Το τέταρτο κουδούνι

Εντελώς αφύλαχτο – καθώς φάνηκε… -, το θέατρο της Επιδαύρου στις
«εκτός Φεστιβάλ» παραστάσεις των… «Ζαχοπουλείων».

Δεν το ‘δα με τα μάτια μου αλλά μου το μετέφερε άτομο απολύτως
αξιόπιστο: κυρία, στις πρώτες σειρές του κοίλου, την περασμένη Παρασκευή, στον
«Πλούτο» του Θύμιου Καρακατσάνη, να καπνίζει, ανενόχλητη, πάφα – πούφα, το ‘να
πάνω στ’ άλλο τα τσιγάρα. Διότι, πιθανόν, αγνοούσε – ή έκανε ότι αγνοούσε… –
πως το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά στο αρχαίο θέατρο και κανείς δε βρέθηκε
να της τραβήξει τ’ αυτί ή, έστω, να της το σφυρίξει.

Αλλά να ‘ταν μόνον αυτό… H ιδία κυρία, επιπλέον, άναψε – ναι, NAI,
NAI, αν έχετε το Θεό σας, το άναψε! -, πλάι της, εντομοαπωθητικό
σπιράλ. Κατόλ! Για να μην την ενοχλούν τα – πιθανόν – κουνούπια! Μωρέ, πώς και
δεν την πήρε μυρουδιά ο Καρακατσάνης να την περιποιηθεί δεόντως…

Ο Στράτος Τζώρτζογλου (στη φωτογραφία) θα ‘ναι ο Ιβάν Χλεστακόφ κι ο
Κώστας Σαντάς ο Δήμαρχος στο καινούργιο ανέβασμα του «Επιθεωρητή» απ’ τον
Βασίλη Νικολαΐδη για το ΚΘΒΕ – δεύτερο έργο του χειμώνα στη Σκηνή «Σωκράτης
Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών.

H μνημειώδης, αγέραστη σάτιρα (1836) του Νικολάι Γκόγκολ θα
παρουσιαστεί σε μετάφραση Λεωνίδα Καρατζά – Λουίζας Μητσάκου και με σκηνικά
και κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ.

Στη διανομή επίσης, μεταξύ πολλών άλλων, Κώστας Μπάσης, Ιφιγένεια
Δεληγιαννίδη, Βάσια Λακουμέντα.

«Ο επιθεωρητής» έχει παρουσιαστεί απ’ το ΚΘΒΕ τη σεζόν 1963-64 σε
σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου, με τον Ηλία Σταματίου ως Χλεστακόφ και τον Γιώργο
Δαμασιώτη – τον οποίο αντικατέστησε στην περιοδεία που ακολούθησε ο Αθηνόδωρος
Προύσαλης – ως, κατά την τότε μετάφραση του Π.Δ. Παναγόπουλου, Έπαρχο.

Το πιο πρόσφατο – όχι επιτυχημένο – ελληνικό ανέβασμα του έργου έχει
γίνει τη σεζόν 2003-’04 στο θέατρο «Πόρτα», στην ίδια μετάφραση, απ’ τον Πέτρο
Φιλιππίδη που ‘παιζε και το ρόλο του Χλεστακόφ, με Δήμαρχο τον Γιώργο
Κωνσταντίνου.

Σοκ! Πολιτισμικό σοκ. Τη μια Παρασκευή – «εντός Φεστιβάλ» – στην
Επίδαυρο H πνευματικότητα: η «Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή – αδιάφορο
αν σε άλλους άρεσε, σ’ άλλους δεν άρεσε.

Και, καπάκι, την επόμενη Παρασκευή – «εκτός Φεστιβάλ», στα…
«Ζαχοπούλεια» – οι «Βάτραχοι» του Χάρη Ρώμα (φωτογραφία).

Κανέναν δεν υποτιμώ, ειδικά όταν έχει ικανότητες όπως ο Χάρης Ρώμας –
στην κωμωδία έχει δώσει δείγματα πολύ καλά, άσχετα ΠΩΣ χρησιμοποιεί πια τις
ικανότητές του αυτές… Ούτε ο Θανάσης Θεολόγης που υπέγραφε τη σκηνοθεσία
στερείται προϊστορίας στο θέατρο. Αλλά ήταν το «ήθος» που έφερε η παράσταση.
Και τα «πέριξ» αυτής…

Απ’ τις κολλημένες στα πέριξ μπουλουκτσήδικες – με την κακή έννοια… –
αφίσες, αισθητικής που πιο κάτω δεν πάει, κι απ’ τις περιφερόμενες στεντόρειες
ντουντούκες που άκουγα το μεσημέρι, πριν απ’ την παράσταση, στο Άργος και στο
Ναύπλιο- «Σήμερα στην Επίδαυρο οι ”Βάτραχοι” με τον Χάρη Ρώμα!» – μέχρι το
πώς «διαδραματίζονταν» όσα «διαδραματίζονταν» επί σκηνής και ορχήστρας, μέχρι
το κοινό και τις αντιδράσεις του και τα λεγόμενά του, μέχρι τους παρόντες
«επώνυμους», μέχρι το πρόγραμμα της περιοδείας της παράστασης – «7 Αυγούστου:
Τρίπολη, 11, 12 Αυγούστου: Επίδαυρος, 13 Αυγούστου: Ραφήνα…». «Ήθος» που
όχι, ούτε η Άννα Συνοδινού δεν έσωζε με την παρουσία της.

