Aλλού η εικόνα, αλλού η ζωή

Άλλη μια πίκρα των Ελλήνων πολιτών γίνεται θέαμα, η έλλειψη ρευστού για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων που αγόρασαν με δόσεις

Βενζίνη; Ίπταται. Όπως ακριβώς οι οβελίες το Πάσχα και οι γαλοπούλες τα
Χριστούγεννα. Παρακολουθούμε οδηγούς αυτοκινήτων που σταματούν στα πρατήρια να
διαμαρτύρονται για την αδυναμία τους να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ. Το μικρόφωνο
πλησιάζει στο παράθυρο και οι φράσεις είναι σχεδόν τυποποιημένες: 20 ευρώ,
τόσα είχα, δεν φθάνουν. Το ένα αυτοκίνητο μετά το άλλο. Και το ένα καλύτερο
από το άλλο. Εικόνα ευμάρειας οι μάρκες των αυτοκινήτων. Λόγια φτώχειας οι
δηλώσεις των οδηγών. Ρεπορτάζ στον ANT1, το Mega, το Alter, παντού.

Στα δελτία ειδήσεων ξεδιπλώνεται η εικόνα ενός κόσμου που βιώνει την
αδυναμία στις λαϊκές, στα σούπερ μάρκετ, στα βενζινάδικα, όλα κρίκοι μιας
αλυσίδας που σφίγγει γύρω από την καθημερινότητα. Κατόπιν έρχονται οι εκπομπές
που διαφημίζουν ζωές χρυσές χάρη σε προϊόντα της ευτυχίας, που προβάλλουν
όνειρα, ακόμη τα ίδια, εκείνα που πριν από μερικά χρόνια έχτισαν τις
καινούργιες ακριβές ανάγκες, που πούλησαν όσα περιττά μπορούσε να χωρέσει η
καθημερινότητα του μισθοσυντήρητου και ακόμη περισσότερα.

Το τηλεοπτικό θέαμα μοιρασμένο στα δύο, το μισό να θυμίζει πως ο κόσμος
προχώρησε σύμφωνα με τους εφιάλτες και όχι τις ευχές της ανεπτυγμένης Δύσης
και το άλλο μισό στον κόσμο του, να διαφημίζει τα αδύνατα, τα άπιαστα: «τσάντα
του ονείρου», έλεγε στην επανάληψη της εκπομπής «Κους Κους» μια από τις
ξανθιές τού πάνελ και ο φακός έκανε ζουμ στην πανάκριβη δερμάτινη τσάντα
νεαρής αοιδού σε κοσμική εκδήλωση. Έλειωνε η φωνή, λαχτάριζαν τα φωνήεντα από
το πάθος του θαυμασμού και δεν σταματούσε εκεί, συνέχιζε με τα ρούχα και τις
γόβες, όλα σινιέ, όλα διαλεγμένα για να συνθέσουν την εικόνα-σύμβολο της
εποχής τής σπατάλης. Θλιβερά απομεινάρια μιας επαρχιώτικης νοοτροπίας που
καλλιέργησε η σουσουδογκλαμουριά των τηλεοπτικών κουτσομπολίστικων και πρωινών
εκπομπών. Σαν φτωχοί συγγενείς των χωρών του πλούτου, ριχτήκαμε στην
ξεπατικωτούρα φωτογραφιών και φορτωθήκαμε σαν λατέρνες τα «ξόρκια» δήθεν της
μιζέριας που ήθελε ο «μύθος» της νέας Ελλάδας να αποτινάξει.

Υποτίθεται ότι είναι εκπομπές που απευθύνονται στις νοικοκυρές και τις
γυναίκες του μόχθου, δεν κάνουν όμως άλλο από το να καλλιεργούν σε όλες την
αίσθηση του αδύνατου, του άπιαστου.

Αυτή πουλάει. Πουλάει ο τρόμος για έναν κόσμο γεμάτο τείχη εκεί που κάποτε
ήταν οι υποσχέσεις. Και ο καταναλωτής αδύναμος, άπειρος έφηβος μπροστά στην
άρνηση να ικανοποιηθεί η επιθυμία του από γονιό που έπαθε οικονομική
καταστροφή. Αυτός τι φταίει για τα γλυκά νανουρίσματα που τον γαλούχησαν;

Φρενάρει τρέμοντας στο βενζινάδικο με το αυτοκίνητο των ονείρων τής πίστωσης
και ψάχνει στις τσέπες του. Το μικρόφωνο που προτείνει ο ρεπόρτερ αποτελεί
στιγμιαία εκτόνωση. Δεν είναι αρκετή.

Αλλού η εικόνα, αλλού η ζωή. Πώς να ταυτιστούν τα δυο τους; Το πολύ
πολύ να ξεχαστεί το χάσμα με τηλε-τραγωδίες άλλων. Υπάρχουν και χειρότερα.

Πόση αλήθεια και πόση τηλεόραση;

Εξάντληση. Ανθρώπινης ενέργειας, θριλερικών σεναρίων, δημοσιογραφικών
υποθέσεων, τηλεπαραθύρων, ανταποκριτών, αστυνομικών ερευνών, αναλύσεων
δικηγόρων και ψυχολόγων. Όλα αυτά συνέθεσαν το γαστριμαργικό υλικό δελτίων
ειδήσεων που επί μήνες με άλλοθι την αναζήτηση της αλήθειας για την εξαφάνιση
του Άλεξ ανακάτεψαν στη μαρμίτα της τηλεθέασης τρόμο, αγωνία, έκπληξη και
κινηματογραφικό σασπένς.

Μια παρέα αγοριών έγιναν «ήρωες» του σκοτεινού τηλεοπτικού θρίλερ που υπερέβη
κάθε κανόνα λειτουργίας της τηλεόρασης. Οι αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες και
τα απίθανα σενάρια τροφοδότησαν την τηλεθέαση και προκάλεσαν απίστευτη
σύγχυση.

Μια μάνα ηρωίδα ψυχικής αντοχής, η Νατέλα, μια άλλη ηρωίδα – μάρτυρας
καθημερινών τηλεδικαστηρίων, αφού διά τηλεφώνου κατέθετε από εκπομπή σε
εκπομπή όσα είχε μάθει από τον γιο της, μέλος της παρέας των αγοριών που
εμπλέκονται. Ποιοι είναι τα θύματα, ποιοι οι θύτες; Ποιος να το πει; H υπόθεση
που καθημερινώς έφερνε στο φως «συγκλονιστικές εξελίξεις» έφθασε στον
εισαγγελέα. Πόση αλήθεια και πόση τηλεόραση εμπεριέχει και πάλι ποιος να το
πει; Εδώ ζωή και θέαμα μπλέχτηκαν για πρωταγωνιστές και θεατές σε ένα κουβάρι.