Kαι το πλοίο… μένει

Μετά τις ουρές στο IKA, οι ουρές στα λιμάνια που δίνουν φωτογενή πλάνα λαϊκής οργής χωρίς ποτέ να αλλάξει τίποτε

Οργή! Κι άλλη. Πόση ακόμη! Στα λιμάνια ξεχειλίζει. Με τις βαλίτσες στα χέρια,
με τα μωρά στο πίσω κάθισμα, οι οδηγοί, έξαλλοι, περιμένουν ώρες να έρθει ή να
φύγει το καράβι που θα τους μεταφέρει στον τόπο όπου ονειρεύτηκαν ότι θα βρουν
την ξεκούραση ή και το γλέντι. Το αυτονόητο συναντά ακόμη μία φορά τα φράγματα
που έχτισε η αναλγησία των υπευθύνων, οι δεκαετίες αδιαφορίας και ακραίας
εκμετάλλευσης της ευκαιρίας για εύκολο κέρδος χωρίς κόστος για εκείνους που με
τις καίριες επιχειρήσεις τους αναλαμβάνουν να εκπληρώσουν υποχρεώσεις παροχής
υπηρεσιών.

Κορυφαίο θέμα των ημερών, τουλάχιστον γι’ αυτόν τον τόπο, η δυσκολία
για τα μπάνια του λαού. Όσο πιο δύσκολο είναι να ικανοποιηθεί μια ανάγκη τόσο
πιο θεαματικά τα τηλεπαράθυρα.

Δεν υπάρχουν καράβια. Χαλάνε το ένα μετά το άλλο στα λιμάνια. Στα τηλεοπτικά
πλάνα τεράστιοι όγκοι, κατάφωτοι και ακίνητοι. Σαν να έχουν πεισμώσει.

Περισσότερο πεισμωμένος όμως εμφανίζεται πλοιοκτήτης, ο πολύ τηλεοπτικός κ.
Αγούδημος, με τις πολύ σαφείς απόψεις για το πώς εκπληρώνει τις υποχρεώσεις
του: εμείς φταίμε που θέλουμε και να ταξιδεύουμε με ταχύπλοα ή να φθάνουμε
στην ώρα μας. Καθισμένος στην πολυθρόνα του γραφείου του, πλάνο κοντινό στο
δελτίο τού Mega, πουκάμισο καρό και από πάνω ρομπ ντε σαμπρ εμπριμέ, σε
πράσινο φόντο μεγάλα μπουκέτα λουλούδια – σαν τον αείμνηστο Τσαγανέα σε ρόλο
πλουσίου -, έτοιμος να κατακεραυνώσει τον λαό που ταξιδεύει πολύ και χαλάνε τα
πλοία από τη χρήση, την κυβέρνηση την πρώην που δεν φρόντισε τους πλοιοκτήτες
αρκετά, τη νυν αν επιμείνει να ψηφίσει νόμο για την παλαιότητα των πλοίων,
τους συνδικαλιστές εν γένει.

Πρώτος στόχος ο κ. Πρωτόπαπας, στον οποίο επιτίθεται αμέσως,
ειρωνευόμενος το συνδικαλιστικό παρελθόν του.

Ο αρμόδιος υπουργός, ο κ. Κεφαλογιάννης – έτσι κι αλλιώς άφαντος αυτές τις
ημέρες από τις συζητήσεις των τηλεπαραθύρων – έδωσε βαρυσήμαντη συνέντευξη
μόνο στην κρατική NET, όπου συναντήθηκαν οι απόψεις του με αυτές του κ.
Αγούδημου: εφ’ όσον κινούνται τα πλοία, φυσικό είναι να παρουσιάζουν και
βλάβες.

Είναι τόσο απλό. Όπως και οι κεραυνοί Αγούδημου. Παλιά πλοία; Δεν συντηρούνται
όπως πρέπει; Μα τι λέτε, κ. Λιάρο, απαντάει η εμπριμέ ρομπ ντε σαμπρ από το
τηλεπαράθυρο του Mega, το έργο είναι κοινωνικό και η επιδότηση για την
εκπλήρωσή του μηδαμινή.

Και αν η κυβέρνηση βγάλει νόμο που θα ορίζει την επιτρεπτή ηλικία των
καραβιών; Αν γίνει κάτι τέτοιο, λέει ο πεισμωμένος πλοιοκτήτης – η εμπριμέ
ρομπ ντε σαμπρ αναδεικνύεται με φόντο υδατογραφία προγόνου (;) κρεμασμένη πίσω
της στον τοίχο – τότε θα πάρει τον στόλο του και θα τον πάει στη Βαλτική,
«εκεί είναι πιο φιλόξενες οι θάλασσες».

Να! για να μάθουμε οι άξεστοι. Θα μας στερήσει τα πλοία του. Μια φωνή
ακούγεται «στο καλό», σαν υποβολέας χιουμοριστικής ατάκας, που δεν βρίσκει
αποδέκτη στη σκηνή, αλλά εκφράζει το αίσθημα του κοινού.

Πέντε λεπτά πριν από τη λήξη του δελτίου τηλεφωνεί και ο κ.
Κεφαλογιάννης, να επιδείξει στο παρά πέντε το ευαίσθητο πολιτικόν ους στο
δράμα των πολιτών. Τέλος χρόνου.

Επιθεώρηση; Θέατρο του παραλόγου; Παντού, όπου συναντιέται η ανθρώπινη ανάγκη
με το κέρδος, αποκαλύπτονται οι ρωγμές της συνείδησης. Αυτές προσφέρουν
αποκαλυπτικά τηλεπαράθυρα της έντονης αντιπαράθεσης εκείνων που ψηφίστηκαν για
να είναι υπερασπιστές της – όχι όμως, μόνο στα τηλεπαράθυρα – και εκείνων που
στην απουσία της κερδοσκοπούν.

«Γύρω – γύρω όλοι» της απελπισίας

Στη μέση υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι της ανάγκης. Να προσφέρουν στις κάμερες
μόνο πρόσωπα παγωμένα στην έκφραση της απελπισίας ή φιγούρες στοιβαγμένες στις
ουρές, ταμπλό βιβάν του καθημερινού παραλογισμού. Ακόμη ενός που έρχεται να
προστεθεί στα ράντζα των νοσοκομείων, στις ουρές του IKA, στην αγωνία των
φόρων για μισθωτούς και συνταξιούχους, στις τιμές των οπωροκηπευτικών, στην
αγωνία για τη θέρμανση τους μήνες του χειμώνα.

Κάθε πτυχή της καθημερινότητας και ένα άλγος. Οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι και η
καθημερινότητα εξελίσσεται στα τηλεπαράθυρα σαν δραματική σαπουνόπερα, με
αλλεπάλληλα παρόμοια επεισόδια, σαν να έχει εξαντληθεί η έμπνευση του
συγγραφέα και αναμασά τα ίδια. Μέχρι τις εκλογές, οπότε οι εικόνες των
ανθρώπινων δραμάτων θα γίνουν το ωραίο φόντο για να αναδειχθούν οι υποσχέσεις
των πολιτικών. Και πάμε από την αρχή.