Ο έφηβος…

Σκληρό. Πολύ σκληρό. Το «Σαλόνι» τών βελγικής προελεύσεως «Peeping Tom». Που
είδα στην Καλαμάτα, στο Κάστρο, στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Χορού. Και που
μιλάει για τα γερατειά χωρίς περιστροφές. Αδυσώπητα. Εξαιρετική δουλειά, πολύ
προχωρημένη, αλλά το θέμα αβάσταχτο όπως στο πετάνε χωρίς δισταγμό στα μούτρα
οι «Peeping Tom», με τον επί σκηνής γέροντα που χάνει το μυαλό του, που βρέχει
τα βρακιά του, που «χάνεται» και «ξαναβρίσκεται», που αποπειράται να σκοτώσει
τον εαυτό του και μετά μετανιώνει… Συνειρμοί, εικόνες παλιές ή και πιο
πρόσφατες που τις ζήσαμε και δεν έχουν φύγει απ’ τα μάτια μας αλλά είχαν
θολώσει γιατί θέλαμε να τις ξεχάσουμε και το «Σαλόνι» αυτό της φθοράς μας τις
ανασκάλεψε και τις έφερε πάλι στην επιφάνεια, εικόνες που κάποιοι από μας
ζούνε, εικόνες ενός μέλλοντος που είναι άδηλο και θέλουμε να το βλέπουμε πολύ
μακρινό… Βγήκα από την παράσταση – βγήκαμε όλοι νομίζω… – αναστατωμένος.
Κι ακόμα με ακολουθούν οι εικόνες της αυτές.

… Κύριος Γιάννης Μέτσης

Αλλά τύχη καλή τα ‘φερε έτσι που το μεσημέρι της μεθεπόμενης μέρας,
επιστρέφοντας στην Αθήνα, να συνταξιδεύω με τον Γιάννη Μέτση. Τον ιστορικό πια
– πάνω από πενήντα χρόνια έχει δουλέψει για τον ελληνικό χορό σε καιρούς
χαλεπούς για την τέχνη αυτή και το «Πειραματικό Μπαλέτο» του έχει σημαδέψει το
ελληνικό άνοιγμα στον σύγχρονο χορό – χορευτή / χορογράφο / Δάσκαλο και της
Βίκυς Μαραγκοπούλου, της ακάματης και ευφάνταστης και ικανότατης καλλιτεχνικής
διευθύντριας του Φεστιβάλ, την οποία υπερασπίζεται με όλη του την ψυχή και
πάντα παρών είναι στην Καλαμάτα. Έφηβος στην εμφάνιση, στη διάθεση και στην
ψυχή, συμπαθέστατος, άνθρωπος καλοπροαίρετος και με χιούμορ, με το γέλιο στο
στόμα, ο Πειραιώτης Γιάννης Μέτσης μάς έδωσε στους συνεπιβαίνοντες, εκτός από
ένα γλαφυρότατο μάθημα Ιστορίας του ελληνικού Χορού, κυρίως ένα μάθημα
αισιοδοξίας. Ειδικά όταν μας αποκάλυψε ότι φέτος έκλεισε τα εβδομήντα πέντε.
Με ισορρόπησε. Γιατί σκέφτηκα ότι τα πράγματα στο μέλλον μπορεί να είναι και
αλλιώς… Να ‘ναι καλά!