Mαθήματα… χημείας από δύο θρύλους

Ο Πολ Νιούμαν και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο «Κεντρί» (1973) του Τζορτζ Ρόι Χιλ

Πριν από 37 χρόνια, το δίδυμο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Πολ Νιούμαν έκανε αίσθηση
με τη χημεία του στους «Δύο ληστές» κι αργότερα στο «Κεντρί». Τώρα οι δυο τους
επανασυνδέονται για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ, καθώς θυμούνται μπροστά στην
κάμερα στιγμές από την κοινή τους πορεία στη μεγάλη οθόνη. «Όταν κάναμε αυτές
τις ταινίες κανείς δεν μιλούσε για χημεία ούτε για δέσιμο μεταξύ μας. Απλά
κάναμε τη δουλειά μας και συνεννοούμασταν», λέει ο 69χρονος Ρέντφορντ.

Οι δυο τους θυμούνται με πολλή αγάπη τον σκηνοθέτη των μεγάλων τους επιτυχιών,
Τζορτζ Ρόι Χιλ. «Του χρωστάμε μεγάλη χάρη. Δεν μιλάμε για ντουέτο, αλλά για
τρίο που δέθηκε άριστα. Είχε πολύ καλό μάτι, και αυτί, και ένστικτο για την
αλήθεια. Πάντα σκεφτόταν ριζοσπαστικά», λέει ο Νιούμαν, που έχει φτάσει τα 81
του χρόνια. «Όταν μας έδειξε μια πρώτη εκδοχή της ταινίας “Οι δύο ληστές”, στο
στάδιο του μοντάζ ακόμα, άκουγα ένα τραγούδι για στάλες βροχής. “Μα, δεν
καταλαβαίνω”, του είπα, “αφού δεν βρέχει πουθενά, τι δουλειά έχει αυτό το
κομμάτι;”. Αυτός επέμενε φυσικά και το τραγούδι παιζόταν ασταμάτητα στο
ραδιόφωνο επί έξι μήνες. Όσο κι αν προσπαθούσαμε να του επιβάλλουμε τη γνώμη
μας στα γυρίσματα, ευτυχώς ο Τζορτζ δεν υπέκυπτε στις πιέσεις μας».

Ο Ρέντφορντ έγινε ηθοποιός γιατί ήθελε να κάνει κάτι στο οποίο θα ξεχώριζε.
«Όταν ήμουν μικρός, έψαχνα πώς θα μπορούσα να αφήσω κάπου τη σφραγίδα μου, να
κάνω κάτι σημαντικό. Κατέληξα γρήγορα στην ηθοποιία». Το ξεκίνημα πάντως και
των δύο σταρ δεν ήταν καθόλου θετικό. «H πρώτη μου ταινία, το 1954, πρέπει να
είναι η χειρότερη εκείνης της δεκαετίας. H πρώτη μου κριτική έγραφε ότι έλεγα
τις ατάκες μου με την ίδια θέρμη που ένας εισπράκτορας ανακοινώνει τον επόμενο
σταθμό», θυμάται ο Νιούμαν για το φιλμ «The silver chalice».

«Κι εγώ μετάνιωσα που δεν κράτησα τα πρώτα άρθρα τα οποία γράφηκαν για τις
ερμηνείες μου», προσθέτει ο Ρέντφορντ, διευθυντής σήμερα του ετήσιου φεστιβάλ
ανεξάρτητου κινηματογράφου «Σάντανς». «Όλοι έλεγαν πόσο υπέρ του δέοντος
δραματικός και θεατρινίστικος ήμουν. Σου κάνουν καλό αυτές οι κριτικές. Κάποια
στιγμή σε προσγειώνουν και σταματάς να πιστεύεις τόσο τα πολύ αρνητικά όσο και
τα πολύ θετικά που γράφονται για σένα. Με πολλή δουλειά στο παίξιμό σου,
φτάνεις σε ένα σημείο φινέτσας, όπου αυτές οι υπερβολικές κριτικές χάνουν τη
σημασία τους».