερχόφεν. Ούτε η χάρτινη προπαγάνδα «World trade
centre». Μόνο δύο οι ταινίες που άξιζαν τον κόπο να φτάσει κανείς μέχρις εδώ.
Πρώτα το «Private fears in public places», με το οποίο σηματοδοτείται η
επιστροφή του σεβάσμιου Αλέν Ρενέ, αλλά κυρίως το «Children of men» με
σκηνοθέτη τον Μεξικάνο Αλφόνσο Κουαρόν και ήρωες της συντέλειας του κόσμου
ενός φλεγόμενου Λονδίνου, τον Κλάιβ Όουεν, την Τζούλιαν Μουρ και τον Μάικλ
Κέιν με μαλλιά και γυαλιά α λα Τζον Λένον. Το filmmaking του τύπου δεν
παίζεται. Κοινώς τούς πήρε τα σώβρακα από τα αποδυτήρια!