Στιγμές αλήστου μνήμης

Από τις τρυφερές στιγμές που χάρισε η τηλεόρασή μας, μια συμφιλίωση μετά τον καβγά Λαζόπουλου (δεξιά) – Άντζελας (αριστερά), από αυτές που καλλιεργούν την κουλτούρα της συγγνώμης και κάνουν και τηλεθέαση

Ήταν μια ωραία τηλεοπτική χρονιά! Τώρα που τελείωσε να το ομολογήσουμε. Τι να
πρωτοθυμηθούμε από τις απολαύσεις που μας χάρισε και για τις οποίες ως
φιλοθέαμον κοινό είμαστε γεμάτοι ευγνωμοσύνη. Ένα παράδειγμα μόνο να
αναφέρουμε φθάνει: σε ποια χώρα του κόσμου, σε ποια τηλεόραση του κόσμου οι
εκπομπές αφιερώνονται από τους παρουσιαστές τους στα προβλήματα και τους
καβγάδες που έχουν μεταξύ τους; Πουθενά. Γιατί σε όλες τις τηλεοράσεις του
κόσμου υπάρχει η διαστροφή να δίνουν με το ζόρι στον τηλεθεατή θέαμα «ψυχρό»,
«απρόσωπο», να μην τον ζαλίζουν με τις γκρίνιες και τους προσωπικούς τους
ανταγωνισμούς, να τον ενημερώνουν για θέματα που τον απασχολούν αποκλειστικώς,
να μην κοινοποιούν τους καβγάδες τους από τις εκπομπές τους, να κάνουν σόου με
επαγγελματική συνέπεια, χωρίς να πετούν «μπηχτές» για την κριτική που τους
ασκείται.

Άλλη διαστροφή και αυτή να πιστεύουν παντού στον κόσμο ότι η κριτική
αποτελεί μέρος της αλυσίδας του θεάματος, της σκηνοθεσίας, της επικαιρότητας
και – θετική ή αρνητική – χωρίς αυτή δεν υπάρχουν. Ευτυχώς η δική μας
τηλεόραση είναι υγιής. Ασχολούνται όλοι με όλους και κάνουν θέαμα τον εαυτό
τους. Με είπε ο τάδε καμπούρη, λέει ο ένας και γεμίζει τη μισή εκπομπή με το
ζήτημά του. Καλά έκανα και τον είπα καμπούρη απαντάει ο άλλος, γεμίζει άλλη
μία εκπομπή και μετά άλλες εκπομπές κυνηγούν και τον ένα και τον άλλον να
κάνουν δηλώσεις ο εις εναντίον του άλλου και να εξασφαλίσουν και αυτές θέαμα.
Άλλωστε είναι όλοι βέβαιοι πως ο κόσμος ξυπνάει και κοιμάται με τον καημό του
Αρναούτογλου, για παράδειγμα, που τον σατιρίζει ο Λαζόπουλος και τούμπαλιν.

Απολαύσαμε υπέροχους καβγάδες και απρόσμενες κόντρες, να ‘ναι καλά και να
μακροημερεύουν στην τηλεόρασή μας οι τιμημένοι αγωνιστές για την ενημέρωση και
την ψυχαγωγία μας. Τα πήρε ο Θέμος Αναστασιάδης με τη συμπεριφορά του Νίκου
Χατζηνικολάου, ο οποίος είχε σπεύσει εν τω μεταξύ να διεκδικήσει και να
κερδίσει τη θέση του προέδρου του Alpha, διατηρώντας και αυτήν του παρουσιαστή
ειδήσεων, γέμισε τη μισή εκπομπή του με σατιρικά σχολιάκια για τον
Χατζηνικολάου. Τα πήρε και ο Χατζηνικολάου, έκανε θέμα στο δελτίο ειδήσεων την
κόντρα και την «άδικη επίθεση» του Αναστασιάδη. Γιατί αν δεν βγάλεις στο
δελτίο ειδήσεων το προσωπικό σου ζήτημα, που είσαι και ο πιο διάσημος και ο
πιο αγαπημένος του κόσμου, τι θα βγάλεις;

Τι άλλο να θυμηθούμε; Μήπως την κόντρα Κουίκ – Λιβανίου στο Star που
την έκαναν ριάλιτι και κατάφεραν και οι δύο να επιβάλλουν τους εαυτούς τους ως
«κορυφαίους καβγαδίσαντες» της χρονιάς; – αλήθεια τέτοιο τηλεοπτικό βραβείο
γιατί δεν έχει θεσπιστεί;

Αλλά και πάλι να βρούμε ελαφρυντικό. Αν κάνεις εκπομπή κανονική, με
ρεπορτάζ, θέματα κοινωνικά, πρωτότυπα, θες μεγάλη ομάδα συνεργατών – εκτός από
διαρκή προσωπική ενημέρωση και ικανότητα στην παραγωγή ιδεών -, άρα
προϋπολογισμό υψηλό και δεν φθάνει αυτό, αλλά ουδόλως θα ασχοληθούν με την
αφεντιά σου οι κουτσομπολίστικες εκπομπές. Πώς θα παραμείνεις σταρ για να
ξανακάνεις εκπομπές; Επίσης αν δεν καβγαδίσεις, δεν κοντραριστείς, πώς θα
γίνουν ωραίες, θεαματικές συμφιλιώσεις για να καλλιεργηθεί το πνεύμα της
συγγνώμης; Αν δεν θαμπώθηκε κάποιος από τη συμφιλίωση Άντζελας – Λαζόπουλου,
δεν μπορεί κάτι θα σκίρτησε μέσα του από τη συμφιλίωση Λαζόπουλου – Κούγια
στην εκπομπή της Έλλης Στάη, η οποία βραβεύθηκε ως η πιο αγαπημένη
παρουσιάστρια του κοινού.

Να ευχηθούμε και δολοφόνοι με πριόνι

Τι στιγμές και αυτές! Τι τηλεόραση.

Και ήρθε να τη συμπληρώσει ιδανικά μια εξαιρετική ατραξιόν, η αγελάδα Κλάρα
τού «Πολύ την Κυριακή», που έκανε καθ’ όλη τη χρονιά την ανάγκη της on camera.
Αλλά να πούμε και το δίκαιο, ότι το σόου ξεκόλλησε το κοινό τής Κυριακής από
τα ριάλιτι. Θαύμα! Και το έβαλε να σπάει το νοικοκυριό του, να ξηλώνει τις
πόρτες, να γιαουρτώνεται.

Τι να πρωτοθυμηθούμε αλήθεια! Ότι πήραμε τα κουζινομάχαιρα και ξεκοιλιάζαμε τα
στρώματά μας μαγεμένοι από τα Ευαγγελάτεια ρεπορτάζ για τις χωματερές επάνω
στις οποίες κοιμόμαστε; Ότι βλέπαμε ντολμαδάκι και μας ερχόταν αναγούλα; Αυτό
είναι τηλεόραση, όχι αστεία. Γροθιά στο στομάχι. Έτσι εκπαιδεύονται τα
κομάντος της τηλεθέασης, εμείς όλοι, σκληρά καρύδια. Του χρόνου θέλουμε να
δούμε φόνο με πριόνι on camera, δεν μπορεί κάποιος θα θυμώσει πάρα πολύ με τον
διπλανό του στο γυαλί.