Αλήθεια, οι «άρχοντες» του Λυγουριού που «υιοθέτησαν» την παράσταση
είναι ικανοποιημένοι; Κι οι κύριοι του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου που
την ενέκριναν την είδαν; Και τους άρεσε;

Μωρέ, αν ήμουν Φωκίων Δημητριάδης – ο παλαιός σκιτσογράφος που κόλλησε
μόνιμα στον αείμνηστο Κωστάκη Τσάτσο την κότα όταν, ως υπουργός Προεδρίας της
τότε κυβέρνησης Καραμανλή (του θείου), απαγόρευσε τους «Όρνιθες» του Κουν στο
Ηρώδειο -, θα του τον κόλλαγα, στη γελοιογραφία, του κ. Χρήστου Ζαχόπουλου,
γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού – τρομάρα σας… – και προέδρου
του ΚΑΣ, το βάτραχο…

Μια εξαιρετική ηθοποιός. Της επιθεώρησης. Καθιερωμένη. Με το χάρισμα να
μπορεί να κάνει επιθεώρηση όπως οι παλιοί μάστορες του είδους. Σπαρταριστά.
Και με αμεσότητα μοναδική. Αλλά και με κολλημένη την «ετικέτα»:
«επιθεωρησιακή». Άντε, «της κωμωδίας». Και, επιπλέον, με μεγάλη δημοσιότητα
που απέκτησε απ’ την τηλεόραση – και μάλιστα ως παρουσιάστρια τηλεπαιχνιδιών,
όχι ως ηθοποιός.

Απόφοιτη της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, η Βάσια Τριφύλλη
έκανε κι άλλες απόπειρες να «ξηλώσει» την «ετικέτα» της. Όπως όταν
συνεργάστηκε με το «Θέατρο Έρευνας» όπου ο Δημήτρης Ποταμίτης είχε τη
διορατικότητα να την καλέσει να παίξει τον επώνυμο – κι όχι κωμικό – ρόλο στο
πολύ ενδιαφέρον έργο του Μάικ Λι «H Αμπιγκέιλ κάνει πάρτι». Κι ήταν πολύ καλή.
Αλλά η παράσταση πέρασε στο ντούκου.

H Βάσια Τριφύλλη, φέτος, κάνει κι άλλη απόπειρα. Στο χώρο της κωμωδίας
– αλλά σε κάτι εντελώς διαφορετικό: Γρια στον αριστοφανικό «Πλούτο» του Θύμιου
Καρακατσάνη. Αγνώριστη!

Την είδα στο «Αθήναιον», την είδα και στην Επίδαυρο (στην κεντρική
φωτογραφία με τον Χάρη Γεωργιάδη – Νεαρό). Πλάι σε ηθοποιούς όπως ο Σωτήρης
Μουστάκας, ο Γιώργος Κωνσταντίνου και σε ένα Ιερό Αριστοφανικό Τέρας όπως ο
Καρακατσάνης, όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, όχι μόνο δεν την «κατάπιε» η –
αδηφάγος… – Επίδαυρος, όχι μόνο δεν την πήρε από κάτω ο αριστοφανικός λόγος
– διότι και στον Αριστοφάνη και στην Επίδαυρο πρωτάρα είναι – αλλά, επιπλέον,
αναδύθηκε περιφανής νικήτρια. Εν ολίγοις, έσκισε!

Αλήθεια – για πολλοστή φορά εκφράζω την απορία αυτή… – τα κρατικά μας
Θέατρα κι οι «ιθύνοντές» τους, αυτά, πρέφα δεν τα παίρνουν;

Πήραν τα βουνά… Κυριολεκτικά. Τα παιδιά του θεσσαλονικιώτικου «Χώρου»
– βλέπε «Golfo 2.3 beta» που ‘δαμε και στην Αθήνα, στο Φεστιβάλ Αθηνών, τον
Ιούνιο, στο «Σχολείον» της Ειρήνης Παπά (μπράβο της, παρεμπιπτόντως, που ‘δωσε
το χώρο στο Φεστιβάλ, έξυπνη κίνηση, έγινε μια πολύ καλή αρχή, εξαιρετικές
εντυπώσεις άφησε το «Σχολείον»).

Πιστά, λοιπόν, τα παιδιά του «Χώρου» στις απόψεις τους για μια
επιστροφή – με την καλή έννοια, δεν εννοώ τα ΔΗΠΕΘΕ… – στα μπουλούκια,
μάζεψαν απ’ το αρχείο του ηθοποιού Κώστα Γακίδη, γόνου μεγάλης οικογένειας
μπουλουκτσήδων του παρελθόντος, ο οποίος ευγενικά τις παραχώρησε, νούτικες
κωμωδίες και τις «συναρμολόγησαν» με παλιά τραγούδια της επιθεώρησης σε
παράσταση με τον τίτλο «…και εις το τέλος κωμωδία». Την οποία, σε συνεργασία
με το Δημοτικό Θέατρο Τρικάλων, παρουσιάζουν σε χωριά του Νομού Τρικάλων – απ’
την Νεράιδα και το Γαρδίκι μέχρι την Ελάτη και το Περτούλι – όπου υπάρχουν και
άνθρωποι που δεν έχουν ποτέ δει θέατρο…

Σκηνοθετεί – και παίζει – ο Σίμος Κακάλας (φωτογραφία).