Kαρπουζο-εισπράκτορες

Βρε πού φτάσαμε, το καρπούζι από χορταστικό φρούτο για τους λιτοδίαιτους του καλοκαιριού έγινε σύμβολο των νεόπτωχων του τόπου, που υποτίθεται ότι αναγκάζονται να το αγοράσουν σε φέτες

Κερατσίνι. Εσωτερικό ντεκόρ μια νοικοκυρεμένη κουζίνα. Πρωταγωνιστεί κυρία
ευγενής, με φωνή που δεν ανεβάζει τους τόνους. Μιλάει στο μικρόφωνο που της
προτείνει η ρεπόρτερ. Ζει με 300 ευρώ τον μήνα. Πληρώνει ωστόσο και δάνειο με
δόση ύψους 400 ευρώ τον μήνα. Πώς γίνεται;

Κάπως γίνεται. Είναι οι αλχημείες των ελληνικών νοικοκυριών τα οποία, ύστερα
από μια περίπου δεκαετή πτήση στον έβδομο ουρανό της ευμάρειας με δόσεις,
βρέθηκαν μόνο με τις δόσεις.

Το ρεπορτάζ, ένα ακόμη από τα εκατοντάδες που ρίχνουν προβολείς στην
αιφνίδια (;) ένδεια των μισθοσυντήρητων, παρουσιάζεται από το κυριακάτικο
ενημερωτικό πρόγραμμα του Alpha.

Παρουσιαστής ο Δημήτρης Μάρκου που έχει δίπλα του την ξανθιά ζουζού των
Ψινάκειων σκουπιδοσόου Βίκυ Γράβεζα, η οποία έχει επιστρατευθεί να καλύψει τα
κενά «γλάστρας πρωινής ενημέρωσης». Με το ξανθό μαλλί φουντωτό, με πρόσωπο
τονισμένο με βαρύ μακιγιάζ – όσο φαίνεται ανάμεσα από τη μισάνοιχτη κουρτίνα
των μαλλιών -, μοιάζει σαν να την ξύπνησαν βιαστικά από ολονύχτιο γλέντι για
να την στήσουν σε οικογενειακό γεύμα, όπου πρέπει να παραστήσει το συνετό,
καλό κορίτσι για να μην την κακοχαρακτηρίσουν οι συγγενείς.

Υπερήφανη για το ακατοίκητο που περιφέρει, αφού αυτό της ζητούν να επιδείξει,
η νεαρή αγουροξυπνημένη μοιάζει με χαλκομανία που παιδικό χέρι κόλλησε
βιαστικά στην οθόνη της τηλεόρασης. Πού και πού η «χαλκομανία» γίνεται
ομιλούσα προς έκπληξη και της ίδιας και του κοινού.

Δίπλα τους βρίσκεται για να συνδράμει τον θίασο της πρωινής παράστασης
«ο λαϊκός ρεπόρτερ με την ξανθιά γλάστρα», ο Χρήστος Κώνστας του οικονομικού
ρεπορτάζ, ο μόνος ο οποίος έχει τουλάχιστον τη γνώση των δεδομένων του
οικονομικού δράματος των ελληνικών νοικοκυριών, αλλά ελάχιστα προλαβαίνει να
αρθρώσει φράσεις που επιχειρούν να ισορροπήσουν το μελόδραμα της φτώχειας στο
οποίο σολάρει ο παρουσιαστής. Μόνο στην Ελλάδα πληρώνει κανείς 100 ευρώ ή και
50 για ένα γεύμα, πουθενά στην Ευρώπη δεν συμβαίνει αυτό, θα πει για να
συνδέσει την ακρίβεια στη χώρα μας με τη νοοτροπία της επιδεικτικής σπατάλης
από μια μεγάλη κατηγορία καταναλωτών «ειδών κοινωνικής βιτρίνας». Πέφτει στο
κενό.

H ιστορία της κυρίας από το Κερατσίνι, μίας από τις ανέργους εργοστασίου
τσιγάρων που ζει με επιδόματα και κυβερνητικές υποσχέσεις, συμπληρώνεται με το
σκηνοθετικό εύρημα της αποκάλυψης του εσωτερικού τού ψυγείου της. Σχεδόν
άδειο.

Νέο κύμα με κορώνες του Μάρκου περί σκανδαλώδους ακρίβειας, την οποία
συμπυκνώνει η τιμή του καρπουζιού.

Το φρούτο-σύμβολο του ελληνικού θέρους, με τον ζουμερό του όγκο να αποτελεί
διπλή υπόσχεση δροσιάς και στομαχικής πληρότητας, μαθαίνουμε ότι τεμαχίζεται
πλέον σε φέτες για να πωληθεί. «Φέτες το καρπούζι» είναι το μότο του, το οποίο
– ενθουσιασμένος για το εύρημα το οποίο, κατά την άποψή του, δίνει το απόλυτο
μέτρο της φτώχειας της αγοράς – το επαναλαμβάνει διαρκώς.

Ουδόλως τον απασχολεί φυσικά το γεγονός ότι για τις ολιγομελείς
ελληνικές οικογένειες το ογκώδες καρπούζι αποτελούσε και σύμβολο της σπατάλης,
αφού ελάχιστο από αυτό κατανάλωναν και το υπόλοιπο κατέληγε σε κάδους
απορριμμάτων γεμίζοντας με σκούρα, δύσοσμα ζουμιά τους δρόμους της πόλης και
ότι υπάρχουν πάμπολλοι μοναχικοί, από οικονομικοί μετανάστες μέχρι εργαζόμενοι
σε ξένες εταιρείες που μένουν για λίγο στη χώρα, τουρίστες κ.ά., τους οποίους
η «αγορά καρπουζιών» προσελκύει με αυτό τον τρόπο.

Το τηλεοπτικό παράλογο συμπληρωνόταν με βιαστικά ζουμ στο σουφρωμένο μυτάκι
τής κ. Γράβεζα που έχει το ύφος εγώ απ’ αλλού είμαι και δεν τρώω καρπούζι,
παχαίνει.

Χειρότερη η τηλεοπτική ένδεια

Ουδείς αρνείται το γεγονός της σκανδαλώδους ακρίβειας, των υπερχρεωμένων
νοικοκυριών και της μείωσης των θέσεων εργασίας, αλλά δεν μπορεί πολιτικά και
κοινωνικά προβλήματα τέτοιου μεγέθους να μετατρέπονται σε μόνιμο υλικό μιας
τηλεόρασης που θεωρεί ότι με το ριάλιτι της φτώχειας, της αδυναμίας, της
αγανάκτησης εξασφαλίζει τηλεθέαση. Το αναμάσημά τους υπογραμμίζει απλώς την
τηλεοπτική ένδεια – ουδόλως τη δικαιολογεί η θερινή ραστώνη, αφού όλα αυτά δεν
αποτελούν παρά συνέχεια των κανόνων ενημέρωσης που ισχύουν και τον χειμώνα –
που είναι χειρότερη και από αυτήν που γνωρίζει η τσέπη του Έλληνα καταναλωτή.