[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το εφιαλτικό σενάριο που είχε διατυπωθεί πέρυσι με την επίθεση στο Ιράκ,
ότι δηλαδή η τιμή του πετρελαίου μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 100 δολάρια το
βαρέλι, πλησιάζει επικίνδυνα στην υλοποίησή του, καθώς η κατάσταση στη Μέση
Ανατολή δεν δείχνει να βαίνει προς εκτόνωση.

H σφαγή των αμάχων μάλιστα συνεχίζεται ενώ η διεθνής κοινότητα απλώς
παρατηρεί.

H Ελλάδα ως μία από τις πλέον εξαρτημένες από το πετρέλαιο χώρες θα είναι από
αυτές που θα νιώσουν άμεσα τις επιπτώσεις: ο πληθωρισμός ήδη προβλέπεται να
φτάσει τον Ιούλιο στο 3,4% από 3,2%, οι ιδιωτικοποιήσεις θα εισέλθουν σε
κινούμενη άμμο ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης θα υποστεί ισχυρό πλήγμα.

KI AN AYTA μοιάζουν θεωρητικά, αρκεί κανείς να δει την καθημερινότητα.
Από σήμερα κιόλας στα πρατήρια της βενζίνης θα δούμε αυξήσεις της τάξης των
τριών – τεσσάρων λεπτών το λίτρο. Κι έτσι στα τέλη της εβδομάδας η τιμή της
αμόλυβδης κατά μέσο όρο θα κυμανθεί στο 1,10 ευρώ.

KI AYTH είναι η μια όψη μιας κρίσης που σε απλά ελληνικά λέγεται…
πόλεμος. Μια σύρραξη σκληρή κι αποτρόπαιη, με το Ισραήλ να απαντά
βομβαρδίζοντας και πυρπολώντας μια κατά τα άλλα ανεξάρτητη χώρα, τον Λίβανο,
επειδή μια οργάνωση απήγαγε δύο (!) στρατιώτες του. Οι άμαχοι δεν μετρούν –
έλαβαν τις προειδοποιήσεις τους: Εγκαταλείψτε τη Βηρυτό! Και οι διαμεσολαβητές
δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Μόνοι κερδισμένοι οι… συνεργοί-θεατές, οι
Αμερικανοί εν προκειμένω. Προφανώς η επέκταση της σύρραξης, η ένταση της
διεθνούς τρομοκρατίας και άλλα παρεπόμενα δεν απασχολούν την υπερδύναμη. Και
οι Ευρωπαίοι… διαφωνούν στις διατυπώσεις!

ΣΤΑ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης στη συνέντευξή του στα «NEA»
αναπτύσσει τις απόψεις του για τη «μάχη του Πειραιά» και για το εξοπλιστικό
πρόγραμμα – χωρίς να ανοίγει βέβαια τα χαρτιά του για το μαχητικό τέταρτης
γενιάς – αλλά η είδηση βρίσκεται σε αυτά που… δεν λέει. Και δεν πρόκειται
για τίποτε άλλο από την… ελπίδα της Αθήνας ότι η Άγκυρα θα προσαρμοστεί και
στα οριζόμενα στο Μνημόνιο Παπούλια – Γιλμάζ, αλλά και στα ΜΟΕ που
συμφωνήθηκαν πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη. Με άλλα λόγια… ακόμη εφαρμογή
δεν είδαμε.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ είναι απρόσβλητος από τη δηκτική γλώσσα του Πούτιν. Όταν, στη
συνάντησή τους στο πλαίσιο της G8, ο πρόεδρος Μπους αποπειράθηκε να τον
ειρωνευτεί για τη δημοκρατία στη Ρωσία, εκείνος του αποκρίθηκε: «Για να είμαι
ειλικρινής, ασφαλώς δεν θα επιθυμούσαμε το ίδιο είδος δημοκρατίας που έχουν
στο Ιράκ»