Τα «άλλα» μουσεία

Μετά το Μουσείο Μεταξιού, το πρώτο θεματικό που ίδρυσε το Πολιτιστικό Ίδρυμα
του Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς στην πόλη του μεταξιού, το Σουφλί,
ακολούθησαν το Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα, στην κοιλάδα του Λούσιου –
το πρώτο υπαίθριο μουσείο που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα και βραβεύθηκε από την
Europa Nostra – και το Μουσείο Ελιάς και Λαδιού στη Σπάρτη. Σύντομα ο Πρόεδρος
της Δημοκρατίας θα εγκαινιάσει στην Αγία Παρασκευή Μυτιλήνης το πρότυπο
Μουσείο της Βιομηχανικής Ελαιουργίας της Λέσβου, ενώ σε διάφορα στάδια
ετοιμασίας για τη λειτουργία τους βρίσκονται και το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας
στον Πύργο της Τήνου, το Μουσείο Παραδοσιακών Επαγγελμάτων και Ενημέρωσης στη
Στυμφαλία – στα ορεινά της Κορινθίας -, το Μουσείο Ιστορίας του Χαρτιού και
Ελληνικής Τυπογραφίας στη Θεσσαλονίκη και το Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας στον
Βόλο. Ολόκληρο δίκτυο μουσείων δηλαδή, που στεγάζονται σε παλαιούς
βιομηχανικούς ή βιοτεχνικούς χώρους. Ο φορέας πίσω από το δίκτυο μουσείων (η
τράπεζα, δηλαδή) φροντίζει όσο είναι δυνατόν να αποκαθιστά και να συντηρεί όχι
μόνο το κέλυφος των κτιρίων και τα μηχανήματα, αλλά και – το πιο σημαντικό –
τον μηχανισμό της λειτουργίας τους, την τεχνολογία. Σε αυτό τον σύντομο
απολογισμό ενός «ιδιωτικού» πολιτιστικού φορέα που φροντίζει ώστε να μη
μετατραπούν όλα τα παλαιά βιομηχανικά κτίρια σε ντεκόρ για ταβέρνες, μπαρ,
παμπ και καταστήματα αποξενωμένα από την αρχική χρήση τους, αν αναζητήσει
κανείς ανάλογα έργα από το υπουργείο Πολιτισμού αλλά δεν θα βρει.