Σε πείσμα των κλισέ

Ήταν ένα από αυτά τα βράδια, είχαμε φάει λαχταριστά ψαράκια, είχαμε πιει
τσίπουρο και μύριζε η θάλασσα – look at the sea, look at the stars, μια τέτοια
ιστορία – μέχρι που φτάσαμε περπατώντας κοντά σε ένα αμάξι με ανοιχτές πόρτες,
ώστε τίποτε να μην εμποδίζει τα ηχεία, και έπαιζε αυτή τη μουσική που μπορεί
να σε σκοτώσει αν βρεθείς απροετοίμαστος, τραγούδια που χτυπάνε ανελέητα με το
ρεφρέν από πίστες και με το «κοίτα το καινούργιο μου Βερσάτσε που ψώνισα στην
Ιταλία» στυλ τής τραγουδίστριας. Το προσπεράσαμε. Καθήσαμε πιο κάτω και
αγναντεύαμε τα φώτα απέναντι, ενώ έπαιζε ’80’s – αλλά αυτά που δεν αντέχω με
τίποτε. Τίποτε δεν μας πείραξε όμως – τι θέλω να πω; Πως δεν εξαρτάσαι τόσο
πολύ από τη μουσική. Εκτός αν αξίζει τον κόπο.

«Jacket Full of Danger» Adam Green (Rough Trade)

Ο Άνταμ Γκριν προσπαθεί να κατανοήσει τις γυναίκες – ακόμη…

Θυμάμαι όταν είχε βγει το «Friends of Mine» του Άνταμ Γκριν, είχα κολλήσει και
το άκουγα συνέχεια στο ταξίδι για τη Νάξο και δεν ήταν επειδή βαριόμουν να
ψάξω στο σακίδιο να βγάλω άλλο CD (ναι, αγαπητοί, εσείς με τα i-pod: η μουσική
είναι κάτι που κουβαλάς επίσης), αλλά μου άρεσε με τον τρόπο που μου αρέσει ο
Τζόναθαν Ρίτσμαν (όχι τόσο πολύ βέβαια, γιατί ο Ρίτσμαν είναι ο Μαντ Μαξ μας.
Ό,τι κακό και αν συμβεί στον κόσμο – και ο κόσμος πάει κατά διαόλου – είναι η
τελευταία μας ελπίδα). Διάβαζα και τη «Λοβοτομή», θυμάμαι, του Ανδρέα
Αποστολίδη – ωραίο βιβλίο!

Ο Άνταμ Γκριν δεν έχει αλλάξει – κάθε γενιά έχει τον δικό της Ρίτσμαν.
Εξακολουθεί να «φέρνει» σε Μπεκ και Μπεν Φολντς, φτιάχνοντας τραγούδια με
πρώτα υλικά μελόδραμα και χιούμορ, γκρεμισμένους έρωτες, παράξενες
συμπεριφορές, γυναίκες που τον φέρνουν σε δύσκολη θέση, παλιές ταινίες και τον
Νατ Κινγκ Κόουλ, με μια εναλλακτική φολκ – αν αυτό περιγράφει σωστά – με
πιάνο, και βιολί, και τσέλο, που προφανώς δεν θα μπορούσε να επιβάλει τόσο
πολύ όταν ήταν με τους Moldy Peaches στη Νέα Υόρκη. Γι’ αυτό πρέπει καθένας να
κάνει αυτό που θέλει και να μη συμβιβάζεται.

«American V: Α Hundred Highways» Johnny Cash (Lost Highway)

Και μετά, είναι η μουσική που μετράει περισσότερο από όλα. Και η μουσική
μετράει εκεί που στέκεται ο άνθρωπος. Το πήγαινα από εδώ, το πήγαινα από εκεί
– δεν έβαζα εύκολα τούτο εδώ το CD να παίξει. Μετά όμως, ακούς την τρεμάμενη
φωνή του Τζόνι Κας να γιγαντώνεται, να ξεπερνάει και τα τραγούδια, να πετάει
και να «πιάνει» ό,τι και να κάνεις… Δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος – ο Τζόνι
λίγο πριν το τέλος, με τον Ρικ Ρούμπιν ηχογραφούσε κόντρα σε οτιδήποτε άλλο.
Μόνο έτσι μπορούσε να συνεχίζει – στο «Like the 309» λες πως αυτό δεν
πρόκειται να τελειώσει ποτέ, στο «Further Down the Road» του Μπρους βγαίνεις
αληθινός, στο «On the Evening Train» του Χανκ έχεις μείνει πίσω ενώ ο Τζόνι
έχει φύγει μπροστά, στο «I Came to Believe» ο Τζόνι καλπάζει όπως στα παλιά
γουέστερν που έπαιζε. Ο Τζόνι, πανίσχυρος και μετά τον θάνατό του – με το
«American V» έφτασε στο Νο1 του

καταλόγου επιτυχιών, για πρώτη φορά μετά το «Johnny Cash at San Quentin» του
’69. Που σημαίνει πως τώρα τον άκουσαν πολλοί και αυτά είναι καλά νέα.

«Fastman Raiderman» Frank Black (Hitch Hyke)

Μερικά CDs έχουν πιο δύσκολο έργο από άλλα. Έχω γυρίσει από το γραφείο, μία
από αυτές τις ανελέητες καλοκαιρινές μέρες δουλειάς. Το μόνο που θέλω να κάνω
είναι να δω λίγο «Law and Order», να σιγουρευτώ ότι έχω ξαναδεί το επεισόδιο
και να πέσω για ύπνο. Αντί γι’ αυτά, έβαλα το διπλό τού Φρανκ Μπλακ να παίζει.
Και ο Μπλακ κέρδισε. Ο μίστερ Pixies, σε πείσμα των κλισέ – αυτοί που λένε…
πόσο τους άρεσε παλιά ο καλλιτέχνης, έχασαν – έχει κατέβει πάλι στον Νότο και
συνεχίζει τον δρόμο από εκεί που σταμάτησε το «Honeycomb». Ωραία πράγματα,
δηλαδή, με ροκ αυταπάρνηση, βουτιά στην κάντρι, μαζί με μουσικούς-θρύλους σαν
τον Λίβον Χελμ από τους Band, τον Τομ Πίτερσον, τον Μπάντι Μίλερ, τον Μάρτι
Μπράουν. Έχω την αίσθηση πως με αυτό το άλμπουμ θα επιστρέψω κάπου εκεί στις
μέρες του Δεκέμβρη… Πρέπει να το ακούσετε.

Καλύτερες μέρες σε λίγο

«Let Love In» Goo Goo Dolls (Warner)

Καμιά φορά φαίνεται πως όταν τα πράγματα δεν σε πάνε πουθενά, κάπου σε πάνε.
Τους Goo Goo Dolls τους έφεραν πίσω στα μέρη τους, στο Λος Άντζελες, που για
άλλους είναι το κέντρο του κόσμου, για άλλους το κέντρο της ελαφρότητας – ίσως
και τα δύο. Οι G.G.D. βρήκαν μια δίοδο για την αγάπη και την άφησαν να περάσει
μέσα, συνοδεία ποπ/πανκ να την προσέχουν. Σίγουρα (ξέρω ‘γω κιόλας;;;)
υπάρχουν καλύτερες μέρες («Better Days»), αλλά δεν τις έχουν βρει ακόμη. Κάτι
βλέπουν, πάντως, στο βάθος.